Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 11:04      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μας χρωστούν το χρέος μας

Μας χρωστούν το χρέος μας



Και ποιός δεν θα ήθελε μια ελάφρυνση του χρέους του; Μια τέτοια εξέλιξη σου δίνει ανάσες, τονώνεται η ψυχολογία σου, μπορείς να κατευθύνεις ένα μέρος των πόρων σου σε κάποιους σκοπούς πιο ευχάριστους ή πιο δημιουργικούς.
Αλλά και πάλι έχεις ένα χρέος. Και κάτι πρέπει να κάνεις με αυτό. Θα πρέπει να διαθέτεις ένα μέρος των πόρων σου για να το εξυπηρετείς, σε ένα επίπεδο που να σου επιτρέπει μεν να ζεις και να λειτουργείς χωρίς να είσαι αιχμάλωτος των οφειλών σου και των δανειστών σου, ταυτόχρονα όμως πρέπει να ικανοποιεί και τους δανειστές σου.
Μπορεί ο δανειστής σου να έχει κάθε συμφέρον ώστε οι όροι εξυπηρέτησης του δανείου να είναι βατοί, ώστε να μην διακινδυνεύσει μια αμοιβαία καταστροφή, μερική για τον ίδιον, ολική για τον οφειλέτη. Αλλά δεν μπορεί ο οφειλέτης να προβάλλει αυτή την αξίωση απαιτώντας μια ισοτιμία στη σχέση, την οποία, όντας η αδύνατη πλευρά, δεν την έχει.
Μπορεί επίσης ο δανειστής σου να έχει ευεργετικές διαθέσεις έναντί σου, επειδή είναι ο αδελφός σου ή επειδή είναι σπάνια μορφή καεφαλαιούχου, κροίσου και ανθρωπιστή, αλλά αυτή δεν είναι η συνήθης εκδοχή των ενοχικών σχέσεων στο χρήμα.
Από την άλλη πλευρά, μια ελάφρυνση του χρέους μπορεί να είναι ενδεικνυόμενη για λόγους διασφάλισης της αποπληρωμής ή διευκόλυνσης του οφειλέτη. Δεν μπορεί όμως να είναι ευκαιρία για αύξηση του χρέους, με επανάληψη της συμπεριφοράς που το προκάλεσε.
Ολη αυτή η συζήτηση για το ελληνικό χρέος, η οποία συντηρείται σε δημόσιο επίπεδο με πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Τσίπρα, σηκώνει συζήτηση αυτή καθ' εαυτή.
Καταλαβαίνουμε ότι η δημόσια έγερση και συνεχής διατύπωση του αιτήματος έχει επικοινωνιακή στόχευση: Είναι ένα μήνυμα προς τους πολίτες ότι διακείμεθα με σθεναρές διαθέσεις έναντι των εταίρων μας και ότι παλεύουμε για αποφάσεις που θα κάνουν τη ζωή μας καλύτερη.
Αλλά αυτό το μήνυμα το παίρνουν και οι δανειστές μας. Πιστεύουν (ή φοβούνται) ότι οι έλληνες ως "ζωή καλύτερη" εννοούν αλόγιστη χρηματοδότηση της οικονομίας τους και της πολιτικής- κοινωνικής ζωής εν γένει μέσα από δημόσιους πόρους.
Αν έχουν άδικο που το πιστεύουν αυτό, ας μην το απαντήσουμε. Αρκεί μια βόλτα στα καφενεία της χώρας για να αφουγκραστεί κανείς το αήττητο της νοοτροπίας ότι αποτελεί υποχρέωση των συστημάτων, διεθνών και εγχώριων, να στηρίζουν την ελληνική ζωή.
Επί της ουσίας, όμως, η διατύπωση και η περιφορά του αιτήματος από την κυβέρνηση είναι μάλλον ατυχής όσο γίνεται με τρόπο που ενεργοποιεί υποψίες και αρνητικούς συνειρμούς στον ξένο παράγοντα.
Δεν ξεχειλίζουμε από γνώσεις στα οικονομικά. Η αίσθησή μας, ωστόσο, είναι ότι το χρέος για ένα οικονομικό σύστημα (επαγγελματικό ή εθνικό) είναι τεχνικό θέμα. Το σημαντικό είναι το σύστημα να λειτουργεί και να κινείται υγιώς. Αν αυτό συμβεί, αποδίδει ωφέλεια και στα άλλα συστήματα. Κάθε τι που δουλεύει, δίνει δουλειά και στους παράλληλους δίσκους μιας τροχαλίας. Μια οικονομία που αντιμετώπισε κρίση, πρωτίστως απαιτεί να αποκτήσει κινητικότητα σε σταθερά θεμέλια.
Επομένως, η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει με μεγαλύτερη ταχύτητα σε μια εξυγίανση που θα έπρεπε πρώτα η ίδια να απαιτεί από τον εαυτό της. Αν αυτό συμβεί, η κουβέντα για το χρέος θα έρθει μόνη της, ή μπορεί και να έχει μικρότερη σημασία, τόσο για την χώρα, όσο και για τον πολίτη.
Αυτό παρατηρείται σαν αίσθηση ανάγκης στη μικροκλίμακα όπου κινείται καθένας μας. Η συζήτηση για τους φόρους ασφαλώς και απασχολεί τους πάντες, κυρίως όμως το θέμα τους είναι "να υπάρχει δουλειά". Και όλα τα άλλα θα τα βρούμε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [11:04:56]