Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 12:19      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μάθε παιδί μου γράμματα, αλλά πώς χωρίς δάσκαλο;

Μάθε παιδί μου γράμματα, αλλά πώς χωρίς δάσκαλο;



Αλήθεια, τι μπορούν να σκέφτονται οι γονείς ενός παιδιού που δεν μπορεί να πάει στο σχολείο του γιατί δεν έχει ακόμη δάσκαλο, όταν ακούνε την αχαιή αναπληρώτρια υπουργό Παιδείας Σία Αναγνωστοπούλου να εξαγγέλλει ότι με μια απλή δήλωση τους μπορεί να μην διδάσκεται εφεξής τα Θρησκευτικά;
Μα ότι εκείνο που προέχει, καθώς ήδη «τρέχει» η σχολική χρονιά, είναι να βρεθεί κάποιος δάσκαλος για να ξεκινήσει τα μαθήματα το παιδί τους. Και μπροστά σ' αυτή την άμεση προτεραιότητα, το αν επιθυμούν ή όχι σ' αυτά να συμπεριλαμβάνονται και τα Θρησκευτικά υποθέτω βάσιμα ότι το αντιμετωπίζουν σαν ένα θέμα δευτερευούσης σημασίας, σε αντίθεση με τη θύελλα αντιδράσεων που προκλήθηκαν από την πλευρά της Εκκλησίας.
Δυστυχώς, τα αυτονόητα στην Ελλάδα όχι μόνο δεν αντιμετωπίζονται ως αυτονόητα, αλλά παραμένουν ζητούμενα. Και ο πολύπαθος χώρος της παιδείας εξακολουθεί να παραμένει ένα πεδίο διεξαγωγής πειραμάτων και άσκησης μονομερών και ιδεοληπτικών πολιτικών, στον οποίο δεν χωράει το αυτονόητο.
Ωστόσο για να μην αδικήσουμε τους σημερινούς κυβερνώντες, να τονίσουμε ότι καμία κυβέρνηση στο παρελθόν δεν προσέγγισε την παιδεία ως ένα ζήτημα ύψιστης εθνικής σημασίας, ως επένδυση για το μέλλον της χώρας.
Αλλά και σε καμία προεκλογική περίοδο (όπως συνέβη άλλωστε και στην τελευταία) η παιδεία δεν είχε δεσπόζουσα θέση.
Κάπως έτσι, φτάσαμε στο σημείο να μην έχουμε χαράξει, χρόνια τώρα, μια εθνική εκπαιδευτική πολιτική, με αποτέλεσμα η κάθε κυβέρνηση να έρχεται να κάνει τα δικά της ξεκινώντας τις όποιες αλλαγές όχι από τη βάση, δηλαδή από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά από τη μέση και προς τα πάνω.
Με άλλα λόγια από τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, το γυμνάσιο και το λύκειο, για να επεκταθεί στη συνέχεια και στην Τριτοβάθμια. Τουτέστιν, στα πανεπιστήμια.
Και εννοείται ότι όσες αλλαγές γίνονται έχουν περιστασιακό και προσωρινό χαρακτήρα, καθώς η επόμενη κυβέρνηση θα κάνει κι αυτή τις δικές της, και μετά πάλι από την αρχή.
Αν θέλει η κυρία Αναγνωστοπούλου να απλοποιήσει την απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, με γεια της με χαρά της και με όλο τον σεβασμό σε όσους και όσες, προεξαρχούσης της Εκκλησίας, δείχνουν ιδιαίτερη ευαισθησία για το συγκεκριμένο θέμα.
Ομως, καλό θα ήταν η κυρία Αναγνωστοπούλου, εκ της θέσεώς της, πρωτίστως να μας πληροφορήσει αρμοδίως με ποιον τρόπο και πότε θα καλυφθούν τα κενά των εκπαιδευτικών στα σχολεία, ακόμη κι αν αυτό δεν εμπίπτει στον στενό πυρήνα των αρμοδιοτήτων της.
Οπως θα ήταν θεμιτό να μας μιλήσει, από τώρα, για τον σχεδιασμό που προτίθεται να κάνει η Κυβέρνηση (αν υπάρχει αυτή η πρόβλεψη) προκειμένου στην αρχή του επόμενου σχολικού έτους στα δημόσια σχολεία να μην υπάρχουν κενά και τα βιβλία να βρίσκονται εγκαίρως στις σχολικές προθήκες, ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο άκρο της Ελλάδας.
Αλλωστε, υποτίθεται ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς αποδίδει μείζονα σημασία στη δημόσια εκπαίδευση, ακόμη κι αν ο πρωθυπουργός της στέλνει τα παιδιά του στα καλύτερα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.
Ετσι δεν είναι;




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:19:25]