Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 02:51      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ιερή χρυσή γέφυρα

Ιερή χρυσή γέφυρα



Ο Δήμος Νέας Σμύρνης της Αθήνας και ο Μητροπολιτικός Δήμος της Σμύρνης, προχωρούν στην κατασκευή ενός Μουσείου στην Ελλάδα και ενός Μουσείου στη Σμύρνη. Θα είναι ιδεατά, μία Χρυσή Γέφυρα, πραγματικά Ιερή, που θα φωτίσει την απέραντη τραγική ιστορία των δύο πόλεων. Ο Ελληνας ιστορικός Μιχάλης Βαρλάς που έχει συγκροτήσει μία διεπιστημονική μονάδα και ετοιμάζει το Ελληνικό Μουσείο που θα είναι ψηφιακό επισημαίνει: «Στόχος μας είναι να δώσουμε στον επισκέπτη να καταλάβει το μέγεθος, τη σημασία και την ιδιαιτερότητα της Σμύρνης, της οποίας ο συμβολισμός είναι μεγάλος για όλη την Ελλάδα». Το Μουσείο θα λειτουργήσει από τον επόμενο χρόνο.
Μια πρώτη, όμως, «γεύση» θα δοθεί στις 19 Οκτωβρίου στον «Γαλαξία», στην πλατεία της πόλης. Ορισμένες από τις θεματικές που θίγονται είναι: Η ιστορία της Σμύρνης διά μέσου των αιώνων, η πόλη των εμπόρων, τα γήπεδα περί της λεωφόρου Συγγρού, η γένεση της Νέας Σμύρνης, κ.ά. Στόχος είναι να διαφωτιστούν όλες οι πτυχές της ζωής στην εν λόγω πόλη πέρα από το κεφάλαιο της καταστροφής και του ξεριζωμού. «Θα επιδιώξουμε να επισκέπτονται τακτικά το μουσείο σχολεία», αναφέρει ο δημοτικός σύμβουλος Γιώργος Κρικρής».
Η ομάδα αντλεί υλικό από την Εθνική Βιβλιοθήκη, το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, το Μουσείο Μπενάκη, τη Βιβλιοθήκη της Βουλής, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, τη Γεννάδιο, το Κέντρο Μικρασιατικού Ελληνισμού Νέας Ιωνίας, το ΕΛΙΑ και πλήθος φορέων αλλά και ιδιωτών. Η ιδέα για έναν τέτοιο χώρο μνήμης είναι παλιά, αλλά τώρα μάλλον έφτασε το «πλήρωμα του χρόνου», καθώς λιγοστεύουν πλέον οι αυτόπτες μάρτυρες από την εποχή εκείνη.
Από την άλλη πλευρά του Αιγαίου υπάρχει ανάλογη δραστηριότητα. Ο Μητροπολιτικός Δήμος Σμύρνης, αφού αναπαλαίωσε το περίφημο ελληνικό σπίτι στην Μπούτζα της Σμύρνης, ετοιμάζεται να δημιουργήσει εκεί το Μουσείο Ανταλλαγής. Στο επιβλητικό πέτρινο σπίτι θα εκτίθενται κειμήλια Ελλήνων και Τούρκων.
«Σμυρνιοί εγκαταστάθηκαν και στον Βύρωνα και τη Νίκαια, ωστόσο μόνον η Νέα Σμύρνη κουβαλάει την παράδοση και τη φαντασίωση της Σμύρνης», σημειώνει ο ιστορικός. «Δικαίως, λοιπόν, διεκδικεί τη συνέχειά της μέσα από το όνομα, τα σύμβολα (π.χ., καμπαναριό Αγίας Φωτεινής), αλλά κυρίως τον αστικό της προσανατολισμό. Αποκωδικοποιώντας δηλαδή τη Νέα Σμύρνη, ανακαλύπτουμε δειλά τη γενέτειρά της. Πρώτο κοινό σημείο αναφοράς τα αθλητικά σωματεία, Πανιώνιος και Μύλωνας, που στη Σμύρνη είχαν μεγάλη ακτινοβολία και επιρροή, ενώ περιελάμβαναν πλήθος δραστηριοτήτων πέραν του αθλητισμού, όπως διδασκαλία μουσικής. «Οι γυναίκες της Νέας Σμύρνης είχαν το δικαίωμα της άθλησης στη γειτονιά τους προτού κατοχυρώσουν το δικαίωμα ψήφου το 1951».
