Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 03:16      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κώστας Λογαράς: «Ο γενέθλιος τόπος είναι η ζωή του καθενός μας»

Κώστας Λογαράς: «Ο γενέθλιος τόπος είναι η ζωή του καθενός μας»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Μια υπέροχη βραδιά έζησαν όλοι όσοι βρέθηκαν -κι ήταν πάρα πολλοί- την περασμένη Παρασκευή στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας για το αφιέρωμα στο πολυσχιδές του έργο. Ισχυρή λογοτεχνική φωνή, εξαιρετικός φιλόλογος και πάντα ενδιαφέρων συνομιλητής, ο Κώστας Λογαράς ξεδιπλώνει, μέσα από μια συζήτηση εφ' όλης της ύλης, πτυχές της προσωπικότητάς του.
«Πάντα θέλω να ξαναγυρνάω εδώ…» ο τίτλος του αφιερώματος που πραγματοποιήθηκε προχθές Παρασκευή στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας με ομιλητές τους Στασινοπούλου, Παπαθεοδώρου, Τσίμα. Τα συναισθήματά σας γι' αυτή τη διοργάνωση;
Αισθάνομαι την ξεχωριστή αυτή τιμή που γίνεται προς το πρόσωπό μου. Οπως επεσήμανα το βράδυ της παρουσίασης, με συναρπάζει η ιδέα να αποτελέσει το Αρχαιολογικό Μουσείο έναν ζωντανό πυρήνα για την πολιτιστική ανάπτυξη της πόλης. Οτι μπορεί να συνδέσει τον παρελθόντα χρόνο με τη σημερινή πραγματικότητα, ανοίγοντας διάλογο με σύγχρονους δημιουργούς. Οι εισηγητές που μίλησαν για το έργο μου και για μένα, είναι προσωπικότητες που εκτιμώ βαθιά.

Ποιο ήταν το έναυσμα για να γράψει ο εκπαιδευτικός ποίηση;
Φαίνεται πως υπήρξα «ποιητικός», πολύ πριν γίνω εκπαιδευτικός. Είχα μια περιέργεια για τους ανθρώπους (αυτό εννοώ) ένα ενδιαφέρον για τα πράγματα. Ο,τι ακριβώς χρειάζεται κανείς για να προσλαμβάνει τα ερεθίσματα, αλλά και να εξελιχθεί σε καλό δάσκαλο. Αν δεν μπορείς να ενθουσιάζεσαι με την αυθεντικότητα των ανθρώπων και να παραμένεις ζωντανός μέσα σου, δεν μπορείς να γίνεις ούτε δάσκαλος ούτε ποιητής. Αν βουλιάζει κανείς ναρκισσιστικά στον εαυτό του, χωρίς να διαθέτει ψυχική γενναιοδωρία, θα είναι αποτυχημένος και στα δυο. Αυτά τα «ποιητικά» χαρακτηριστικά με έμαθαν πολύ περισσότερο απ' ό,τι όλες οι παιδαγωγικές ντιρεκτίβες μαζί. Με έκαναν, συγχωρήστε με να πω, έναν καλό δάσκαλο. (Αν έγινα και καλός συγγραφέας, θα το πουν άλλοι).
Την ποίηση ακολούθησε η πεζογραφία. Γένους θηλυκού αμφότερες. Ποια τα ελκυστικά, ποια τα ζόρικα της καθεμιάς;
Η πεζογραφία είναι σύνθετη διαδικασία: Πρέπει να συγκροτήσει κανείς κόσμους, να πλάσει ολοκληρωμένους χαρακτήρες, να (ανα)συνθέσει τη ζωή, να μπορεί να μετακινείται με άνεση μέσα στον χρόνο. Η ποίηση είναι η σύλληψη ενός άρρητου και η καταγραφή του. Η γραφή του μυθιστορήματος απαιτεί εργατοώρες, θυσία προσωπικής ζωής και επαγγελματική ευσυνειδησία. Η ποίηση είναι πιο «εστετίστικη» (με την καλή έννοια) ενασχόληση. Ομως η λεπτομερής επεξεργασία της γλώσσας χαρακτηρίζει και τις δύο μορφές της λογοτεχνίας. (Τέτοια επεξεργασία της γλώσσας στην πεζογραφία αναγνωρίζω λ.χ. στα κείμενα του Βαλτινού, της Γαλανάκη, του Νόλλα, της Ζατέλη και μερικών μόνον άλλων που μετριούνται στα δάχτυλα).

