Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 12:39      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η δεύτερη ευκαιρία

Η δεύτερη ευκαιρία



Μετά τις εκλογές, όλοι ξέρουμε όχι μόνο τι έγινε, αλλά και γιατί έγινε. Αυτή τη φορά, πάντως, δεν είμαστε ούτε γι' αυτά σίγουροι. Ψηφίσαμε, βγήκε νικητής, ο νικητής αποφάσισε να βγάλει αντιπολίτευση, επιλέγοντας με ποιόν θα συνεργαστεί και ποιόν θα αποκλείσει.
Εχει ενδιαφέρον ότι αν μέχρι χθες η συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ προέκυπτε σαν αναγκαίο κακό για τους μεν και καλό για τους δε, τώρα πλέον παίρνει χαρακτηριστικά πολιτικής, ιδεολογικής, προγραμματικής συμβατότητας. Ο Α. Τσίπρας ούτε καν κουβέντιασε με Φώφη Γεννηματά, ας πούμε. Προφανώς με την τακτική αυτή επιχειρεί να κρατήσει αυθεντικά ή προσχηματικά ανέγγιχτο το δικαίωμα στην επίκληση της αντιμνημονιακής προαίρεσης. Υπογράφει και εκείνος δανειακή συμφωνία, αλλά έκανε ό,τι μπορούσε για να αποκρούσει τα σκληρά σημεία της. Ενώ "οι άλλοι" υπέγραψαν με την πρώτη, οι δε νεοδημοκρατικές δυνάμεις υπηρέτησαν τις μνημονιακές επιταγές μετά χαράς.
Αυτά λέει το νέο συριζαϊκό αφήγημα. Και αποδείχθηκε ότι περπάτησε στην κάλπη πολύ ωραία. Πολύ καλύτερα από όσο περιμέναμε. Απρόσμενα καλύτερα, θα λέγαμε. Οι περισσότεροι περιμέναμε μια νίκη Τσίπρα μάλλον οριακή.
Συνέβησαν όμως τα εξής παράδοξα:
1. Η μεγαλοπρεπής εξαέρωση προγραμματικών εξαγγελιών και δεσμεύσεων, αν και πήρε διαστάσεις πανωλεθρίας, αν και ενόχλησε πολύ τον κόσμο, δεν κρίθηκε αποτρεπτικός λόγος για ανανέωση της εντολής εκ μέρους του εκλογικού σώματος.
2. Η σχισματική διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος, ενώ ήρθε σε ευθεία γραμμή με τη δυσαρέσκεια και την κατάπληξη για την αναδίπλωση, δεν απέδωσε ψήφο συμπάθειας στους δυσαρεστημένους και κατάπληκτους. Με άλλα λόγια, ψηφίσαμε εκείνον που υπηρέτησε πολιτικές κατευθύνσεις τελείως διάφορες με αυτές που είχε υποσχεθεί, αλλά και τελείως διάφορες με αυτές που θέλαμε, και δεν ακολουθήσαμε εκείνους που επέμειναν να τηρηθούν αυτά που η λαϊκή βούληση απαιτούσε.
Ακούγονται όλα αυτά όχι και πολύ λογικά, όμως επιδέχονται εξήγηση.
Η μνημονιακή πολιτική μας τσούζει.
Ξέρουμε ότι δύσκολα θα την αποφύγουμε.
Επιλέγουμε πολιτικά σχήματα που δηλώνουν ότι θα την αντιπαλέψουν.
Ξέρουμε ότι δύσκολα θα το καταφέρουν.
Εντούτοις τους δίνουμε ευκαιρίες, μπας και περισώσουμε κάτι.
Δεν θέλουμε την πλήρη ρήξη.
Δεν θέλουμε την πλήρη υποταγή.
Ο Α. Τσίπρας κινείται πιο κοντά σ' αυτό το μοντέλο.
Ο Α. Τσίπρας, όπως και η λαϊκή δεξιά των ΑΝΕΛ, είναι εξ ενστίκτου καλύτεροι ερμηνευτές του καημού του λαού και του κοινωνικού πνεύματος. Κάτι σαν Καζαντζίδηδες της πολιτικής.
Και αυτούς ψηφίζουμε.
Την ίδια στιγμή, στη ΝΔ, που ήταν και ο βασικός αντίπαλος, παρατηρείται ένα συγγενές φαινόμενο.
