Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 10:00      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οταν βάζαμε το Ασφαλιστικό στο… ράφι

Οταν βάζαμε το Ασφαλιστικό στο… ράφι



Τώρα που αρχίζουμε και συζητάμε στα σοβαρά τη μείωση των συντάξεων, έχοντας πάρει απόφαση ότι αυτή είναι πλέον αναπόφευκτη, τώρα που ξέρουμε για την επερχόμενη αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, διερωτώμαι ποιος θυμάται στις μέρες μας τον επίτιμο καθηγητή στο University College of London Γιάννη Σπράο.
Για όσους ενδεχομένως δεν θυμούνται, θα υπενθυμίσω ότι ο Σπράος συνέταξε το 1997 μια έκθεση με τολμηρές για την εποχή προτάσεις με στόχο την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού.
Μεταξύ άλλων, ο Σπράος πρότεινε την κατάργηση του ισχύοντος τότε συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων και την καθιέρωση ενός νέου κεφαλαιοποιημένου συστήματος υποχρεωτικής κοινωνικής ασφάλισης, ενώ έβαζε στο παιχνίδι και την ιδιωτική κοινωνική ασφάλιση που θα λειτουργούσε στη βάση της κεφαλαιοποίησης των ασφαλιστικών εισφορών.
Θα χρειάζονταν τουλάχιστον δύο σελίδες της εφημερίδας για να καταγραφεί και να αναλυθεί η «έκθεση Σπράου», (κάτι που θα ήταν τώρα εξαιρετικά ενδιαφέρον) η οποία στηριζόταν στην πρόβλεψη ότι ήταν θέμα χρόνου η κατάρρευση του Ασφαλιστικού, και ως εκ τούτου χρειάζονταν ουσιαστικές παρεμβάσεις.
Μάλιστα, στον επίλογο της έκθεσης, που έφερε τον τίτλο «Οικονομία και συντάξεις: Συνεισφορά στον κοινωνικό διάλογο», υπήρχε και η ακόλουθη επισήμανση: «Τον τελευταίο αιώνα, κάθε γενιά, μαζί με τις υποχρεώσεις πληρωμής συντάξεων περνά στα παιδιά της και το ασφαλιστικό πρόβλημα. Η συζήτηση γύρω από το πώς ορίζεται το πρόβλημα αυτό, σε τι οφείλεται και τι μπορεί να γίνει, έχει και αυτή μια διαχρoνικότητα και μοιάζει να έχει βρει το ελιξίριο της αιώνιας νεότητας, που τόσο λείπει στη γηράσκουσα κοινωνία συνολικά».
Εκείνα τα χρόνια, που το ζητούμενο ήταν το ύψος των αυξήσεων που δίνονταν ετησίως σε μισθούς και συντάξεις, και σε μια αριστερόστροφη κοινωνία ως επί το πλείστον βολεμένη, η «έκθεση Σπράου» προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με τον καθηγητή να γίνεται αντικείμενο χλεύης και στόχος αλλεπάλληλων επιθέσεων, που εδράζονταν (και) στις αστικές καταβολές του.
Ωστόσο, παρ' ότι για την εποχή της ήταν πολύ… προχωρημένη, η έκθεση ανέφερε με σαφήνεια όλες τις παθογένειες του Ασφαλιστικού που ήταν προάγγελος της κατάρρευσης του. Μόνο που κανείς δεν ήθελε τότε να ακούσει.
Και αν ο Σπράος προκάλεσε θύελλα (λεκτικών) αντιδράσεων με τα όσα πρότεινε, ο Τάσος Γιαννίτσης έβγαλε λίγα χρόνια αργότερα σχεδόν τους πάντες στους δρόμους στην τελευταία σοβαρή (και ατελέσφορη) προσπάθεια για την αναμόρφωση του Ασφαλιστικού.
«Οταν ένα πρόβλημα σαν το Ασφαλιστικό δεν μπορείς να το επιλύσεις το αφήνεις στο ράφι», μου είχε πει εκείνες τις μέρες γνωστός αχαιός πολιτικός. Είναι μια κουβέντα που από τότε με ακολουθεί νοερά.
Και το Ασφαλιστικό, πράγματι, έμεινε στο ράφι στα χρόνια που ακολούθησαν. Αλλά όσο έμενε στο ράφι, πλησίαζε όλο και περισσότερο στην κατάρρευσή του για να φτάσουμε σήμερα πια στο απροχώρητο, δεχόμενοι πια ως πραγματικότητα αυτό που πριν από μερικά χρόνια φάνταζε αδιανόητο: Τη μείωση των συντάξεων και την αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων, με μια κυβέρνηση της Αριστεράς να ετοιμάζεται να επιτελέσει αυτό το θλιβερό καθήκον.
Ας προσέχαμε και, κυρίως, ας ακούγαμε…




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:00:43]