Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 17:23      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


 Ο Λαβύρινθος χωρίς εικόνες

Ο Λαβύρινθος χωρίς εικόνες



Η ιστορία: Ο σκηνοθέτης Βασίλης Κοσμόπουλος, πατρινής καταγωγής, παρουσίασε το 2006, στο πλαίσιο του θεσμού "Πάτρα- Πολιτιστική Πρωτεύουσα", μια έκθεση οπτικού υλικού υπό τον τίτλο "Ο Λαβύρινθος με τις εικόνες". Η έκθεση συνίστατο, κατά βάση, σε φιλμ από διάφορες χαρακτηριστικές στιγμές της ιστορίας της Πάτρας, καλύπτοντας σχεδόν όλη τη χρονική ζώνη κατά την οποία ο κινηματογράφος, ως τεχνική, λειτουργεί ως καταγραφέας της ρέουσας πραγματικότητας, συμπληρώνοντας τη φωτογραφική τέχνη. Είδαμε υδροπλάνο να προσγειώνεται στον Πατραϊκό και να βγαίνει από μέσα ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, είδαμε την Πάτρα των βομβαρδισμών και των συσσιτίων, είδαμε φιλμ από αποκριάτικο πάρτι σε πατρινό σπίτι γύρω στο '70. Η έκθεση είχε αναπτυχθεί στο Αρσάκειο. Είχε, σχεδόν, κάνει πάταγο, με την έννοια ότι είχε περάσει πάρα πολύς κόσμος να τη δει, ένα κοινό υπερπολλαπλάσιο των φιλότεχνων και των φιλιστόρων που απαντώνται σε πνευματικά γεγονότα, σαν μια προβλέψιμη, ευάριθμη, αλλά επίμονη κοινότητα.
Ηταν το πρώτο γεγονός της "Πολιτιστικής". Μολονότι η διοργάνωση είχε βληθεί εκ των έσω και των έξω και είχε αντιμετωπίσει τεράστια προβλήματα που την απαξίωσαν πριν αρχίσει, προδομένη από εκείνους που όφειλαν (στον εαυτό τους και στην πόλη) να την είχαν πάρει στον ώμο τους, η έκθεση αυτή είχε κοντέψει να κερδίσει το παιχνίδι για λογαριασμό όλου του "κόλπου". Εν τέλει νικήτρια αναδείχθηκε η απαξίωση: Κέρδισε η μόδα της δυσφήμισης, της προκατάληψης και της καζούρας, η οποία έγινε ασφαλής φερετζές της άγνοιας. Ολοι όσοι δεν είχαν τα φόντα να ανταποκριθούν σε πνευματικά γεγονότα κάποιων στοιχειωδών απαιτήσεων, προβόκαραν το ζήτημα και υποβαθμίζοντάς το, κατάφεραν να αυτο-δικαιωθούν στην επιλογή τους να μην πατήσουν πόδι στις εκδηλώσεις.
Παράλληλο ζήτημα: Προγενέστερα, και υπό το κράτος ενός νεοπλουτισμού που ήταν διάχυτος κατά τη δεκαετία του Φουσκωμένου Μπαλονιού των τάσεων, των συνειδήσεων και των καταναλώσεων, ζούσαμε τη φάση των προτάσεων για ποικιλώνυμα μουσεία. Μουσείο πολιτικής ιστορίας. Μουσείο νεότερης ιστορίας. Μουσείο βιομηχανίας και βιοτεχνίας. Μουσείο ψαρικών (ενυδρείο). Και φυσικά Μουσείο Παλαμά, στο σπίτι του Παλαμά.
Μέχρι και σήμερα δεν έγινε τίποτε από όλα αυτά. Και μόνον με πρωτοβουλία ομογενούς αγοράστηκε το σπίτι του Παλαμά, για να γίνει Στέγη Γραμμάτων ή κάτι τέτοιο, με την ελπίδα να μπαίνουμε και μέσα καμιά φορά όταν έχει κάποια εκδήλωση.
Η έκθεση Κοσμόπουλου; Διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη. Παρά τις προτάσεις που είχαν διατυπωθεί τότε και τις καλές προθέσεις των αυτοδιοικητικών μας (δήλωση καλών προθέσεων, ακριβέστερα) δεν ζητήθηκε ποτέ από την πόλη και σκόρπισε, όπως υπογράμμισε η "Πελοπόννησος" σε πρόσφατο ρεπορτάζ του Μιχάλη Βασιλάκη. Στο δε Αρσάκειο, ο τελευταίος έκλεισε και την πόρτα: Δεν καταφέραμε να το αξιοποιήσουμε με κάποιο σχέδιο, παρά μόνο επικουρικώς αξιοποιούνται κάποιοι χώροι του, ερήμην και κόντρα στη φυσιογνωμία και τα ισοτρικά σημαίνοντα του χώρου.
Συμπέρασμα; Ενα παγωμένο αεράκι, ένα κενό ταυτότητας, μνήμες που χτυπούν πόρτες και δεν τους ανοίγει κανείς. Η αμνησία λογίζεται ως τέτοια όταν προϋπήρχε αυτοσυναίσθηση και αυτεπίγνωση. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι μια άλλη κατάσταση. Ενα σύμπαν, ο Ενεστώς, ένα άλλο σύμπαν, οι ιστορικοί χρόνοι. Οι μορφές των μεν και των δε δεν συναντώνται, δεν αναγνωρίζονται, είναι παράλληλοι, αλλά καθώς δεν αποτελούν οι μεν συνέχεια των δε, αμφότεροι στοιχειώνονται από το κενό τους. Το μετά- κενό, οι παλιοί, το πριν-κενό, οι σημερινοί.
Ζούμε σε μια άδεια πόλη. Και ο κόσμος που είχε πλημμυρίσει το Αρσάκειο στην έκθεση Κοσμόπουλου; Είναι η αντίφαση που περιμένει την άρση της, όταν έρθει μια ηγεσία που έχει τα φόντα να ξεπαγώσει, όχι τον μαρμαρωμένο βασιλιά, αλλά τον μαρμαρωμένο, ημιτελή, ανολοκλήρωτο εαυτό μας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:23:19]