Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 14:31      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Στο ποτάμι των Αζήτητων

Στο ποτάμι των Αζήτητων



Οι συστηματικοί αναγνώστες ίσως θυμούνται ότι όταν ξέσπασε το θρίλερ "Αμφίπολη", η ταπεινή αυτή στήλη είχε κάνει την εικασία ότι το όλο στιλ είχε χαρακτηριστικά αφιερώματος σε κανέναν Παρμενίωνα, εννοώντας Ηφαιστίωνα, αλλά η παραδρομή ενεδρεύει. Ενδεχομένως η σκέψη να αποδειχθεί σωστή, αλλά εφεξής θα πρέπει να κρατηθούν οι εικασίες.
Αρκετά παίξαμε μ' αυτή την υπόθεση. Με τα πάντα παίζουμε στον τόπο, αφ' ης στιγμής μας δόθηκε η δυνατότητα δημόσιας διατύπωσης γνώμης, την οποία δυνατότητα μετατρέψαμε σε υποχρέωση. Και θεωρήσαμε καθήκον μας να εικάσουμε δημόσια τίνος το κορμί σκέπασε ο τύμβος των Καστών, των Παστών και των Αλίπαστων. Και μετά, με την ίδια άνεση, τι μπορεί να συνέβη με το χαμένο αεροσκάφος των Μαλαισιανών γραμμών. Και μετά τι διάολο μπορεί να έγινε με το παιδί που υπέστη μπούλινγκ και χάθηκε.
Στην περίπτωση του τύμβου έχει ασφαλώς ενδιαφέρον το "τι" και "για ποιόν". Αυτό, κυρίως από αρχαιολογική άποψη. Από τη σκοπιά της κατανόησης της ιστορίας το ενδιαφέρον είναι περιορισμένο. Ξέραμε ότι οι ηγέτες, οι στρατηγοί, οι κροίσοι, έκαναν πομπώδη αφιερώματα στον εαυτό τους, στην οικογένειά τους, σε πρόσωπα που τιμούσαν, και φυσικά στους θεούς. Πού τους πας τους θεούς, πο ήσαν και καμπόσοι.
Αλλά εμάς μας ιντριγκάρει το "μετά". Τι συνέβη, δηλαδή, και μια τόσο επική κατασκευή, που μάλιστα είχε λαμπρή "καταγωγή", και συνδεόταν με τρανές εποχές της μακεδονικής επικυριαρχίας και θρυλοποιημένου μεγαλείου, περιέπεσε σε μια αφάνεια εκκωφαντική. Ασχολήθηκαν μαζί του κάποιοι συλητές, όμως αυτό δεν σήμαινε ταυτοποίηση παρά μόνο κυνικό κίνητρο, αλλά όχι κάποιος άλλος, σύμφωνα τουλάχιστον με γραπτά μνημεία που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας. Και δεν ήσαν λίγα.
Δεν έμαθαν για την περίπτωση οι περιηγητές; Δεν είχαν περιέργεια οι ιστορικοί; Δεν έκαναν σχόλια ή σχολιανά οι ποιητές και οι σατιριστές; Μια παράδοξη σιωπή τυλίγει αυτόν τον πάλαι πότε μεγαλειώδη λόφο, σαν ένα όνειρο που είδε ο αυτοκράτορας, και το πρωί διαλύθηκε μαζί με το βασίλειο.
Είναι σαν να βυθίζεται η κατασκευή στο παγωμένο ποτάμι των Αζήτητων. Οι μακεδόνες κάνουν τον κύκλο τους, χάνουν τον μπούσουλά τους, οι ρωμαίοι παίρνουν τη σκυτάλη, αφοσιώνονται στα δικά τους στρατηγήματα και αγώνες επιβολής, οι θεοί αλλάζουν διεύθυνση, και βαθμιαία αλλάζουν όνομα, τα σύμβολα, οι τελετουργίες, οι τέχνες, οι ταφές, οι αναφορές στα παρελθόντα, ακολουθούν νέους κώδικες, φιλοσοφίες, επιδιώξεις, κανονισμούς. Η πολλή ενασχόληση με τις αρχαιότητες είναι ύποπτη και επικίνδυνη. Σίγουρα απανεπιθύμητη, αν έχεις αυτοκράτορα τον Θεοδόσιο.
Την ίδια ώρα, βέβαια, οι παρθενώνες παραμένουν αστραφτεροί κι αναγνωρίσιμοι. Οση μπαρούτη κι αν τους πάρει από τον χρόνο ή τους πειρατές, τις πολιορκίες ή τις βαρβαρότητες. Η αθανασία, εν τέλει, είναι υπόθεση σωστής γεωμετρικής χάραξης. Η χοντροκομμένη μεγαλαυχία θάβεται, ξεχνιέται, ξεπερνιέται. Και επανέρχεται δαφνοστεφής, μέσα σε ένα χορευτικό από συγκυρίες. Δεν της άξιζε να μείνει ανώνυμη και αγκυλωμένη. Μένει να δούμε τι της αξίζει. Να το υπηρετήσουμε σωστά. Να μάθουμε όσα δεν ξέρουμε. Και να τα υπηρετήσουμε, ομοίως, σωστά και αυτά. Κάτι που μας είναι αφόρητα δύσκολο, διότι έλληνες εσμέν, και οι έλληνες, αεί παίδες. Και παλιοπαίδες. Και στην κρίση χειροπέδες.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [14:31:07]