Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 21:38      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οταν οι περισσότεροι δεν ήθελαν να ακούσουν

Οταν οι περισσότεροι δεν ήθελαν να ακούσουν



Επειδή καλό θα είναι (τουλάχιστον από τη στήλη αυτή) να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ας θυμίσουμε στον κόσμο που ξεχνάει ότι ο πολιτικός που επιχείρησε από θέση ευθύνης να πει στον ελληνικό λαό σκληρές και πικρές αλήθειες, ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εντός του μικρού βίου της κυβέρνησής του, ο Μητσοτάκης επιχείρησε να πει και να κάνει πράγματα που σήμερα (μέσα από την ασφάλεια που μας δίνει η απόσταση του χρόνου) φαίνονται μια ρηξικέλευθη μεταρρυθμιστική πολιτική με φιλολαϊκό πρόσωπο!
Μόνο που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν ήθελε να ακούσει τότε, και πολύ περισσότερο να στηρίξει την κυβέρνηση του Μητσοτάκη, θεωρώντας ότι επιχειρούσε να ασκήσει μια στυγνή νεοφιλελεύθερη πολιτική.
Ακόμη κι όταν διέρρευσε στα κανάλια της ιδιωτικής τηλεόρασης (εκείνα τα χρόνια, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν υπήρχε το διαδίκτυο) ένα αμοντάριστο κομμάτι από προεκλογικό σποτ της εποχής, στο οποίο ο πρώην πρωθυπουργός ακουγόταν να λέει «εγώ δεν θα πω μ…ες στον ελληνικό λαό», λοιδορήθηκε και σατιρίστηκε ανελέητα.
Δεν συνέβη το ίδιο όταν μιλώντας στη Βουλή προέβλεψε πως με μαθηματική ακρίβεια πηγαίναμε (από τότε) κατευθείαν στην αγκαλιά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ομως, και πάλι, δεν ακούστηκε.
Και αν ο Μητσοτάκης, όχι μόνο δεν ακούστηκε, αλλά η κυβέρνησή του δεν άντεξε τελικά και έπεσε με τον τρόπο που έχει περάσει ήδη στην ιστορία, ο Τάσος Γιαννίτσης δεν είχε πολύ καλύτερη τύχη όταν επιχείρησε μια σοβαρή αναμόρφωση του ασφαλιστικού.
Κι αυτός πολεμήθηκε με δριμύτητα, ενώ ο Γιάννης Σπράος που είχε κάνει τη σχετική έκθεση, είχε γίνει για τις Ελληνίδες και τους Ελληνες «κόκκινο πανί».
Σήμερα, καμιά εικοσαριά χρόνια μετά, η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι πλέον γεγονός, εδώ και μια πενταετία.
Η μνημονιακή εποχή και τα σκληρά μέτρα που έχουν επιβληθεί, με τα χειρότερα να έρχονται, κάνουν τη διακυβέρνηση του Μητσοτάκη να φαντάζει… σοσιαλιστική. Η ελληνική κοινωνία στενάζει από τη φτώχεια και η ανεργία κοντεύει να πιάσει το 30%.
Το ασφαλιστικό έχει καταρρεύσει, η κατάργηση των επικουρικών συντάξεων είναι προ των πυλών, οι κύριες συντάξεις πάνε για δραστικές περικοπές, το ίδιο και οι μισθοί στο Δημόσιο, οι αντίστοιχοι στον ιδιωτικό τομέα τείνουν να γίνουν… άφαντοι, ενώ μια χιονοστιβάδα φόρων έρχεται να δώσει ένα ακόμη συντριπτικό πλήγμα.
Κάποτε δεν ήταν δημοφιλές να ακούς και να υποστηρίζεις τον Μητσοτάκη, αντιθέτως ήταν δημοφιλές να «κυνηγάς» τον Γιαννίτση και τον Σπράο.
Οπως ήρθαν τα πράγματα, κάπου στο βάθος μπορώ να φανταστώ το σαρδόνιο χαμόγελό τους για την πανηγυρική, στις μέρες μας, δικαίωσή τους.
Οσο κι αν ακούγεται ενδεχομένως υπερβολικό, έχουν κάθε λόγο να επιχαίρουν για το σημερινό μας χάλι, που φέρει μάλιστα και την υπογραφή μιας κυβέρνησης της Αριστεράς!
Ποιος να φανταζόταν ότι οι ορκισμένοι «αντιμνημονιακοί» του χθες, θα εφάρμοζαν πιστά το πιο σκληρό μνημόνιο! Ομως, τα πιο απίστευτα σενάρια τα γράφει η ζωή. Και η πολιτική, είναι αναπόσπαστο μέρος της…



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [21:38:52]