Ενα μέρος της πραγματικά πιστεύει ότι ο τόπος χρειάζεται τομές για να αλλάξει μυαλά και να πάει καλά. Στο κομμάτι αυτό συγκαταλέγονται δυνάμεις που συνδυάζουν την άποψη αυτή με ηθικολογικές- δεοντολογικές επισημάνσεις, κατακεραυνώνοντας "τον ρωμιό" και τη ροπή του στην παθογένεια, με κηρύγματα. Αντί να λανσάρουν τις τομές ως ανάγκη, τις λανσάρουν ως τιμωρία. Ξενοσπούδαστοι λουθηρανιστές που έχασαν κάθε απόθεμα συγκατάβασης, και ξέχασαν τα αναλυτικά τους εργαλεία, τα οποία θα τους δίδασκαν ότι ένα κράτος δύο αιώνων δεν μπορεί να απαλλαγεί από κουλτούρες και δομές βαλκανοανατολίτικου τύπου.
Ενα άλλο μέρος της, αντίθετα, θεωρεί ότι η ΝΔ "έχασε την επαφή της με τον κόσμο της". Αυτό μεταφράζεται σε παράπονο ότι υιοθετήθηκαν ψυχρές διαχειριστικές λογικές που στενοχώρησαν, πίεσαν και ξεβόλεψαν. Το τμήμα αυτό δεν βλέπει με καλό μάτι τις μεταρρυθμίσεις, πολλώ δε μάλλον τους μεταρρυθμιστές. Αλλά αυτά ήταν γνωστά και ευδιάκριτα στη ΝΔ πολύ πριν την κρίση. Οπως βέβαια και στο ΠΑΣΟΚ.
Αν κάνουμε κι άλλα βήματα πίσω, με θέα τον πίνακα, θα δούμε ότι η κρίση έχει καταλύσει το πολιτικό σύστημα (η σημερινή εκδοχή του είναι μάλλον μεταβατική), καθώς οι Έλληνες έχουν χωριστεί σε δύο κατηγορίες.
@Σε εκείνους που πιστεύουν ότι, ανεξάρτητα της ευστοχίας των μνημονίων, η χώρα χρειάζεται δομικές αλλαγές, τις οποίες έπρεπε να έχει δρομολογήσει από μόνη της. Το κομμάτι αυτό αυτοδυσφημείται από τα μέρη του που βλέπουν τις μεταρρυθμίσεις με ηδονή, σαν τον επιμελητή της τάξης που χαίρεται όταν ο δάσκαλος τιμωρεί το σκασιαρχείο.
@Σε εκείνους που βλέπουν με καχυποψία αυτή τη συζήτηση, εκτιμώντας ότι κομίζει αλλοτρίωση και υπαγωγή σε δυτικόφερτα, καταπιεστικά μοντέλα. Συμφωνούν ότι χρειάζονται αλλαγές, αλλά θέτουν ως προαπαιτούμενα "να πληρώσουν πρώτα αυτοί που τα φάγανε", "να πάνε φυλακή κάποιοι", "να φύγουν αυτοί που κυβέρνησαν" και άλλα παρελκυστικά.
Οι κοινωνικές αυτές δυνάμεις βρίσκονται διάσπαρτες στα περισσότερα κόμματα, ανήκοντας σε διάφορες επιμέρους κλίμακες. Αυτό εμποδίζει τη λειτουργία της πολιτικής ζωής, διότι οι ηγεσίες δεν μπορούν να λειτουργήσουν, πιεζόμενες όχι μόνο από τη φύση των προβλημάτων, αλλά και από τις ιδιαίτερες αναμονές των εσωτερικών ακροατηρίων, που άλλα ψηφίζουν και άλλα περιμένουν ή ανέχονται.
Μην ξεχνάμε ότι η δαιμονολογική απόκρουση κάθε ιδέας για αύξηση της φορολόγησης ορισμένων τάξεων, δεν πηγάζει απαραίτητα από αίσθημα δικαιοσύνης, αλλά (και) από δογματικό αρνητισμό.
Θα τα βρει μπροστά της η νέα κυβέρνηση. Εμείς ευχόμαστε να είναι κυβέρνηση που θα κυβερνήσει και όχι μια τρέχουσα πλειοψηφία που θα φορτώνει στον λαό διλήμματα, τα οποία εκφυλίζουν τη δημοκρατική ιδέα και κάνουν την κοινωνία Λεβεντογέννα.
Προς το παρόν, περιμένουμε με εύλογη περιέργεια. Μας ζήτησε δεύτερη ευκαιρία και τώρα θα δούμε τι θα την κάνει. Θυμηθήκαμε τα παλιά διτέρματα της παιδικής ηλικίας. Ζητούσαμε τη μπάλα, τη μπάλα, τη μπάλα, μας ερχόταν, και τη στέλναμε στις μπεκάτσες. Και μετά, ζητούσαμε ξανά τη μπάλα, τη μπάλα, τη μπάλα, ή για γκολ ή για μπεκάτσες. Αν γκολ, ζήτω, αν μπεκάτσες, έφταιγαν οι μπεκάτσες. Πετούσαν χαμηλά.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:39:49]