Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 03:09      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το θρήσκευμα ως στοιχείο (της) ταυτότητας του Ελληνα

Το θρήσκευμα ως στοιχείο (της) ταυτότητας του Ελληνα



Δεν ξέρω αν η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών διαμορφώνει ή σε ποιον βαθμό θεμελιώνει την θρησκευτική πίστη του ανθρώπου. Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Οτι η διδασκαλία κάθε μαθήματος, ακόμη και του πιο «βαρετού» για τους μαθητές, μπορεί κάποτε να χρησιμεύσει ως γνώση, στη μετέπειτα ζωή.
Κι αν μιλάμε για ολιστική παιδεία, για πραγματική παιδεία, τότε κανένα μάθημα από αυτά που προγραμματίζει το υπουργείο παιδείας, δεν επιτρέπεται να εξαιρείται από το ενδιαφέρον των μαθητών.
Η περίπτωση των Θρησκευτικών είναι πράγματι ιδιαίτερη, επειδή αφορά στις θρησκευτικές πεποιθήσεις κάθε ανθρώπου, αλλά το να εξαιρούνται κάποια μαθήματα από το «ενδιαφέρον» των μαθητών, με δήλωση του γονέα, αυτό δείχνει υπερβολικό.
Θα ήταν ό,τι καλύτερο αν σε μαθητές που οι γονείς τους ακολουθούν διαφορετικό δόγμα, διδασκόταν ένα παρεμφερές θρησκειολογικό μάθημα. [...]
Η περίπτωση της ελληνικής εκπαίδευσης είναι όντως ιδόμορφη, αφού στο εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει ενσωματωθεί και η θρησκεία, αφού η Εκκλησία έπαιξε σημαντικό ρόλο σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές.
Διαχρονικά και ιστορικά, η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών, ακολούθησε την εξέλιξη του Ελληνικού κράτους και τη -στενή ή χαλαρή- σχέση Κράτους - Εκκλησίας. [...]
Είναι δύσκολο επομένως να αποστασιοποιηθεί «εν μία νυκτί» η Εκκλησία από το κράτος και την εκπαίδευση και αντίστροφα.
Το θρήσκευμα αποτελεί (ή αποτελούσε) στοιχείο της ταυτότητας του Ελληνα, αλλά η πίστη καθενός αποτελεί αυστηρά προσωπική υπόθεση και δεν αντιστοιχίζεται πάντα με αυτό που αναφέρει η ταυτότητά του.
Ωστόσο, πρέπει να πούμε ότι η διδασκαλία μαθήματος
που να αφορά τη θρησκεία ή τις θρησκείες, είναι αναγκαία στο πλαίσιο της γενικότερης μόρφωσης.
Κι είναι φανερό πως η υποβόσκουσα διαμάχη, εδώ και χρόνια (όχι μόνο τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ) ανάμεσα στην Εκκλησία και το κράτος, οδηγεί στην απαξίωση του μαθήματος που οι μαθητές το «εισπράττουν» ως βαρετό, απαξιώνοντας έτσι και τους εκπαιδευτικούς που το διδάσκουν. [...]
Οφείλουμε να ομολογήσουμε όμως ότι είναι άλλο πράγμα η τάση διαχωρισμού Εκκλησίας-κράτους και άλλο ζήτημα η διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών.
Κι η «γνωριμία» με τις θρησκείες και τα θρησκευτικά δόγματα, είναι αναγκαία για τους μαθητές, όπως κρίνεται αναγκαία και η «γνωριμία» των μαθητών με την κλασική παιδεία, με την Ιστορία, με τη Φυσική, τη Χημεία, τα Μαθηματικά, τη Φυσική Αγωγή κ.λπ.
Το θρήσκευμα μπορεί να αποτελεί (ή να αποτελούσε) στοιχείο της ταυτότητας του Έλληνα. Η πίστη όμως καθενός και η θρησκεία που ασπάζεται, αποτελεί προσωπική υπόθεση που δεν πρέπει να εμπλέκεται με την επιθυμία ή απροθυμία διδασκαλίας μαθήματος που σχετίζεται με τα ''θρησκευτικά''.
Το πρόγραμμα δημόσιας εκπαίδευσης οφείλει να προσφέρει ολιστική γνώση και γενική παιδεια στους μαθητές και τις μαθήτριες, όσο κι αν τους προσανατολίζει στην «επιστημονική» εξείκευση, με κίνδυνο, ασφαλώς, να τους οδηγήσει στην πνευματική μονομέρεια.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:09:13]