Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 00:25      8°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


 "Ζούλας", από το 2015

"Ζούλας", από το 2015



Θα είναι ένα χτύπημα. Η αύξηση στη φορολόγηση του τσίπουρου. Δεν μιλάμε για τους οινοποιούς και τους αμπελουργούς, μάλλον δεν είναι αυτοί το θέμα μας. Για τη νεολαία μιλάμε. Που είχε καταφύγει στο τσίπουρο για να μπορεί να κάνει φθηνή την έξοδό της.
Ηταν άνοιξη του 2011. Ανθρωπος του οινοποιητικού χώρου εξομολογείτο στο αυτί μας και όχι δυνατότερα: "Δεν το λέμε παραπέρα, αλλά με την κρίση αυξήθηκαν οι πωλήσεις μας". Ο κόσμος, ο νεόκοσμος ιδιαίτερα, το γύρισε στο ούζο και στο τσίπουρο, που παρέμεναν φθηνά, σε σχέση με τα άλλα ποτά που πήραν την ανιούσα κι έφθασαν να χρεώνονται μια μικρή περιουσία. Οι κάβες "την άκουσαν", έπαψε πια να θεωρείται η προσφορά ενός ουίσκι εξυπηρετική λύση για δώρο της τελευταίας στιγμής. Τριάντα ευρώ. Τι λες καλέ;
Οι φοιτητογειτονιές γέμισαν τσιπουράδικα. Εβλεπες να πίνουν τσιπουράκι κορίτσια είκοσι χρονών. Πού οι εποχές που τα κοριτσόπουλα μύριζαν αυτά τα ποτά και νόμιζαν ότι εμφιαλώθηκαν στο εργαστήριο του δόκτορος Καλιγκάρι. Η κρίση "μας έκανε να ανακαλύψουμε την παράδοση", με την έννοια να ψαλιδίσουμε τους νεοπλουτισμούς και να υψώσουμε ένα τείχος στην απόλυτη ενσωμάτωση των δυτικόφερτων στοιχείων στις συνήθειες και στους κώδικές μας. Στα χρόνια του '50 και του '60, ουίσκι έμπαινε στο σπίτι μόνο για να τιμηθεί ένα εξαιρετικό γεγονός. Μπορεί ούτε και τότε. Μάλιστα αποκαλείτο με το άρθρο "το" (φέρε "το ουίσκι"), γιατί υπήρχε ένα μόνο μπουκάλι διαθέσιμο, σαν ένα μεμονωμένο είδος του οικιακού εξοπλισμού.
Οι νέοι ενέκριναν το τσίπουρο γιατί έχει μια σχετική ουδετερότητα στη γεύση. Δεν σου ανατινάζει τον ουρανίσκο, όπως το ούζο. Στην αγνή του εκδοχή, η μέθη που προκαλεί δεν έχει βασανιστικές επιπτώσεις. Συνοδεύει μεζεδάκια απλού τύπου, μπορείς να το συνεχίζεις με το κυρίως φαγητό (όπου τρώει κανείς κυρίως φαγητό). Δεν πίνεται με ταχύτητα, όπως η μπύρα ή το κρασί, άρα μια παρέα νέων μπορεί να τη βγάλει με δύο- τρία καραφάκια για μια βραδιά ολόκληρη. Και με τις σταγόνες του ποτίστηκε το ξερό έδαφος της κρίσης και φύτρωσε ένα ολόκληρο μαστ, μια αισθητικά έγκριτη τάση στην ψυχαγωγία και την κοσμικότητα. Είναι μια ενστικτώδης εξυπνάδα, να βαπτίζουμε την ανέχειά μας μόδα, προστατεύοντας την αξιοπρέπειά μας με πέντε στρώσεις ύφος. Ωραίο.
Ωραίο, αλλά πάει κι αυτό; Εντάξει, υπάρχουν χιλιάδες συμπατριώτες έξω που έχουν πολύ βαρύτερα προβλήματα, τυχαίνει όμως η άμυνα στην κρίση και στην τοξικότητά της να είχε κτιστεί πάνω στη συντροφικότητα, την εξωστρέφεια, την αποενοχοποίηση της παραδοχής των δυσκολιών. Ολα αυτά είχαν σαν συνοδευτικό, αλλά και σαν μανιβέλα τους, σαν πρόσχημα και σαν θεία κοινωνία το τσιπουράκι. Σε μια χώρα όπου ο καιρός σε τραβάει από το μανίκι στις παραλίες, στις πλατείες και στους πεζοδρόμους, η φθήνια του κόστους της κοινωνικότητας πρέπει να προστατεύεται. Ο εγκλεισμός στο σαλόνι, η υποταγή στα τουίτερ και στη φλυαρία της τηλεόρασης που εκπέμπει ένα συνεχές, αφόρητο "εμείς"- "εσείς" των πολιτικών, είναι μαρτύριο και καταδίκη.
Εντάξει, από οικονομοτεχνικής πλευράς, ποτό το τσίπουρο, ποτό το ουίσκι, δεν μπορεί να νοείται φορολογική διάκριση. Ηδη έξω το οινόπνευμα είναι πανάκριβο εδώ και χρόνια. Σου βάζουν ένα δάχτυλο, κι αυτό θεωρείται δόση. Θέλουν να αμυνθούν έναντι του αλκοολισμού, λέει. Είναι κι αυτό μια παράξενη αντίφαση του πολιτισμού, στήνει ολάκερες βιομηχανίες τσιγάρου και αλκοολούχων, και από δίπλα ολάκερες βιομηχανίες παρεμβάσεων για να σε κρατάνε μακριά από όλα αυτά.
Και τι θα κάνει ο έλληνας, πλέον; Θα δουλέψει η οινοποιϊα "Ζούλας". Τσίπουρο στη ζούλα, εννοούμε. Απλώς, θα χρειαστεί καλός τσιλιαδόρος έξω από το τσιπουράδικο. Αυτοφωράκια έχουμε, καιρός να αναπτυχθεί και αυτή η ειδικότητα, να βγάλει νέες θέσεις εργασίας η δημιουργική άμυνα απέναντι στην κρίση.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:25:53]