Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 03:17      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Προσοχή! Ανθρωπος δαγκώνει και η ομάδα... «πετάει»

Προσοχή! Ανθρωπος δαγκώνει και η ομάδα... «πετάει»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
«Προσοχή άνθρωπος δαγκώνει»! Η παράσταση που παίζεται από τις 3 Οκτωβρίου στη σκηνή του «Επίκεντρο+» κι έχει κλέψει τις καρδιές των θεατών, οι οποίοι συρρέουν για να απολαύσουν την εξαιρετική διασκευή της νουβέλας του Μπουλγκάκοφ «Καρδιά Σκύλου» από τον Αντώνη Σκιαθά, σε εμπνευσμένη σκηνοθεσία της Χρυσούλας Παπαδοπούλου. Τον καλύτερό τους εαυτό, όμως, έχουν δώσει και όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές, με αποτέλεσμα η δουλειά τους να συζητιέται πολύ μεταξύ θεατρόφιλων, αποσπώντας θερμές κριτικές. Ζητήσαμε από τους τέσσερις πρωταγωνιστές, τη σκηνοθέτη και τη σκηνογράφο/ενδυματολόγο να μας βάλουν στο κλίμα της παράστασης, μιλώντας καθένας για τον ρόλο του.
Πάνω στη σκηνή…
ΤΖΙΜΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ, Ο «ΣΚΥΛΑΝΘΡΩΠΟΣ»
Θεωρώ ότι είναι ό,τι πιο δύσκολο έχω κάνει ως τώρα στο θέατρο, γιατί έπρεπε, βοηθούμενος και από το κοστούμι και το μακιγιάζ, να προσεγγίσω όσο γίνεται τη συμπεριφορά ενός σκύλου. Η καθοδήγηση της Χρυσούλας Παπαδοπούλου ήταν ιδανική στο να καταφέρω να συνδυάσω κίνηση και λόγο χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα που θα απομακρύνουν τη συγκατάβαση του θεατή από «τη θεατρική συνθήκη» ότι αυτός εδώ τώρα υποκρίνεται τον σκύλο.
Στον σταδιακό εξανθρωπισμό μου, η δυσκολία έγκειται στην ταχύτητα των αλλαγών στα κοστούμια αλλά και στον χαρακτήρα, μέχρι από συμπαθητικός σκύλος να γίνω αποκρουστικός άνθρωπος. Η βοήθεια όλων είναι πολύτιμη, τόσο αυτών με τους οποίους παίζουμε μαζί όσο, φυσικά, και της Χρυσούλας και της Μαρίας Αλανιάδη, που με τις κατάλληλες ενδυματολογικές προσεγγίσεις βοηθά το κοινό να κατανοήσει γρήγορα τη μετάλλαξη του χαρακτήρα αυτού του σκυλανθρώπου.


ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΜΥΡΛΗΣ, Ο ΜΠΟΥΡΖΟΥΑ ΓΕΝΕΤΙΣΤΗΣ
Ερμηνεύω τον ρόλο του καθηγητή Πρεομπραζένσκι, πλούσιου Ρώσου γενετιστή, όπως θα τον λέγαμε σήμερα, -μεταμορφωτές τούς έλεγαν τότε-, που τους χρησιμοποιούσαν οι μπολσεβίκοι. Είναι τσαρικός, αλλά τα έχει καλά και με το καθεστώς. Το πείραμά του να μεταμοσχεύσει στον αδέσποτο σκύλο Σάρικ την υπόφυση και τους όρχεις ενός νεαρού άνδρα έχει αναπάντεχο αποτέλεσμα, αφού ο σκύλος θα του βγει κομμουνιστής και αλκοολικός. Μέσα απ' αυτό αποδεικνύεται ότι και να θελήσεις να αλλάξεις ένα κτήνος, δεν πρόκειται να γίνει ποτέ άνθρωπος. Τα χαρίσματα του καθενός είναι μοναδικά. Αυτή είναι και η ουσία της νουβέλας του Μπουλγκάκοφ.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΟΓΑΡΑΣ, Ο Δρ. ΜΠΟΥΝΤΑΛΩΦ
«Η αλήθεια είναι πως έτσι όπως ''πλαστεί'' ο ρόλος του δρ. Μπουνταλώφ, βοηθού του καθηγητή Πρεομπραζένσκι στα πειράματά του, μού αρέσει πολύ. Εχει ενδιαφέρον. Γενικά, μου αρέσουν οι κωμικοί ρόλοι. Και επειδή μου δίνεται συχνά η ευκαιρία να υποδυθώ κωμικούς χαρακτήρες, τον ευχαριστιέμαι. Νομίζω ότι οι κωμικοί είναι πιο πολυδιάστατοι ρόλοι και δίνουν την ευκαιρία στον ηθοποιό να κάνει πολλά πράγματα. Εμένα ο Μπουνταλώφ μού αρέσει, γιατί μπορώ να βγάζω τις καλές μου πλευρές. Τα έχει όλα».
Πέραν του ρόλου του, ο Γιώργος Λογαράς δεν κρύβει και τη χαρά του και για τη συμμετοχή του στην παιδική παράσταση «Παραμύθια φύτρωσαν στον κήπο» σε σκηνοθεσία Χρυσούλας Παπαδοπούλου, που ανεβαίνει στο «Επίκεντρο+» στις 18 Οκτωβρίου. «Είναι μία παράσταση για όλη την οικογένεια. Θα έχουμε ζωντανά τραγούδια, και μέσα από τη μυθολογία θα ταξιδέψουμε τα παιδιά σε όλον τον κόσμο. Ευχαριστώ τη Χρυσούλα Παπαδοπούλου για την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπό μου. Την αγαπώ, τη σέβομαι και χαίρομαι να δουλεύω μαζί της» λέει χαρακτηριστικά.


ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ ΤΣΩΚΟΥ, Η ΟΙΚΙΑΚΗ ΕΡΓΑΤΡΙΑ
Κόντρα ρόλος για μένα αυτός της Ζίνας, της υπηρεσίας του Πρεομπραζένσκι, η οποία δείχνει απροκάλυπτα τις ερωτικές της προθέσεις σε όλον, ανεξαιρέτως, τον ανδρικό πληθυσμό που βρίσκεται στον χώρο. Κι επειδή ακριβώς αυτή η συμπεριφορά δεν έχει καμία σχέση με τον δικό μου χαρακτήρα, με δυσκόλεψε λίγο και προσπαθήσαμε με τη Χρυσούλα Παπαδοπούλου να τη «δώσουμε» με πιο αστείο τρόπο, λίγο γκροτέσκο. Από την άλλη πλευρά, με ιντρίγκαρε, κιόλας, γιατί η αλήθεια είναι ότι μ' αρέσει να πειραματίζομαι στο θέατρο και να μεταμορφώνομαι σε κάτι που δεν είμαι, προσπαθώντας πάντα ό,τι υποδύομαι να πείθει. Αυτό δε που μου αρέσει πολύ, είναι ο χαρακτηρισμός «οικιακή εργάτρια», που μου αποδίδει ο καθηγητής Πρεομπραζένσκι, αντί για το κακόηχο -λόγω και της εποχής- «υπηρέτρια» ή «δούλα». Θα ήθελα, επίσης, να σταθώ στην εξαιρετική συνεργασία με τη Χρυσούλα Παπαδοπούλου, η οποία με τον ευγενικό και διακριτικό της τρόπο, σε διευκολύνει να «βγάζεις» στη σκηνή αυτό που θέλει να της δώσεις.



