Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 20:52      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αξιος εστί

Αξιος εστί



Το θέμα: Με αφορμή νέες κινήσεις της ομάδας του καραγκιοζοπαίκτη Χ. Πατρινού, το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ της «Πελοποννήσου» κάνει τη διαπίστωση ότι το θέατρο Σκιών έχει υψηλή ζήτηση μεταξύ των παιδιών. Τόσο σαν θέαμα, όσο και από την τεχνική του άποψη. Τραβά δηλαδή την προσοχή των παιδιών και αυτό που παίζεται, αλλά και αυτό που γίνεται πίσω από τον μπερντέ, εκεί όπου γεννιούνται οι σκιές και κινούνται.
Σύνδεση με τα προηγούμενα: Ο «Καραγκιόζης» γεννήθηκε στα μέρη μας, στην ελληνική του εκδοχή, και για πολλά χρόνια είχε πιένες. Δεν έπαψε να υπηρετείται από επιφανείς, ευρηματικούς καλλιτέχνες, οι οποίοι πέτυχαν να μετατρέψουν την απόλυτη σαλατοποίηση της νεότερης ιστορίας σε αναγνωρισμένο καλλιτεχνικό είδος. Όμως, η επέλαση των καρτούν και άλλων παιδικών ηρώων εισαγωγής, όπως και η κινηματογραφική- τηλεοπτική εικόνα με τα επικά φιλμ, έκαναν τον κόσμο των Σκιών γενικά αδιάφορο για τα παιδιά. Που άλλωστε είχαν αποξενωθεί από τα κοινωνικά -ηθογραφικά πρότυπα που γέννησαν Μορφονιούς, Μπαρμπαγιώργους, Διονύσιους αλλά Βεζύρηδες και Βεζυροπούλες ή Βεληγκέκες.
Είχαν περάσει δεκαετίες από κοινωνικές και εξουσιαστικές δομές που κρατούσαν νωπό το φαινόμενο του πρωτοπαλικαρά της διοίκησης που ξυλοφορτώνει τον κοσμάκη στις γειτονιές.
Και να πού ο Καραγκιόζης αντεπιτίθεται. Το «γιατί», θέλει πολλή συζήτηση. Ισως η εποχή διψάει για την αθωότητά του, αλλά και κορέστηκε από «Αξιον Μαν» και βιονικούς υπερήρωες που έγιναν πληκτικοί με την απολυτότητά τους, η οποία ξεπέρασε τους σεναριογράφους τους.
Από την άλλη, το θέατρο Σκιών είναι μια πρόκληση για μύηση και για ατομική αναπαράσταση. Οι φιγούρες του μπαίνουν στα σπίτια, σαν παιχνίδια, σαν μια μαριονέτα ελληνικής κοπής. Ο μικρός καραγκιοζοπαίκτης στήνει την παράστασή του, κι ο Καραγκιόζης ανανεώνει τη σύμβασή του με την ελληνική κουλτούρα επ' αόριστον.
Για το είδος αυτό έχουν γραφτεί πολλές αναλύσεις, ως προς τη σκοπιά των μηνυμάτων και των προτύπων που συνιστούν το καραγκιοζικό σύμπαν. Κολακεύει τις παθογένειες και τις έξεις των νεοελλήνων, όπως αυτές αντλούν την καταγωγή τους από τον σκοτεινό καιρό του ραγιαδισμού που μας εκπαίδευσε στην κουτοπονηρία;
Μπορεί, αλλά ο τελευταίος που φταίει αν το ελληνικό πολιτικό και κοινωνικό σύστημα νομιμοποίησαν τη φαύλη και αντιπαραγωγική διαχείριση των εθνικών πόρων και των εξουσαστικών μηχανισμών, είναι ο Καραγκιόζης και το Κολλητήρι. Μακάρι να είχαν τέτοια δύναμη. Μάλλον κατάφεραν να επιβιώσουν ακριβώς επειδή δύναμή τους είναι η ομολογία της αδυναμίας τους.
Η Πάτρα υπηρετεί σταθερά την τέχνη. Εγιναν κατά καιρούς κάποιες απόπειρες για οργανωμένη υποστήριξη της παράδοσης. Αλλά ήταν αφιλοσόφητες, ασυνεχείς και δεν είχαν επιστημοσύνη. Χωρεί όμως μια οργανωμένη προσπάθεια, τώρα που έχουμε πανεπιστημιακό τμήμα, φιλόδοξο ΔΗΠΕΘΕ, δραματικές σχολές, νέα τμήματα αλλά και καρναβαλικό συνεργείο με πελώριες γνώσεις και δυνατότητες. Οι εμπειρικοί καλλιτέχνες μέχρι ένα σημείο μπορούν να φτάσουν. Κι αυτό που κάνουν, λίγο δεν είναι. Κρατάνε το καντήλι αναμμένο. Και το φως του παράγει τις σκιές, και οι σκιές κάνουν το παιχνίδι.
Μπορούμε όμως περισσότερα και καλύτερα. Να μια ιδέα για μια λαϊκή τέχνη όχι της απομίμησης, έτσι όπως καταλαβαίνει τον πολιτισμό η δημοτική πλειοψηφία (και μέρος της μειοψηφίας), αλλά της παραγωγικής αξιοποίησης της παράδοσής «του λαού μας», που λέει ο Κ. Πελετίδης. Άλλο που δεν είναι «ο λαός μας» που γέννησε τον καραγκιόζη, αλλά ο καραγκιοζοπαίκτης που χρησιμοποίησε τον μπερντέ για να στήσει καθρέφτη, όπου «ο λαός μας» βλέπει τον εαυτό του και χειροκροτεί




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [20:52:37]