Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 01:48      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πατρίς, θρησκεία, μία οικογένεια

Πατρίς, θρησκεία, μία οικογένεια



Αν βρεθεί κανείς, και σίγουρα η συντριπτική πλειοψηφία βρίσκεται συνεχώς, σε τόπους θρησκευτικής λατρείας που αποτελούν επίκεντρο μεγάλων εορτών και πανηγύρεων συνδεδεμένων με τοπικές παραδόσεις και βιώματα, θα εντυπωσιαστεί από τον όγκο του πλήθους και από την διάθεσή του να δηλώσει ανεπιφύλακτα πίστη και σέβας, τόσο στα δόγματα, όσο και στη δεσπόζουσα θέση του θρησκεύματος στην ατομική και συλλογική συνείδηση.
Με βάση και μόνο αυτό το σταθερά επαναλαμβανόμενο, διογκούμενο μάλιστα στους ποσοτικούς του δείκτες, φαινόμενο, τεκμαίρεται χωρίς δεύτερη συζήτηση, ότι η προσήλωση στο θρήσκευμα και όλες του τις μεταφυσικές, ιστορικές, κοινωνικές, πολιτισμικές συνδηλώσεις είναι αυτονόητη πτυχή της ελληνικής ζωής.
Συνεπώς είναι μάλλον αδύνατο να απειλείται από την οποία χαλάρωση ή απλούστευση των διαδικασιών εξαίρεσης από τη διδασκαλία των θρησκευτικών. Αλλωστε, και να μην τα διδαχθεί κανείς τα θρησκευτικά, τα βρίσκει μπροστά τους τις μισές μέρες του χρόνου, μέσα από παραδοσιακές γιορτές και τελετουργίες στις οποίες μετέχει σύμπασα η κοινωνία και σχεδόν όλες οι οικογένειες της επικρατείας.
Φαίνεται, επομένως, ότι δεν είναι εκεί το θέμα. Ανιχνεύει κανείς στην αντίδραση της εκκλησιαστικής ηγεσίας μια ανασφάλεια, μια αίσθηση διωγμού, παρά τη δεσπόζουσα θέση της στην κοσμική, κοινωνική, δημόσια ζωή.
Υπήρξαν, βέβαια, διωγμοί στην εκκλησιαστική μας ιστορία. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού. Πρόκειται για μια νωπή μνήμη καταφρόνησης την οποία ανέπτυξε και εκδήλωσε ένα σημαντικό, εξ απόψεως εκτοπίσματος, τμήμα της διανόησης, απέναντι στο θρησκεύεσθαι. Η καταφρόνηση αυτή βρήκε νεανικό ακροατήριο τις εποχές όπου η θρησκεία θεωρήθηκε συνώνυμο της εκπαιδευτικής καταπίεσης και του αυταρχικού πνεύματος που ήταν ελληνικό εξουσιαστικό- διοικητικό- οικογενειακό χαρακτηριστικό μιας πολύχρονης εποχής, που καταλύθηκε, εν μέσω διαφόρων ελευθέριων ξεσπασμάτων κατά τη μεταπολίτευση.
Αυτά πέρασαν, η εκκλησία ξανακέρδισε την κοινωνία, αλλά η μνήμη εκείνου του σνομπαρίσματος, παραμένει ζώσα.
Την ίδια στιγμή, παραμένει έντονη στους εκκλησιαστικούς παράγοντες, και πολλούς κοινωνικούς πυρήνες και παρατηρητές, η υποψία ότι ο δυτικός κόσμος επιμένει να απεργάζεται τον αφελληνισμό, με σκοπό να γίνει επικυρίαρχος, πολιτισμικά και εξουσιαστικά, του ελληνορθόδοξου χώρου, επανέρχεται δε δριμύτερος κάθε φορά που μας πετυχαίνουν σε κατάσταση αδυναμίας (άρα συνεχώς, από τον καιρό των Σταυροφοριών). Αποφάσεις ή ακόμα και νύξεις που απειλούν με χαλάρωση το πλέγμα των εργαλείων με τα οποία το θρήσκευμα μεταλαμπαδεύει εαυτόν στην κοινωνία, εκλαμβάνονται ως "ευθεία γραμμή" των αντεθνικών αυτών προθέσεων, τις οποίες εξυπηρετούν δολίως ή αφελώς εγχώριοι πολιτικοί, πνευματικοί, δημοσιογραφικοί παράγοντες.
Τα υπόλοιπα τα διαβάζουμε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των ιστοτόπων. Ούτως ή άλλως, κρατήστε και την τρίτη εκδοχή: Της αφορμής για προειδοποιήσεις προς τη νέα κυβέρνηση. Να μην απλώσει χέρι σε περιοχές που καλά είναι όπως είναι και δεν χρειάζονται ανακατέματα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:48:56]