Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 07:17      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Του Κηλαηδόνη η φωνή

Του Κηλαηδόνη η φωνή



Ο Γιάννης Διακογιάννης ξαναμπήκε στη ζωή μας, χάρη στην πρωτοβουλία του να επανεκδόσει το αρχείο του, το οποίο έχει γούστο να μελετάει κανείς όχι τόσο για κάποια αποκαλυπτική αξία που έχει, όσο από τη σκοπιά του άξονα Διακογιάννης-εποχή του- εποχή μας.
Ξεφυλλίζοντάς το, αναβιωνει ο καιρός που φωνητικά έχει ως έμβλημά του τις τηλεοπτικές μεταδόσεις του κορυφαίου αθλητικού σχολιαστή όλων των εποχών, ίσως του ανθρώπου που ενσαρκώνει περισσότερο από κάθε άλλον την έφοδο που έκανε η τηλεόραση στη ζωή των Ελλήνων.
Το ίδιο το αρχείο, μας δίνει την αφορμή να θυμηθούμε τις μέρες εκείνες, που ως ηχητικό, πάλι, σύμβολό τους έχουν τα σήματα της Αθλητικής Κυριακής και της Γιουροβίζιον, και να φιλτράρουμε τις αναμνήσεις μας, τις κρίσεις μας, και τις αναμνήσεις των κρίσεών μας, μέσα από τις αντίστοιχες του Διακογιάννη. Είναι σαν να τα λέμε για τον παλιό "καλό καιρό", άλλο αν το μονοθεματικό και φρέσκο της τηλεόρασης τον κάνει να δείχνει, από το μακρινό παρελθόν, πιο μεγάλος από ότι ήταν.
Κάθε φορά που μνημονεύεται ο Διακογιάννης, οι πάντες θεωρούν σκόπιμο να επικαλεστούν ως τεκμήριο του μεγέθους του, το γεγονός ότι το όνομά του έγινε τραγούδι. Ακριβέστερα, έγινε στίχος, στο "Αρχίζει το Ματς" του Λουκιανού Κηλαηδόνη. Μας ενώνει και μας δονεί του Διακογιάννη η φωνή. Πράγματι, αυτό ήταν γεγονός. Μπράβο του Διακογιάννη που το πέτυχε. Μπράβο του και του Κηλαηδόνη που το αποτύπωσε με στίχο και μελωδία.
Η διαφορά είναι ότι ο Κηλαηδόνης κοροϊδεύει. Οχι απαραιτήτως τον Διακογιάννη, αλλά την ισοπέδωση των ελληνικών ηθών και της μεταπολιτευτικής συλλογικής ζωής από την οξεία ποδοσφαιρίτιδα.
Μην ξεχνάμε ότι οι πρώτοι μεταπολιτευτικοί χρόνοι δεν ήταν μόνο οι μέρες της αποκατάστασης της δημοκρατίας. Ήταν και τα πρώτα σκιρτήματα της ανέλιξης των νεοελλήνων, με τη μορφή ικανοποίησης του αιτήματος να εναρμονιστούμε με την "προηγμένη δύση".
Και αυτό το αίτημα εύρισκε την κύρια έκφρασή του στον καταναλωτισμό (αυτοκίνητο, ντύσιμο, διακοπές, πικ απ) και στο ποδόσφαιρο. Κοινός παρανομαστής, η τηλεόραση. Σπορ, σήριαλ, διαφημίσεις. Συνδετικός κρίκος, ο Διακογιάννης.
Ο Κηλαηδόνης, όπως άλλωστε έκανε και στο Εμπαινε Χάρυ μου, σατιρίζοντας την άνευ προηγουμένου εμπορική επιτυχία του Χάρυ Κλυν, σαρκάζει με τον δικό του, υπαινικτικό, σχεδόν ανέκφραστο- όπως και ο ίδιος εξωτερικά- τρόπο, το φαινόμενο της ποδοσφαιροφιλίας, ως κατάργησης των διαφορών και των διακρίσεων, και αναίρεσης των πολιτικών αντιπαλοτήτων αλλά και των διεκδικήσεων για περισσότερο εκδημοκρατισμό και πολιτιστική αναβάθμιση.
Η ποδοσφαιροφιλία παρήγαγε μια "ένωση" η οποία δεν έχει άλλο περιεχόμενο, παρά τη διάθεση των Ελλήνων της μεταπολίτευσης να σηκώσουν λευκή σημαία και να αρκεστούν στη βιωτική αναβάθμιση.
"Μας ενώνει, και πώς μας δονεί", όχι πια οι ευγενείς διεκδικήσεις, το αίτημα για πραγματικές αλλαγές, η εξυπηρέτηση μιας ανώτερης αισθητικής- ανολοκλήρωτες επιδιώξεις της ελληνικής διανόησης, κάτι συγγενές με τα αίτια της μετέπειτα βαθειάς Κρίσης- αλλά η ανάγκη των Ελλήνων να συμβιβαστούν με μπαλίτσα και ευδαιμονισμό, αποδεικνύοντας ότι οι "αναζητήσεις" τους, ήταν κούφιες.
Ετσι, ο Κηλαηδόνης δηλώνει "μοναχικός κάου μπόι", και το ρίχνει στη σάτιρα. Κάποια στιγμή, θα αποειδεί κι αυτός, και θα πάει "για πάρτι στη Βουλιαγμένη". Ηταν οι μέρες που οι έλληνες άρχισαν να ψάχνουν για το Γιούρο τους, αρχικά στην άμμο, μετά στα γήπεδα. Κάπου εκεί χάθηκε του Διακογιάννη η φωνή. Ο ίδιος αποσύρθηκε, αποσύρθηκε όμως και η κουλτούρα του και η αισθητική του. Μετά, ήρθε ο σχολιαστής των φραστικών κλισέ και της δίψας για νίκες και για στεντόρειους τόνους, μεστούς πατριωτικού μεγαλείου και όλα τα άλλα που τα ζήσαμε στις μεταδόσεις των ματς, τα ζούμε και στη Βουλή.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [07:17:28]