Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 23:49      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η αρχοντιά της Ανω Χώρας και η λειψανδρία του χειμώνα

Η αρχοντιά της Ανω Χώρας και η λειψανδρία του χειμώνα



Καλή μοίρα μας έφερε Αυγουστιάτικα σε προγονική γη, στην Ανω Χώρα Ναυπακτίας. Εκεί ψηλά στα 1.200 μέτρα, σε ένα μεγάλο κεφαλοχώρι, πνιγμένο στα έλατα και στις καστανιές, στην πλαγιά ενός βουνού, του Κερασοβουνιού, αγναντεύει μπροστά, δεξιά και αριστερά, τρεις ακόμα κορυφές των δυτικών Βαρδουσίων.
Φημισμένο χωριό τα Κράβαρα ή Μεγάλη Λομποτινά όπως λεγόταν κάποτε, που είχε μάλιστα τη δική της Σχολή, στην οποία είχε διδάξει και ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ερείπια της οικίας του οποίου, ακόμα διασώζονται.
Μεγάλες και ιστορικές οικογένειες να έχουν τη δική τους συμβολή στην ακμή που γνώρισε το χωριό, ένα από τα πρώτα στην Ελλάδα που απέκτησε ηλεκτροφωτισμό, είχε σχολείο, είχε ταχυδρομείο, τηλέφωνο, έπιανε τόσο το ΕΙΡΤ όσο και την ΥΕΝΕΔ, διαθέτει κέντρο Υγείας και εξίσου σημαντικό, μια μεγάλη κεραία κινητής τηλεφωνίας για άριστο σήμα, αλλά και δίκτυο οπτικών ινών.
Οι Ανωχωρίτες, πιθανώς να έλκουν την καταγωγή τους από την Ηπειρο, είναι άλλωστε άριστοι τεχνίτες της πέτρας, γεγονός που πιστοποιείται από την ομορφιά των σπιτιών. Πάντως ο ιστορικός έχει βρει ρίζες οικογενειών, όπως του Καναβού, στο Βυζάντιο. Αλλες γνωστές οικογένειες είναι αυτές των Διαμάντη, Πατούχα, Σούζα, Παπαϊωαννίδη, Πετσίνη, Σφήκα, Παπαδημητρίου, Σμπούκη, Καραδήμα κ.ά.
Το χωριό που διαθέτει, πλέον, ξενοδοχεία και ξενώνες, καθώς είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός, δεν ξέφυγε από την μοίρα της ελληνικής υπαίθρου, δηλαδή τον μαρασμό.
Συνήθως ήταν πάντα γεμάτο τους καλοκαιρινούς μήνες, χάρη στην εορτή της προστάτιδας αγίας του, της Αγίας Παρασκευής (μεγάλο πανηγύρι στις 26 Ιουλίου). Τα τελευταία χρόνια έγινε εξίσου δημοφιλής προορισμός και τους χειμερινούς μήνες, λόγω του φυσικού κάλλους, και κυρίως του χιονιού!
Ομως αυτό δεν αλλάζει την γενική εικόνα. Πολύς κόσμος στο χωριό, αλλά τουρίστες, επισκέπτες. Δεκάδες είναι τα σπίτια που στέκουν άδεια και ακίνητα, περιμένοντας τη μοίρα τους. Ακατοίκητα εδώ και χρόνια, αν και προσεγμένα. Περπατήσαμε όλο το χωριό, και με εξαίρεση τον κεντρικό δρόμο, ζήτημα είναι αν υπήρχαν 2-3 σπίτια να κατοικούνται. Πάνω από 100 οι οικίες του χωριού κι όμως σε καμία αυλή δεν χαιρετίσαμε άνθρωπο!
Και δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τη δεκαετία του '80 όταν το χωριό έσφυζε από ζωή, ήταν γεμάτο μέχρι και τέτοιες μέρες το Φθινόπωρο που γίνεται η περίφημη γιορτή του κάστανου.
Και το χωριό παρέμενε ζωντανό όλο το χειμώνα. Με μόνιμους κατοίκους, κι ας μην μπορούσαν να βγουν από το σπίτι τους, ένα μέτρο χιόνι ήταν μπροστά τους.
Η τουριστική άνθηση από τη δεκαετία του '90, όταν λειτούργησε και το πρώτο ξενοδοχείο, απλά μετρίασε την εικόνα ερήμωσης.
Ρωτήσαμε τον Ανδρέα Παπαϊωαννίδη, έναν Ανωχωρίτη που αποφάσισε να επενδύσει στον τόπο των προγόνων του, πόσοι είναι οι μόνιμοι κάτοικοι, τον χειμώνα στην Ανω Χώρα. «Αν εξαιρέσεις τα σαββατοκύριακα, που έρχονται αρκετοί από τη Ναύπακτο, τις υπόλοιπες ημέρες στο χωριό κατοικούν τέσσερις κάτοικοι». Τέσσερις μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χωριού!
Ευτυχώς ας είναι καλά το ξενοδοχείο και οι ξενώνες που δίνουν ακόμα ζωή σε ένα σπουδαίο όσο και πανέμορφο χωριό της ελληνικής υπαίθρου. Κι υπάρχουν ακόμα μερικοί ρομαντικοί που θέλουν να το επισκεφθούν. Να κάνουν μπάνιο σε πισίνα δίπλα στα έλατα, να περπατήσουν μέχρι την Κάτω Χώρα, να επισκεφθούν την Ι.Μ. της Αμπελακιώτισσας με την -σε μαύρο πένθος- εικόνα του Αγίου Πολυκάρπου, από τότε που εκλάπη από ιερόσυλους το χέρι του, να ανηφορίσουν προς του «Φονιά», να φάνε στο αρχοντικό που κάποτε έγινε μεγάλη μάχη για την απελευθέρωση από τους Τούρκους, να παρακολουθήσουν τον ποδηλατικό αγώνα, να μαζέψουν καστανόχωμα και ρίγανη, να αλλάξουν εικόνα και παραστάσεις.
Η μεγάλη Λομποτινά, με δεκάδες παιδιά της ξενιτεμένα στη Ναύπακτο, στην Πάτρα, στην Αθήνα, στις ΗΠΑ, δεν περιμένει καμία κρατική ενίσχυση για να αντιμετωπίσει την λειψανδρία που αφάνισε ολάκερη την ύπαιθρο. Κανένα πρόγραμμα στρατηγικής ανάπτυξης, καμία κοινοτική βοήθεια, τίποτα από όλα αυτά. Η μόνη της ελπίδα για να μην μαραζώσει είναι τα δικά της παιδιά. Πρώτης, δεύτερης, αλλά και τρίτης γενιάς ομογενών ή απλά κατοίκων μεγαλουπόλεων στην Ελλάδα. Ολους αυτούς δηλαδή που πάντα έχουν να θυμηθούν μια ιστορία για το χωριό, για τον παππού και τη γιαγιά τους, για κάποιον πρόγονό τους. Παιδιά που περπάτησαν κάποτε στα ανηφορικά σοκάκια της, πήγαν στα γύρω δάση και μαγεύτηκαν από αυτό το συγκλονιστικό, να περπατάς δηλαδή μέσα στα έλατα και να μην ακούγεται ούτε ο άνεμος.

- Ρεπορτάζ του Τάσσου Σταθόπουλου στην κυριακάτικη Πελοπόννησο (25/10)



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:49:12]