Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 20:56      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Βεβαίως βεβαίως

Βεβαίως βεβαίως



Ολη αυτή η ιστορία με τον απύλωτο Ν. Φίλη και τον αφορισμό του για τις πενταροδεκάρες του φόρου στα ιδιωτικά σχολεία, προσέφερε γκολ και θέαμα και αφορμές για σχολιασμό, κατά τις νωπές παραδόσεις της πολιτικής συζήτησης και επικοινωνίας: Λέει κάτι κάποιος, και από πίσω όλοι, μεγάλοι και μικροί, κάτι λέμε.
Πράγματι ο Υπουργός προέβη σε ένα απόφθεγμα μεστό ταξικής προκατάληψης αλλά και λαϊκιστικής στόχευσης.
Η φράση του διέπεται από την αγωνία των κυβερνητικών παραγόντων να βρουν ένα κλαδί, να κρατηθούν κόντρα στο ρεύμα των καταγγελιών για στυγνή φορομπηξία και να τουμπάρουν επικοινωνιακά την κατάσταση.
Διακρίνεται στη σπουδή Φίλη μια επιπολαιότητα: Βιάστηκε και εκφράστηκε αστόχαστα, αναπαράγοντας κλισέ με τα οποία θα ήταν ζυμωμένος στην εποχή της εφηβικής νεότητάς του, όταν ο κόσμος των ιδιωτικών σχολείων "κραζόταν" από τον γήινο, λεβέντικο πληθυσμό των δημόσιων, και ενέπνεε κωμωδίες τον Σακελλάριο.
Και αν μεν ο Σακελλάριος κοίταγε να συμβιβάσει τα πράγματα, παντρεύοντας το σνομπ, κακομαθημένο κορίτσι των αθηναϊκών επαύλεων με το λαϊκό αγόρι των γραμμάτων που τίμαγε τη μαμά του και το μπραντς με τη ντομάτα που του ετοίμαζε, ο Φίλης επέλεξε τη διχαστική οδό, που χωρίζει τον ελληνικό κόσμο σε δύο φυλές, λησμονώντας ότι η κυβέρνηση αυτοδηλώθηκε ως "όλων των Ελλήνων" και όχι μόνον των ψηφοφόρων της ή των ψηφοφόρων που κοιτούν με μισό μάτι τους έχοντες.
Παρέβλεψε, βεβαίως- βεβαίως, ο υπουργός ότι στα ιδιωτικά σχολεία δεν πηγαίνουν απαραιτήτως παιδιά πλουσίων. Πάνε κι άλλων. Ο λόγος έχει να κάνει με την ποιότητα (ή: με την πεποίθηση για την ποιότητα) σημαντικού μέρους των δημοσίων σχολείων. Οταν η συζήτηση γίνεται σε εποχές όπου η πολιτεία δεν έχει δασκάλους να στείλει στις τάξεις, τότε η αριστερή κυβέρνηση έχει χάσει το ηθικό, πολιτικό, στερεοτυπικό πλεονέκτημα. Πρώτα καλύπτεις τα σχολεία με δασκάλους και μετά χλευάζεις όποιον προτιμάει το ιδιωτικό σχολείο.
Παρέβλεψε, επίσης, ο υπουργός ότι δεν είναι οι μέρες μας εποχές κατά τις οποίες οι έχοντες δεν πληρώνουν φόρους. Τουλάχιστον οι "μεσαίοι" εξ αυτών έχουν ξεκατινιαστεί, ενώ οι δουλειές τους πέσανε και τα αποθέματά τους εξανεμίστηκαν. Δεν στέλνουν μόνο εφοπλιστές τα παιδιά "στα κολέγια". Τα στέλνει και ο οδοντογιατρός ή ο μηχανικός, που η κρίση τους τίναξε τη δουλειά στον αέρα. Σύμφωνοι: Στο λαϊκό σπίτι περνάει πολύ χειρότερα ο κόσμος. Αλλά δεν πρέπει να φερόμαστε στους πιο εύπορους έλληνες σαν να τους μισούμε για την ευμάρειά τους, κατά το σκέλος που ξεπερνάει τη δική μας. Πολύ περισσότερο όταν πολλοί από αυτούς περιέκοψαν άλλες καταναλώσεις για να μην αλλάξουν σχολικό περιβάλλον στα παιδιά τους. Ας μην κάνουμε τον Ροβεσπιέρο της Γαλλικής Επανάστασης, ή τουλάχιστον να μην τον κάνουμε όταν Επανάσταση δεν υπάρχει. Με τα παιδιά του δεν παίζει κανείς. Με τα παιδιά των άλλων, ναι.
Κάποιοι κατηγόρησαν τον υπουργό ότι παρέβλεψε κάτι άλλο: Η φορολόγηση θα υποχρεώσει γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους στα δημόσια σχολεία, άρα θα χαθούν θέσεις εργασίας. Φάουλ: Η επίκληση του επιχειρήματος αυτού αποπνέει έναν φαρισαϊσμό, διότι δεν είναι βέβαιο ότι μας κόφτει τόσο αυτό, όσο το "να τη βγούμε στον Φίλη". Με την ίδια λογική, και το κόσμημα είναι ακριβό, λόγω φορολόγησης. Να μειώσουμε τους φόρους για να προστατεύσουμε υπαλλήλους, ε, και παρεμπιπτόντως, από σπόντα, ως ωφεληθούν και οι χρυσοχόοι;
Δια ταύτα: Η φορολόγηση υπηρεσιών δεν κρίνεται στη βάση στερεοτυπικών προαπαιτουμένων ούτε στη βάση της φοροεισπρακτικής αγωνίας. Κρίνεται στη βάση της σκοπιμότητας, της βασιμότητας, της αναλογικότητας. Πας το παιδί σου για κιθάρα. Για αγγλικά. Για τάε κβο ντό. Για μαθηματικά. Για λυκειακή εκπαίδευση. Δεν είναι όλα το ίδιο. Δεν είναι όλες οι πόλεις και όλες οι γειτονιές το ίδιο. Δεν είναι όλα τα εμβαδά των σχολείων και εκπαιδευτηρίων ίδια. Τα φροντιστήρια πρέπει να πληρώνουν έναν κάποιο φόρο, κλιμακωτά και λογικά. Ούτε να την "ακούν" οι επιχειρήσεις, ούτε οι γονείς, σε βαθμό υπέρμετρο.
Οσο για τους πλούσιους, φορολογούνται για τα εισοδήματά τους. Ή όχι; Μετά θα φορολογηθούν και για τη χρήση που κάνουν στα εισοδήματα που απέμειναν μετά τη φορολόγηση. Αυτή είναι η λογική του έμμεσου φόρου. Μόνο που στις μέρες μας, αυτός προσδιορίζεται κυρίως από την ανάγκη του δημόσιου ταμείου, παρά από τις επιταγές της ισονομίας και της δικαιοσύνης.
Υπάρχουν και οι επιταγές της λογικής. Φορολόγα, φορολόγα, να δούμε αν θα μείνει μισό ευρώ στο χέρι κανενός, να αγοράσει και τίποτα. Αλλες χαμένες δουλειές εκεί. Αυτό το παρακάμπτει ο Φίλης και όλοι οι προκάτοχοί του.
Η κατακλείδα. Η εξουσία, ας αφήσει την ηθικολογία. Εχουμε άλλους τεχνοκράτες της ηθικής για τη δουλειά αυτή, ας μην την κάνει και ο πολιτικός κόσμος. Είναι ο τελευταίος που δικαιούται.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [20:56:59]