Πίσω από τη σκηνή…
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Η ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
Κατ' αρχάς να πω ότι τα περισσότερα παιδιά της ομάδας προέκυψαν από τα σεμινάρια που οργανώσαμε πέρυσι ο Μυλωνάς, η Μελεμέ κι εγώ. Χρειάστηκε, φυσικά, να πάρω και κάποιους εκτός σεμιναρίου εξ ου και συνεργάστηκα με τον Μιχάλη τον Σμυρλή και τη Μάχη Αντωνοπούλου και, φυσικά, τον Τζίμη τον Πολίτη, με τον οποίο είχα συνεργαστεί και πέρυσι στη «Σολομώντεια Λύση» και τον πιστεύω πάρα πολύ. Το έργο θα μπορούσε να ανήκει στην επιστημονική φαντασία. Εχει στοιχεία γκροτέσκο, στοιχεία πολύ αιχμηρά και δυνατά και ταυτόχρονα πολύ ρεαλισμό, αλλά όχι με την έννοια την κλασική. Γι' αυτό και έπρεπε το «τραβήξω από τα μαλλιά», να το φέρω σε όλες του τις εντάσεις και τις υπερβολές για να βγει αυτό το γκροτέσκο που έχει από μόνο του το έργο και να αποδώσουμε την ατμόσφαιρά του. Και νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό το έχουμε καταφέρει. Είναι ένα δύσκολο έργο, που ακροβατεί μεταξύ τραγικού και γελοίου. Επίσης, θέτει ερωτήματα, δίχως να δίνει απαντήσεις. Η επιλογή μου έγινε με βάση το ότι ήθελα να απεικονίσω αυτό που ζούμε σήμερα, την καθημερινή μας χαοτική κατάσταση, γιατί κι εκείνη την εποχή, αντιμετώπιζαν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Είναι ένα έργο που ακροβατεί σε μια ασταθή ισορροπία και το σημαντικότερο είναι ότι βάζει τον θεατή να σκεφτεί μέσα από την εκτόνωσή του -μέσα από το γέλιο. Κι έπειτα, το σκέφτεται και επεξεργάζεται την πληροφορία που παίρνει με άλλον τρόπο. Η αποδοχή του κοινού είναι πολύ θερμή και τα παιδιά του θιάσου ανταποκρίνονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.



ΜΑΡΙΑ ΑΛΑΝΙΑΔΗ, Η ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΣ-ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΣ
Κάθε φορά όταν αναλαμβάνω μία δημιουργική δουλειά, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι η έρευνα γύρω από το αντικείμενο. Ομολογώ ότι αφιερώνω αρκετό χρόνο, αλλά με βοηθά πολύ να μπω στο κλίμα. Πέρα από τα στοιχεία που χρειάζομαι, με ταξιδεύει και μου αρέσει. Θέλω να το γνωρίσω και να προσπαθήσω να ξεκινήσω από μία σταθερά δική του, να βγαίνει πηγαία, να μην είναι ξένη. Ετσι, λοιπόν, έκανα και με το έργο του Μπουλκάγκωφ. Ρωσία, 19ος αιώνας, δεκαετία του '30. Αρχικά μια ρεαλιστική ματιά στην εποχή, για όλες τις πτυχές του έργου, κοινωνία, πολιτισμός, τέχνες, πολιτική, μόδα, αρχιτεκτονική κ.λπ. Ταυτόχρονα, όμως, το κείμενο ασκεί τη δική του επιρροή και «σε πηγαίνει μόνο του» σε συνδυασμό με τη σκηνοθετική γραμμή που ορίζεται. Οι πρόβες ζυμώνουν όλες αυτές τις πληροφορίες. Ετσι άρχισε να χτίζεται η αίσθηση του αλλόκοτου, του υπερρεαλιστικού, του όγκου και της φόρμας. Θέλησα να αποδώσω την γκροτέσκο κατάσταση της υπόθεσης, στηριζόμενη στο καλλιτεχνικό κύμα σύγχρονης τέχνης της εποχής, τη ρωσική πρωτοπορία, που εκφραζόταν από τα κινήματα του κονστρουκτιβισμού και του φουτουρισμού. Χρώμα, γραμμές, φόρμες, αλλοίωση της προοπτικής. Και ήρθαν όλα και κούμπωσαν. Εργα τέχνης της εποχής αποτέλεσαν την έμπνευση του σκηνικού, ιδιαίτερα στη χρωματική παλέτα. Παράλληλα, τα κοστούμια έχουν διατηρηθεί ρεαλιστικά με μικρές πινελιές ελευθερίας στην απόδοση, χωρίς να αναιρούν τα στοιχεία της εποχής. Κυρίως, αντικατοπτρίζουν τους χαρακτήρες του έργου και τον ρόλο τους στην υπόθεση.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:17:17]