Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 12:33      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Είμαστε με τον Φίσερ

Είμαστε με τον Φίσερ



Μάλλον είμαστε με τον Φίσερ. Για το 1971 μιλάμε και την αναμέτρησή του με τον Σπάσκι. Ο απόηχος της αμερικανοφιλίας στη χώρα ήταν ακόμα σχετικά ισχυρός: Ηταν οι νικητές, οι σύμμαχοι, οι "καλοί" του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι καουμπόηδες που κατακτούσαν τη δύση για καλό σκοπό, με τη βοήθεια των καλών ινδιάνων, όσο δε για τους κακούς ινδιάνους, μπορούσαν να εξολοθρεύουν αβέρτα, διότι ήσαν αναλώσιμοι, όπως ήσαν αναλώσιμοι και οι κομπάρσοι που επιτίθενταν στα τρένα, άρα και στον πολιτισμό, κατά κύματα.
Με τους ρώσους, είχαμε μια πολιτισμικής τάξης συμπάθεια, λόγω Μιχαήλ Στρογκόφ, Οτσι Τσόρνια, Ντοστογιέφσκι, Ορθοδοξίας, Ολέγκ Μπλαχίν, αλλά πολιτικά δεν μας ήταν οικείοι. Ο κομμουνισμός ήταν κάτι σκοτεινό, ενώ ο αμερικανισμός ήταν φιλελεύθερο, χρηστό και χαμογελαστό.
Αλλο αν εμείς είχαμε χούντα.
Αλλο αν οι αμερικάνοι τα είχαν κάνει πλακάκια με τη χούντα.
Αυτά τα μάθαμε αργότερα.
Προς το παρόν, είμαστε με τον Φίσερ. Στο μεταξύ, το σκάκι: Εχει μπει στα μαστ της παιδικής ηλικίας, συνδυάζει πνευματική αρετή με ανταγωνιστικότητα, αποτελεί όμως και μια προσομοίωση πολεμικής αναμέτρησης, στάζει δηλαδή λίγο χυμό μιλιταρισμού στη συνείδηση, ενώ η διαπάλη αφαιρεί από τον θάνατο το δραματικό στοιχείο. Πιόνια και λοιπά κομμάτια εκκαθαρίζονται ως αναλώσιμοι κομπάρσοι, ως ινδιάνοι μιας χρήσεως, προκειμένου να φτάσουμε στην καμαρίλα, όπου ο Αγαθός Βασιλιάς, με τα βηματάκια του, ένας ασήμαντος χελωνάκος, προστατεύεται από τη Σύζυγο- Μάνα, την οποία πρέπει να φονεύσεις. Δεν είσαι Οιδίποδας. Είναι η μάνα του Άλλου.
Είμαστε με τον Φίσερ. Αργότερα πάλι μάθαμε ότι ο θρύλος της σκακιέρας ήταν ένας ημιπαράφρων κολλημένος τύπος. Η ταινία "Θυσιάζοντας ένα Πιόνι", εστιάζει στην πτυχή αυτή της προσωπικότητας, και προτείνει μια ερμηνεία, αλλά δεν ξέρουμε αν είναι η σωστή. Επρόκειτο για έναν υπερευαίσθητο ψυχισμό, του οποίου η μάνα υποτίμησε τις φοβίες και του διόγκωσε την ανασφάλεια, παραπετώντας τον στο δωμάτιό του, αντί να τον προστατεύει; Ή μήπως έρρεπε ούτως ή άλλως στο παραλήρημα, επομένως θα κατέληγε εκεί, με οποιονδήποτε καταλύτη; Κρατάμε την ερμηνεία ως γενικό σχόλιο: Η εμμονή ενός χαρακτήρα με ένα αντικείμενο, σκάκι, τένις, βιολί, εμπόριο, πείραμα, ιατρική, έχει τις ρίζες της όχι τόσο στη ροπή, όσο στην ανάγκη να πιαστείς από ένα εργαλείο που σου προσφέρει διέξοδο ή ισορροπία σε μια μικρή ή μεγάλη διατάραξη.
Η ταινία είναι πολύ αξιόλογη ως αναπαράσταση εποχής και κλίματος, είναι σε η πρώτη φορά παγκοσμίως που κινηματογραφούνται παρτίδες σκακιού με τρόπο που τραβά το ενδιαφέρον ακόμα και του αδαούς. Το κλειδί είναι ότι σε ρυμουλκεί στον άξονα "νίκη- ήττα" και δεν σε υποχρεώνει να εμβαθύνεις σε σκακιστικά ερωτήματα που δεν μπορεί ένας μέσος θεατής να παρακολουθήσει. Αλλά αν υπάρχει κάτι που σίγουρα λείπει είναι η απεικόνιση της σκέψης του σκακιστή την ώρα του παιχνιδιού. Αποτυπώνει μορφασμούς και κινήσεις οφθαλμών με τρόπο που προσιδιάζει στους παίκτες μιας αληθινής παρτίδας, αλλά αυτό είναι απλή μίμηση και ερμηνεία. Η κάμερα δεν μπορεί να μεταφέρει αυτό που έχει ως σκακιστής μέσα του ως ενέργεια, δίλημμα, ένταση, αναζήτηση, εικασία, σκέψη στον χώρο, ανάλυση, πρόβλεψη. Συνεπώς, μας δείχνει σκάκι σαν τένις, γκολφ ή κολτσίνα.
Και επειδή ξέρεις ποιός νικάει, στο τέλος πλήττεις. Κέρδος σου είναι ότι ο Φίσερ καταλήγει παραληρηματικός, ενώ εσύ είσαι μια χαρά. Καβαλάς στο άλογό σου, και πηγαίνεις στον πύργο σου, από Α8 σε θέση Α1.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:33:57]