Πάμε στο κεφάλαιο θέατρο. Εκεί, το γραπτό παίρνει ζωή επί σκηνής, μέσω σκηνοθέτη-ηθοποιών. Πώς λειτουργείτε στην τετ-α-τετ σας συνάντηση, κάθε φορά, μ' ένα θεατρικό έργο;
Είχα την τύχη να βρεθώ κοντά στον Τερζόπουλο, το 2006, και να γράψω «ποιητικό θέατρο» - όχι πρόζα. Με τον σπουδαίο σκηνοθέτη και την ομάδα του ΑΤΤΙΣ η εμπειρία ήταν εκπληκτική. Αυτός με δίδαξε. Απ' αυτόν έγινε η δομική επεξεργασία του κειμένου μου και το έκανε πράξη επί σκηνής. Ωστόσο, με τον Θάνο Μικρούτσικο είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός, το '88, και του το οφείλω. Το λιμπρέτο μου «Σπίτια της μνήμης…» που παίχτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ, υπήρξε η πρώτη επαφή με το θεατρικό λόγο. Εξαιρετική εμπειρία, επίσης, ήταν και η συνεργασία μου με τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο στη διασκευή που έκανα στις «Λευκές νύχτες» του Ντοστογιέφσκι.

Καθόσον έχετε γράψει δύο οδοιπορικά «Στη χώρα του Νεντίμ μύριζε πεύκο» και το «Πάτρα, μια πόλη στη λογοτεχνία», πώς κρίνετε την πορεία της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας στη χώρα μας; Τι απαιτείται για να γράψεις για την «ψυχή» ενός τόπου;
Η ταξιδιωτική λογοτεχνία εγκαινιάστηκε στη νεότερη Ελλάδα με τον Καζαντζάκη και υπηρετήθηκε έκτοτε από πολλούς αξιόλογους λογοτέχνες- συγγραφείς. Ο ξένος τόπος, η λαχτάρα για το «Αλλο» και «το διαφορετικό» η προσδοκία ενός «άγνωστου αλλού» γεννάει βαθιά συγκίνηση. Τόπος, πάντως, είναι οι άνθρωποι, οι ζώντες και οι περασμένοι, τα ίχνη που άφησαν στο πέρασμά τους και που υποψιασμένος λαχταράς να τα ψηλαφίσεις . οι αγωνίες τους, η καθημερινότητά τους, οι διαψεύσεις τους. Στοιχεία που τα αναζητά κανείς στο βλέμμα τους. Οπου ακριβώς το αποτύπωμα της ψυχής τους.

Η χώρα στα χνάρια του Σίσυφου
Συνεργάζεστε επί χρόνια με εφημερίδες/περιοδικά/σάιτ, γράφοντας σκέψεις σας για την επικαιρότητα. Από 'κει προέκυψε και το «Πολύ πριν, λίγο μετά», το οποίο περιλαμβάνει 70 επιφυλλίδες σας. Μιλήστε μας γι' αυτή την ανάγκη της πένας σας.
Η παρέμβαση έχει άμεσο χαρακτήρα, αποτελεσματικότητα, προπαντός είναι ανακουφιστική για μένα -ένα είδος αντικαταθλιπτικού που μου είναι απαραίτητο για να αντεπεξέρχομαι στον παραλογισμό που ζούμε. Δεν πρόκειται ακριβώς για δημοσιογραφία. Αντιμετωπίζω τη γραφή των επιφυλλίδων μου με την ίδια φροντίδα που καταβάλλω για ένα διήγημα (από τη σύλληψη της ιδέας ως την επεξεργασία, κι απ' τον τρόπο που θα δομηθεί ως τη στίξη).

