Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 17:20      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ισχυρή αηδόνηση

Ισχυρή αηδόνηση



Τον Οκτώβριο, λέει, μας περιμένουν δύσκολα. Που θα είναι όμως ευκολότερα μπροστά στα δύσκολα του Νοεμβρίου, τα οποία, με τη σειρά τους θα είναι τρίλιζα μπροστά στις δυσκολίες του χειμώνα 2015-16, κατά τον οποίο δεν θα ακούμε γύρω μας τα αηδόνια, πράγμα το οποίο ειδικώς εμάς δεν μας στενοχωρεί, διότι δεν θυμόμαστε να έχουμε ακούσει αηδόνι στη ζωή μας, συνεπώς η έλλειψή του δεν θα μας είναι αισθητή. (Αν πρόκειται, πάντως, για κάτι παραπλήσιο του καναρινιού ή του γαρδελιού, καλύτερα. Αυτό το ακανόνιστο πράγμα, σε υψηλές συχνότητες κιόλας, είναι αφόρητο. Πάντα είμαστε με το μέρος του Σιλβέστερ. Μη δίνετε σημασία σ' αυτή την παρένθεση).
Η αλήθεια είναι πως εξακολουθούμε να βλέπουμε κάπως στενά το θέμα. Η προσαρμογή της χώρας, των δομών και των λειτουργιών της, στα πρότυπα που προβλέπει η δανειακή συμφωνία, απαιτεί μια παρατεταμένη περίοδο, η οποία θα αποτελέσει στενωπό, για όσους θίγονται ευθέως από τις προβλέψεις, και θα διέπεται από αναταράξεις. Σ' αυτές δεν θα πρωταγωνιστήσουν μόνο οι κοινωνικές δυνάμεις αλλά και οι πολιτικές, που παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει και τι προϋποθέτει η δανειακή κάλυψη της χώρας. Ενδεχομένως και να μην το καταλαβαίνουν πράγματι, αν κρίνουμε από τις τοποθετήσεις ορισμένων βουλευτών. Και όχι λίγων. Και όχι μόνο των "κείθε" κομμάτων, αλλά και των "δώθε", αλλά και των "ΝΔώθε".
Με απλά λόγια, η χώρα μας χρηματοδοτήθηκε και χρηματοδοτείται για να αποφύγει τη χρεοκοπία, υπό τον όρο να πάψει να αναπαράγει τα αίτια της χρεοκοπίας αυτής με τις υστερήσεις της. Και όχι, τα αίτια αυτά δεν έχουν να κάνουν με τη φορολόγηση των αγροτών ή των φροντιστηρίων, αλλά είναι μια πολύ βαθύτερη κατάσταση που, όπως όλοι ξέρουμε, απλώνεται στον χρόνο.
Μια από τις απαιτήσεις των Δανειστών, ας πούμε, είναι η απεμπλοκή του δημοσίου από το πολιτικό σύστημα. Τέσσερα χρόνια μετά την προσφυγή στον "μηχανισμό προστασίας", η χώρα μας αρνείται να εφαρμόσει τον όρο αυτόν. Από εκλογή σε εκλογή (ακόμα και από ανασχηματισμό σε ανασχηματισμό) μάθαμε να περιμένουμε τις αλλαγές στις διοικήσεις σαν κάτι αυτονόητο. Χαρακτηρίζουμε τις θέσεις "πολιτικές". Η προσχηματική δικαιολογία είναι πως "δεν μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική μας κάποιος ο οποίος δεν την πιστεύει". Στον ιδιωτικό τομέα, βέβαια, μπορεί και παραμπορεί να εφαρμόζουν οι υπηρεσιακοί μηχανισμοί τις εντολές των μετόχων και της κεντρικής διοίκησης. Στην πραγματικότητα, εννοούμε πως θέλουμε τον δικό μας άνθρωπο, για να μπορούμε να του κάνουμε "ένα τηλέφωνο", μέσω του οποίου στηρίζεται με όρους αμοιβαιότητας η κομματοκρατία, σε έναν άξονα που ενώνει παρατάξεις, πολιτικά στελέχη, συνδικαλιστές, κοινωνικούς πυρήνες, θείο Μήτσο.
Οι δανειακές συμφωνίες θέτουν όρους δομικού ενδιαφέροντος, στον δημόσιο τομέα, την παιδεία (ούτε ένα σοβαρό μέτρο δεν ελήφθη ούτε επί Παπανδρέου, ούτε επί Σαμαρά, ούτε Τσίπρα), όπου επίσης αποδεχόμαστε το φρικτό σκάνδαλο (αν και φιλολαϊκοί όλοι μας) να ξεζουμίζονται οι οικογένειες για να μπουν τα παιδιά τους σε μια σχολή, την υγεία, αλλά και το ασφαλιστικό. Περιμένουμε από τους Δανειστές να μας κατευθύνουν σε αποφάσεις, λες και δεν βλέπουμε ότι το σύστημα πάει για κατάρρευση και ερημοποίηση.
Ολα αυτά, και πολλά άλλα, κάποια από τα οποία, πράγματι, είναι υπόπτων προαιρέσεων, όπως οι περίφημες ρυθμίσεις για τα "εργασιακά", λες και δεν έχει υπάρξει βίαιη αυτορύθμιση στην αγορά εδώ και δέκα χρόνια, θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε τον επόμενο καιρό. Δεν πρόκειται, φυσικά, για ορίζοντα ενός χειμώνα, αλλά για μια διαρκή περίοδο, όπου θα επιτηρούμαστε συνεχώς. Κάτι μας λέει ότι η νέα κυβέρνηση θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από 155 βουλευτές και είναι ένα ακόμα Συριζαϊκό ανορθόδοξο ότι επιμένει να οδηγεί από τον δρόμο που την οδήγησε σε χαράδρα. Μα, θα πείτε, τίποτα δεν έπαθε. Πώς δεν έπαθε. Μείναμε πίσω κάτι δισ, που πρέπει να μαζευτούν από την κοινωνία, και τότε θα δούμε αν ο κ. Τσίπρας θα παραμείνει συμπαθής και αξιολάτρευτος.
Υ.Γ. Ακούσαμε την Ζωή Κωνσταντοπούλου να λέει ότι "δυστυχώς η αποχή δεν αποτυπώνεται με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση". Που σημαίνει ότι θα έπρεπε να υπάρχει το κόμμα των Απόχηδων, που θα βγάζουν βουλευτές ανάλογα με το ποσοστό της αποχής. Οσοι πάνε για μπάνιο, αντί για το εκλογικό κέντρο, θα έχουν και τον βουλευτή τους, δηλαδή. Την κ. Κωνσταντοπούλου, φυσικά. Ωστε να μπαίνει στη Βουλή και αν ψηφιστεί, και αν αψηφιστεί. Μια φιλοσοφία τυπικά ανήκουσα στη συλλογιστική του ΟΧΙ, του Ιουλίου. Και τα λεφτά, και το δώρο, που λέγαμε για τα παλιά τηλεπαιχνίδια.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:20:01]