Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 23:18      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πού πάει η εκπαίδευση στον τόπο μας;

Πού πάει η εκπαίδευση στον τόπο μας;



Πάνε πολλά χρόνια, δηλαδή, από την εποχή που ενταχθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση, που δεν μιλάμε πλέον για παιδεία στο τόπο μας. Την παιδεία την μετατρέψαμε σε εκπαίδευση, αλλά και αυτό μάλλον για τους τύπους. Στην πραγματικότητα ο εξαναγκασμός της παγκοσμιοποίησης, και η απρονοησία μας, έχει μετατρέψει την εκπαίδευση σε κατάρτιση. Λίγα γράμματα για πρακτικούς σκοπούς, μια ξένη γλώσσα και είναι αρκετά. Αυτό όμως οδηγεί σε ένα κοινωνικό μοντέλο τύπου χωρών νοτιοανατολικής Ασίας, όπου, μετά το τέλος του β` παγκοσμίου πολέμου, ανακαλύφθηκε ο «ρομποτικός» άνθρωπος μιας χρήσης, για μια συγκεκριμένη παραγωγή. Αλλά, για να μην μεμφόμαστε μόνον τις χώρες της Ασίας, υπάρχουν και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, σύμμαχοι και εταίροι μας, που θα προτιμούσαν κάτι τέτοιο, αφού εξυπηρετεί τον ανταγωνισμό. Το μοντέλο όμως ενός ανθρώπου που αμείβεται μόνον για να παράγει και να καταναλώνει οδηγεί σε ανθρώπινο εξευτελισμό. Ο άνθρωπος παύει να είναι άτομο με προσωπικότητα και γίνεται γρανάζι μιας παραγωγικής μηχανής, για μια ζωή χωρίς νόημα. Αυτό, όμως, είναι τελείως ξένο προς τον Ελληνα και την ελληνική πνευματική παράδοση που ανάγει το πνεύμα πάνω από την ύλη. Το μοντέλο ενός καταρτισμένου, αλλά απαίδευτου ανθρώπου, δεν είναι εξέλιξη, είναι οπισθοδρόμηση.
Δυστυχώς, η ελληνική εκπαίδευση περνάει και αυτή την κρίση της. Και σαν να μην έφταναν οι ελλείψεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, υπήρξαν και οι ανήκουστες νεόκοπες απόψεις ιθυνόντων του υπουργείου Παιδείας ότι «η αριστεία είναι ρετσινιά». Οι απόψεις αυτές συνεχίστηκαν και με προσβλητικές θέσεις προς αυτούς που επιλέγουν την ιδιωτική εκπαίδευση για τις σπουδές των παιδιών τους. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι έχει κατά νουν η Κυβέρνηση διότι είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι είναι πολιτική της θέση η ισοπέδωση του πάσχοντος εκπαιδευτικού συστήματος. Θα προτιμούσαμε να πιστέψουμε ότι πρόκειται μάλλον για λόγια που ξέφυγαν.
Ομως, αν η πολιτική θέση της Κυβέρνησης είναι να ενισχυθεί η δημόσια εκπαίδευση, που είναι δικαίωμα αλλά και υποχρέωσή της να το κάνει, αυτό δεν μπορεί να γίνει με την επιβολή διωγμού, μέσω φόρων, προς την ιδιωτική εκπαίδευση και εκείνες τις οικογένειες που επιλέγουν άλλον προγραμματισμό σπουδών για τα παιδιά τους. Αν πολιτική θέση της Κυβέρνησης είναι ο περιορισμός της ιδιωτικής εκπαίδευσης - όνειρο θερινής νυκτός - τότε πρέπει να παρέχει στον ελληνικό λαό δημόσια εκπαίδευση υψηλότερης στάθμης από την ιδιωτική. Και αυτό δεν πρέπει να γίνει μόνον στην εκπαίδευση, αλλά και στο εθνικό σύστημα υγείας, και στο σύστημα ασφάλισης. Αυτό τότε θα ήταν μια αριστερή πολιτική. Αλλά αριστερή πολιτική δεν μπορεί να είναι η εξίσωση των πάντων προς τα κάτω. Δημόσια εκπαίδευση που πάσχει, εθνικό σύστημα υγείας που νοσεί - παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών και του προσωπικού - και συντάξεις που φλερτάρουν με το κατώτατο επίπεδο, δεν είναι αριστερή πολιτική, όσος βερμπαλισμός και αν επιστρατεύεται φιλότιμα από τα χείλη εκπαιδευόμενων πολιτικών.
Ενα πλεονέκτημα των Ελλήνων σε σύγκριση με τους λαούς της Ευρώπης είναι η μεγάλη έφεση των παιδιών μας για σπουδές, αλλά και οι θυσίες που είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι γονείς για τις σπουδές των παιδιών τους. Είναι ένα κοινωνικό θαύμα. Και αυτό το θαύμα, είναι βέβαιο, ότι δεν γίνεται μόνον για επαγγελματική αποκατάσταση. Είναι κάτι που το εμπνέει ο τόπος, το παράγει ο τόπος, το τρέφει η παράδοση και η ιστορία μας, το ενδυναμώνει ο ήλιος μας, αλλά και η ελευθερία με την οποία μας προικίζει και μας εμποτίζει η ατέλειωτη γαλάζια ελληνική θάλασσα γύρω μας. Και όλα αυτά δεν είναι λογοτεχνία είναι πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που επειδή τη ζούμε καθημερινά δεν συνειδητοποιούμε το ρόλο και την επίδραση της. Είμαστε Ελληνες διότι ζούμε μέσα σε μια τέτοια πραγματικότητα και διότι ύπαρξή μας είναι η Ελλάδα, που είναι όλα όσα ιστορικά συμβολίζει. Είμαστε Ελληνες διότι κουβαλάμε μιαν Ελλάδα μέσα μας, κι ας το ξεχνάμε κάποιες φορές.
Γι' αυτούς τους λόγους, κάθε ανόητο παιχνίδι που έχει να κάνει με τη μόρφωση των παιδιών μας είναι επικίνδυνο. Αναλογιστείτε πόσες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις γίνανε από το 1990 μέχρι σήμερα! Και επειδή η οικονομική κρίση την οποία βιώνουμε είναι βαριά, αλλά και οι ερασιτεχνισμοί της κυβέρνησης προσεγγίζουν τα όρια της αστειότητας, την υπόθεση της εκπαίδευσης πρέπει να την αναλάβουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, ατομικά και συνολικά, σε συνεργασία με τους γονείς. Είναι η ώρα να δείξουν οι εκπαιδευτικοί μας ότι έχουν το ανάστημα που απαιτούν οι καιροί. Και είμαι σίγουρος ότι οι εκπαιδευτικοί μας δεν θα αφήσουν να καταρρεύσει το εκπαιδευτικό οικοδόμημα της Ελλάδας μας, αυτό που επί χρόνια υπηρετούν και στηρίζουν.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:18:26]