Και αυτό το Μουσείο, θα λειτουργήσει σύγχρονα με το Ελληνικό. Χρυσή Γέφυρα, πραγματικά ιερή, πνευματική, που θα τιμά και θα ζωντανεύει Ιερές Μνήμες.
Να μου επιτραπεί να παραθέσω μερικά σημεία από το βιβλίο μου «Στις Χαμένες Πατρίδες».
Παρασκευή 26 Αυγούστου '22. Ώρα 6 το απόγευμα. Και πάλι, αυτή η προκυμαία, πλημμυρίζει από τα πλήθη. Κοιτάζουν όλοι και πάλι, προς τη θάλασσα. Τα μάτια, όμως έχουν τις μαύρες φλόγες της απόγνωσης. Τα δάκρυα, τώρα, είναι πικρά. Βλέπουν τον ελληνικό στόλο να φεύγει. Και να τους αφήνει…
Σάββατο 27 Αυγούστου 1922. Ωρα 10 π.μ. Στην ίδια προκυμαία, ανάμεσα στα ίδια πλήθη, περνάει το τελευταίο συντεταγμένο στρατιωτικό τμήμα. Από την Πούντα, τραβάει προς το Κονάκι και μετά, για το Τσεσμέ και τη Χίο… Και τα πλήθη των Ελλήνων που πριν τρία χρόνια ζητωκραύγαζαν τώρα κραυγάζουν: «Πού μας αφήνετε;» Ωρα 10 και μισή. Ναι, μόνο μισή ώρα πέρασε.
Από την ίδια κατεύθυνση μπαίνουν έφιπποι Τούρκοι αντάρτες του Κιόρ Μπεχλιβάν. Δεν είναι, πάνω από τριακόσιοι. Ανέκφραστοι και περήφανοι, περνούν ανάμεσα στον κόσμο. Σταματούν στο κέντρο του Κλωναρίδη, στη μέση της προκυμαίας. Ο αρχηγός τους κατεβαίνει. Το 'χει τάμα, να πιεί καφέ στην Γκιαούρ Ιζμίρ, στην Απιστη Σμύρνη. Σε λίγο, θα αρχίσει το απερίγραπτο όργιο του αίματος και της φωτιάς. Κάτω από τη σκιά των κανονιών, των εγγλέζικων και των γαλλικών πολεμικών.
Απόψε, όλη αυτή η απέραντη προκυμαία, μου φαίνεται μουντή, ήσυχη, σκοτεινή. Λες κι ο χρόνος έχει σταματήσει να κυλά. Λες κι ό,τι αφάνταστα φρικιαστικό έγινε εδώ, σ΄ αυτό το χώρο, που έκανε τον αμερικάνο πρόξενο Χόρτον, να πει, «νιώθω ντροπή που ανήκω στο ανθρώπινο γένος», να χει αφήσει βαθιά τα σημάδια του. Κάτι το συντριπτικό μου πιέζει την καρδιά. Το ΄χω ξανανιώσει αυτό. Στον χώρο του Νταχάου. Στη Σιβηρία. Γιατί, στον τόπο του μαρτυρίου, οι μάρτυρες ζουν. Ζουν και υπάρχουν μέσα μας. Μέσα στους ζωντανούς. Και η παρουσία τους, παρότι ανάερη και ιδεατή, συνθλίβει. Οι ζωντανοί είναι πάντα οφειλέτες, γράφει κάπου ο Αρθουρ Καίσλερ.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [02:51:43]