Και μια και ο λόγος για επικαιρότητα: Πολιτική και πολιτικοί σήμερα. Το σχόλιό σας;
Η κατάσταση είναι, νομίζω, αδιέξοδη. Το πολιτικό προσωπικό είναι ανήμπορο να διαχειριστεί την κοινωνικο-οικονομική κρίση. Η χώρα, φοβάμαι, ακολουθεί ξανά την ίδια οδυνηρή πορεία που μας έφτασε ως εδώ. Σαν τον Σίσυφο. Τώρα, όμως, χωρίς τα δανεικά λεφτά του '81. Μακάρι να διαψευστώ.

Ο τοίχος που βλέπει η νέα γενιά να υψώνεται μπροστά της, πέφτει, λέτε, ή οι Σειρήνες της ξενιτιάς θα αποδειχτούν πιο ισχυρές;
Ο γιος μου ο Μάριος -και τα παιδιά πολλών άλλων, ακόμα- εργάζεται ήδη στη Γερμανία. (Στον τομέα της έρευνας και των Η/Υ). Είναι αδήριτη αναγκαιότητα. Μας λείπει, αλλά η Αμαλία κι εγώ είμαστε ήρεμοι που είναι εκεί και όχι εδώ, στην ανεργία και στο τέλμα των πελατειακών σχέσεων.
Για τη θέση των πνευματικών ανθρώπων στα όσα συμβαίνουν έχουν λεχθεί πολλά. Εσείς τι πιστεύετε;
Ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να μιλάει με τόλμη, πολύ πριν την κρίση. (Αλλά τότε, δυστυχώς, δεν τον ακούει κανείς, κι αυτό είναι χαρακτηριστικό των «μοιραίων» ανθρώπων). Οταν έρθει η κρίση και τσουρουφλιζόμαστε, τότε πια δεν μπορεί να κάνει τίποτε, δεν είναι πυροσβέστης.

Ετοιμάζετε κάτι προσεχώς;
Ενα μυθιστόρημα. Διαπραγματεύομαι τη διάχυση του κακού. Είναι ένα θέμα πάνω στο ατομικό και συλλογικό «θυμικό» που καταστρέφει τα πάντα.
Η αφήγηση στηρίζεται στην ιστορία του Μαρίνου Τριάντη που κατακρεουργεί τον 16χρονο τρόφιμο ενός Οικοτροφείου. Η σχέση τους εκτυλίσσεται το διάστημα '80-'81, και συμπίπτει με τις συντελούμενες αλλαγές στην ελληνική κοινωνία αλλά και την απαρχή του εκφυλισμού των θεσμών. Και φτάνει ως την πτώχευση και τις δίδυμες εκλογές του '12. Παρακολουθώ παράλληλα την αδιέξοδη πορεία του ήρωα αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις μιας χώρας που βαδίζει μοιραία προς στην έκπτωση. (Το κείμενο έχει ακόμα δουλειά).

Για να κλείσουμε με τον τίτλο του αφιερώματος: «Πάντα θέλω να ξαναγυρνάω εδώ…». Πού είναι το «εδώ»;
Είναι ο χώρος της ψυχής μου. Των ανθρώπων μου. Των φίλων μου. Των εικόνων μιας εποχής που την έζησα και αυτής που τώρα ζω και την καταγράφω μέσα μου. Τα στοιχεία της ταυτότητάς μου. Γιατί ο γενέθλιος τόπος (άθλιος ή όχι) είναι η ζωή του καθενός μας.


Δημοσιεύθηκε στην «ΠτΚ» 18 Οκτωβρίου 2015




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:16:01]