Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 00:36      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δημήτρης Βερύκιος: Mήπως και η ζωή μας δεν είναι όνειρο;

Δημήτρης Βερύκιος: Mήπως και η ζωή μας δεν είναι όνειρο;



Ενθουσιώδεις οι κριτικές του κοινού για το «Ονειρο ενός γελοίου» του Ντοστογιέφσκι που παρουσιάζεται στο ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ σε σκηνοθεσία του Τάκη Χρυσικάκου. Με αφορμή την παράσταση, ο πρωταγωνιστής Δημήτρης Βερύκιος παραχωρεί στην «Π» μερικές πολύτιμες κουβέντες.

Μία μοναδική ενδοσκόπηση εκτυλίσσεται επί σκηνής. Ενας μονόλογος που αγγίζει τα πιο κρυφά -όμως ουσιαστικά- σημεία της συνείδησής μας. Εκείνα, που συχνά μας υποδεικνύουν την πορεία που θέλουμε και που μπορούμε να ακολουθήσουμε. Ο λόγος για το «Ονειρο ενός γελοίου» του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι στην κλασική μετάφραση του Αρη Αλεξάνδρου που σκηνοθέτησε ο Τάκης Χρυσικάκος. Ο εξαίρετος ηθοποιός Δημήτρης Βερύκιος, ορμώμενος από το αθάνατο αυτό έργο, μιλάει στην «Π» για το κυρίαρχο συστατικό της «Αλήθειας της Ζωής». Την αγάπη. Τα όνειρα φυσικά, έχουν τον ρόλο τους.

Πώς έρχεται το «Ονειρο ενός γελοίου» να δέσει με την εποχή μας και την ηθική, ψυχολογική κρίση που βιώνουμε;
Είναι γεγονός ότι η εποχή μας έχει επιβαρύνει σημαντικά την ύπαρξη μας και στις τρεις θεμελιώδεις διαστάσεις της: Την Ηθική, την Ψυχολογική και την Δημιουργική. Η κρίση, σαν παράγωγο της έννοιας «κρίνω-κρίνομαι», έχει σαν συνέπεια η καθημερινότητά μας αλλά και γενικότερα η ζωή μας να μην βιώνεται με ευχαρίστηση και πληρότητα, που είναι σκοπός και αληθινή ανάγκη όλων μας. Η απόγνωση, μάλιστα και η θλίψη μας έχουν ενταθεί τελευταία, ειδικά, αφού νιώθουμε να μας έχουν στερήσει το όνειρο για ένα καλύτερο «αύριο», στοιχείο αναγκαίο στον αγώνα του ανθρώπου να αντέξει και να αντιπαρέλθει τις εγγενείς δυσκολίες της ζωής. Ισως ήρθε η ώρα να δούμε πέρα από τα γεγονότα και τις επιπόλαιες προσεγγίσεις στην αντιμετώπιση της πραγματικότητας και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας όχι με βάση του τι έχουμε αλλά του ποιοι είμαστε αληθινά. Για τον «Γελοίο» του Ντοστογιέφσκι το «όνειρο» που είδε, στάθηκε η αιτία να λαχταράει να ζήσει (και όχι να αυτοκτονήσει, όπως ήταν αποφασισμένος να κάνει) αφού εκεί του φανερώθηκε η Αλήθεια της Ζωής και που δεν είναι άλλη από την Αγάπη ως τη μόνη οδό επίλυσης των προβλημάτων μας…

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζετε, κάθε φορά, επί σκηνής αποδίδοντας έναν τόσο βαθύ, δύσκολο και παθιασμένο ρόλο;
Οταν καταφέρω να ακούσω την καρδιά του ρόλου, έχω ξεπεράσει τη μεγαλύτερη δυσκολία να τον υποδυθώ. Οι «ήρωες» του Ντοστογιέφσκι είναι παραληρηματικοί και φλεγόμενοι ως ψυχές… Και από την άλλη, ο λόγος του είναι βαθύς και πυκνός, εφάμιλλος, θα έλεγα, εκείνου της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, ενώ επιπροσθέτως είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Βασική μου έγνοια στην σκηνική παρουσίαση του «Γελοίου», είναι να μην προσπαθήσω να παίξω με τις συνήθεις τεχνικές της υποκριτικής, αλλά να γίνω τόσο διάφανος που να αναδειχτεί η ψυχή του. Και αυτό, μόνο με άπειρη απλότητα και ειλικρίνεια επιτυγχάνεται. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη δυσκολία στην ερμηνεία αυτού του ρόλου, που όμως, για κάποιο άγνωστο λόγο ένιωσα πολύ νωρίς να μην με βαραίνει. Εννοείται πως η εμπνευσμένη σκηνοθεσία του φίλου Τάκη Χρυσικάκου, επιτάχυνε και διευκόλυνε τα πράγματα.

«Αφού είδα μια για πάντα την αλήθεια, αυτό σημαίνει πως πραγματικά ήταν η αλήθεια και πως δεν μπορεί να υπάρχει άλλη απ' αυτήν, είτε στ' όνειρό μου την είδα, είτε στο ξύπνιο μου». Πόσο μας προφυλάσσει -εάν το κάνει- μια τέτοια φιλοσοφία από την πραγματικότητα και για ποια διάρκεια;
Εξ ορισμού η Αλήθεια είναι το αντίθετο του «λάθους» και της «λήθης» και σαν τέτοια δεν μπορεί παρά να αποτελεί την βασική μας επιδίωξη. Οσο και αν φαντάζει δύσκολο αυτό -και είναι- πιστεύω ακράδαντα πως μόνο με οδηγό αυτήν, θα μπορέσει η ανθρωπότητα να χτίσει καλύτερες και διαρκέστερες συνθήκες που θα την προφυλάξουν από την οδύνη, τον πόνο και την κατάθλιψη, που της επιφυλάσσει το ψέμα. Ναι, η Αλήθεια μας καθοδηγεί και μας προφυλάσσει, τουλάχιστον από τον περιττό και ανόητο πόνο. Και δεν έχει σημασία αν την ανακαλύψουμε στον ξύπνιο μας ή στ' όνειρό μας… Μήπως και η ζωή μας δεν είναι όνειρο;

Κατά την παράσταση, η σοπράνο Αμαλία Κλημοπούλου συνοδεύει παίζοντας φλάουτο και τραγουδώντας αποσπάσματα από δημοφιλείς άριες, κλείνοντας με τον «Υμνο της Αγάπης» του Απ. Παύλου, σε μουσική Zbignew Preisner, από την «Μπλε Ταινία» του Kislovski.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ-ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Από τη μετάφραση του Αρη Αλεξάνδρου, σκηνοθεσία: Τάκης Χρυσικάκος.
Ερμηνεύει ο ηθοποιός Δημήτρης Βερύκιος. Συμμετέχει η σοπράνο Αμαλία Κλημοπούλου (φλάουτο και τραγούδι.Παραστάσεις: 26-27 Οκτωβρίου και 2-3 Νοεμβρίου.Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ, προπώληση: 10 ευρώ, μειωμένο: 8 ευρώ. Τηλ. κρατήσεων: 2610/461.050

Συνέντευξη στην Ευτυχία Μεσίσκλη



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:36:36]