Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 10:22      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γκούτεν άμπεντ, γκούτεν νάχτ

Γκούτεν άμπεντ, γκούτεν νάχτ



Κάμποσο πριν το τέλος του Πολέμου, ο Πόλεμος μπορούσε ακόμα μια χαρά να σκοτώνει, ούτως ή άλλως δεν ήθελε να παραδεχθεί ότι ερχόταν το τέλος του, αλλά και πάλι, τότε είναι που ο Πόλεμος μάχεται λυσσαλέα.
Αλλά εκείνη τη μέρα δεν επρόκειτο να πεθάνει κανείς. Ηταν μια μέρα αναλόγως ήσυχη. Ο κύριος Β. και η σύζυγός του Μ. βρίσκονταν στο σπίτι τους, Πάτρα, Κατοχή, Γερμανοί, εξοικείωση, εάν προσέχεις "να μην", δεν έχεις πρόβλημα.
Ετσι και εκείνη τη μέρα, ο κύριος Β. "δεν" κάτι επιλήψιμο, όπως όλος ο άλλος κόσμος γύρω. Μαθαίνεις να επιδίδεσαι στις ασχολίες σου με ένα σφίξιμο στο στομάχι.
Ο κύριος Β. και η κυρία του, είναι άνθρωποι του καλού γούστου. Εχουν στο σπίτι γραμμόφωνο, αυτό που οι αμερικάνοι μας έμαθαν να το λέμε "πικ απ", αλλά τότε οι όροι ήταν γενικά ελληνικοί στις συσκευές, όσες είχαν μπει σε σπίτια. Ο φωνόγραφος ηχογραφούσε, χιζ μάστερ'ς βόις, το γραμμόφωνο έπαιζε, χιζ μάστερ'ς βόις. Ουάου, έκανε ο σκύλος, όπως κι εμείς, αργότερα.
Οι "μουσικοί δίσκοι" είναι γενικά "της κλασικής" σ' αυτό το σπίτι, και στα περισσότερα. Ετσι και ο κ. Β. απολαμβάνει συμφωνίες του Βάγκνερ και του Μότσαρτ. Τα παράθυρα της μονοκατοικίας που βλέπουν Κολοκοτρώνη είναι ανοιχτά, η μουσική ακούγεται έξω και κάποια στιγμή ακούγεται η εξώπορτα να χτυπά.
Τίποτε το ιδιαίτερο, μην ταράζεστε. Είναι ένας γερμανός αξιωματικός, με τη συνοδεία του. Βέρμαχτ. Γκούτεν άμπεντ. Ακουσε τη μουσική, που τυχαίνει να είναι μουσική της πατρίδας του και θα ήθελε να μοιραστεί την ακρόαση με την οικογένεια του κ. Β.
Δεν είναι κάτι που θα αρνηθείς, υπό τις παρούσες συνθήκες.
Ούτως ή άλλως, οι γερμανοί μπορούν, όταν θέλουν να είναι ευγενικοί. Είναι πειθαρχημένοι, μορφωμένοι, ξέρουν να εκτιμούν κάποιον που ακούει Βάγκνερ και Λιστ.
Αρκεί να μένει σε αυτά ο κάποιος αυτός και να "μην".
Πράγματι ο αξιωματικός μπαίνει, κάθεται, μένει σιωπηλός, η βελόνα ταξιδεύει στο πεντάγραμμο, το δωμάτιο πλημμυρίζει μουσική, ο αξιωματικός στοχάζεται, βυθίζεται, χάνεται. Ο δίσκος τελειώνει. Ο αξιωματικός ευχαριστεί, ανταλλάσσει κάποιες τυπικές κουβέντες, ίσως να μην είναι και τόσο της ναζιστικής καταστάσεως, η Βέρμαχτ ήταν ένα άλλο πράγμα, αλλά αυτά δεν δηλώνονται στον πρώτο έλληνα τυχόντα κ. Β. και ας ακούει Μότσαρτ στο γραμμόφωνό του.
Φίλεν ντάνκ. Γκούτεν ναχτ. Ψυχρά πράγματα. Τακούνια στις σκάλες, χάνονται πίσω από την πόρτα που κλείνει. Το γραμμόφωνο δεν θα παίξει άλλον δίσκο. Εχει σοκαριστεί.
Και οι εβδομάδες περνούν. Και οι Γερμανοί (μάλλον) χάνουν, όλοι αυτό ψιθυρίζουν, όλα αυτό φωνάζουν, είναι νευρικοί, σπασμωδικοί, ανασφαλείς, προσβεβλημένοι από την ανατροπή των καταστάσεων. Τώρα είναι που πρέπει να προσέχεις πιο πολύ.
Εφτασαν οι μέρες και οι νύχτες που αργότερα έμαθες που έφερναν την υποχώρηση, την αναδίπλωση των γερμανικών δυνάμεων. Την απελευθέρωση.
Ομως όλα γίνονται άγρια. Η υποχώρηση γίνεται συντεταγμένα, με βιασύνη, αλλά και σχέδιο.
Εκείνο το βράδυ, πήραν ομήρους. Ανάμεσά τους, τον κύριο Β. Η κυρία Μ. και τα παιδιά του τον είδαν να φεύγει και δεν ήξεραν αν θα τον ξαναδούν. Οταν φεύγεις σε καμιόνι δεν ξέρεις ούτε εσύ ούτε όσοι σε αποχαιρετούν τι θα (σου) συμβεί. Οσοι φεύγουν κι όσοι μένουν είναι χλωμοί.
Πέρασαν κάτι ώρες. Χλωμές.
Μέσα στο άδειο σκοτάδι, η κ. Μ. άκουσε βήματα και κλειδί στην πόρτα. Ο κ. Β. είναι ζωντανός και έχει γυρίσει. Λοιπόν, άκου τι έγινε: Επικεφαλής στην κατάσταση ήταν εκείνος ο φιλόμουσος ο γερμανός αξιωματικός. Τον είδε, τον αναγνώρισε. Τον εξαίρεσε των περαιτέρω διαδικασιών. Από εκτίμηση ή ως επιβράβευση για το καλό του γούστο; Δεν έδωσε εξήγηση. Δεν χρειάστηκε. Δεν τόλμησε ο κ. Β. να ζητήσει μια τέτοια διευκρίνιση: Με συγχωρείτε, κύριε: Γιατί ζω; Επειδή αγαπάω τη μουσική; Επειδή την αγαπάτε εσείς; Επειδή περνούσατε κάτω από το μπαλκόνι εκείνη τη μέρα;
Οχι, δεν εκτέλεσαν κανέναν τελικά. Ηθελαν τους ομήρους για να αποφύγουν επιθέσεις από τις ομάδες της απελευθέρωσης. Αλλά ο κ. Β., επιστρέφοντας στο σπίτι με φτερωτούς αστραγάλους από την αγαλλίαση, δεν ήξερε αν άφηνε πίσω του νεκρούς ή ζωντανούς. Τρύπωσε στο σπίτι του και για τα επόμενα χρόνια ο ίδιος και οι δικοί του έλεγαν την ιστορία αυτή, την οποία υποδέχεσαι με μια αμηχανία.
Δεν υπάρχει ήρωας στην ιστορία αυτή. Αλλά ο Πόλεμος δεν είναι μόνο οι ήρωες. Είναι και ο Φόβος. Κυρίως ο Φόβος είναι, αν το σκεφτείς. Η ζωή μας θέλει ζωντανούς και είναι εκείνος που σου χαρίζει τη ζωή, ο ίδιος που θα μπορούσε ακριβώς να σε είχε στήσει στον τοίχο μια χαρά, αν αυτό έλεγαν οι διαταγές του. Είναι ο μάστερ σου.
Γκούτεν άμπεντ, γκούντεν νάχτ, ένας δίσκος υπόθεση, 33 στροφές, όσα χρόνια έζησε και ο Μότσαρτ.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:22:30]