Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 18:15      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


«Επειδή ο Πόνος μας είναι αναμεμειγμένος με Θυμό»

«Επειδή ο Πόνος μας είναι αναμεμειγμένος με Θυμό»



Από τον κ. Γ. Σπηλιόπουλο, πατέρα της 18χρονης Νεφέλης που έφυγε τόσο πρόωρα από την ζωή:
"Όταν ο γονιός έρχεται αντιμέτωπος με του παιδιού του το χαμό, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς τη συντριβή του. Η καθημερινή μας πάλη με το κακό που μας βρήκε στη διασταύρωση δύο κεντρικών δρόμων της πόλης είναι εδώ και κάποιες εβδομάδες ένα γεγονός που προσπαθούμε να αντέξουμε. Ο εφιάλτης που προξένησε στην καθημερινότητα το δυστύχημα δεν έχει τελειωμό, ούτε πρόκειται να τελειώσει πια, μέχρι να συναντήσουμε ξανά την κόρη μας, αν γίνεται αυτό, σε κάποιον άλλο κόσμο.

Κανείς, βεβαίως, δεν ξέρει να απαντήσει στο επανειλημμένα τοποθετημένο σε επιστημονικούς, πνευματικούς, μεταφυσικούς και άλλους πολλούς κύκλους ερώτημά μας, γιατί να σβήσει τόσο νωρίς μια ζωή 18 χρόνων, μάλιστα διάφορες εξωλογικές εκδοχές προτείνονται, αλλά!!!
…όταν επιστρέψεις στο δωμάτιό της και ανάμεσά στα πράγματα και στα μετέωρα όνειρα που είναι γεμάτα από το άρωμά της, τη δροσιά, τον αυθορμητισμό και την καλοσύνη της δεν έχεις πολλές επιλογές: η έλλειψή της, η ανεξήγητη αυτή φυγή, η δίχως καμιά απολύτως λογική εξήγηση διακοπή της ανάσας της , όλα μαζί χτυπούν μαχαιριές την καρδιά σου, χτυπούν γροθιές τα σωθικά σου κι ανεβαίνουν κι οι θύμησες, οι χωρίς αύριο στο μυαλό αναμνήσεις… και τότε βάζεις τα κλάματα, κλαις με αναφιλητά, ξανά και ξανά, μιλάς στους τοίχους τους γεμάτους με τις αφίσες και τα έργα των χεριών της κι ελπίζεις πως σε ακούει και παρηγοριέσαι πως είναι τάχατες εκεί. Δε σου μιλάει, δεν απαντάει, φεύγεις πιο έρημος από όταν μπήκες.

Και κάπου εκεί μέσα στο άδειο σου σπίτι, το μαραζωμένο από μια μάταια προσμονή, σωπαίνεις πάλι για να την αισθανθείς, σταματάς περισσότερο από απόγνωση παρά από εξάντληση, γιατί η αρρώστια που ζεις είναι μια τρέλα που δεν ξέρεις αν είσαι τρελός πια ή όχι ακόμα.
Και είναι φορές που σταματάς ώρα πολλή για να ακούσεις κάτι, οτιδήποτε, μέχρι που έρχονται κάποιοι ή παίρνουνε τηλέφωνο και κάτι σου λένε και τους ακούς γιατί δεν ξέρεις τι άλλο να κάνεις. Σου λένε πολλά και σου λένε πως δεν πρέπει να σε βλέπει η Νεφέλη να κλαις και λες κι εσύ μέσα σου , 'μα δεν είναι δω' , μέσα σου το λες δεν τολμάς να το πεις δυνατά, μην το ακούσεις… αλλά μετά 'πού ξέρω μπορεί να έχουνε δίκιο' έτσι κι αλλιώς σε τέτοιο αφύσικο πράμα κανείς δεν ξέρει τι είναι σωστό και τι λάθος.

Και σταματάς να κλαις κι έτσι έρχεται κι η ευκαιρία σου να ξαποστάσεις στη γαλήνη της, στην ειρήνη που σου στέλνει η ανυπαρξία της, στον αναπαμό που έρχεται από το άπειρα γλυκό της παρουσίας της …Και νά σου τότε που το απόλυτο της ελευθερίας της σε ξαφνιάζει ευχάριστα, γιατί με το πέταγμα μιας πεταλούδας αισθάνεσαι πως ήλθε πίσω, πως είναι κει κοντά σου, κοντά σας, πάλι όλοι μαζί, γιατί πεταλούδες λεν πως γίνονται οι ψυχές των ανθρώπων κι επιστρέφουνε κοντά στους αγαπημένους, κι η πεταλούδα μας πετάει και πάει και κάθεται πάνω στην μπλούζα της, το ρούχο που είχε φρεσκοαγοράσει και που δεν πρόλαβε να χαρεί, που δεν το φόρεσε ποτέ… το ρούχο, τα ρούχα της, που δε θα τα φορέσει ποτέ πια.
Κανένας άνθρωπος δεν είναι γεννημένος για τούτο το πένθος, κανείς, ούτε ο χειρότερος εχθρός σου δεν πρέπει να βιώσει την απώλεια του παιδιού του. Το άκουγες που το λέγανε, κάποιοι άλλοι, δε θυμάσαι ποιοι και πότε, πάντως το λένε και τώρα, ακόμα το ακούς, με άλλα αυτιά πια, και ξέρεις πλέον σίγουρα πως δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, μπροστά του ωχριά και το μεγαλύτερο μίσος, το πιο λυσσαλέο και φρικιαστικό αίσθημα έχθρας, αν με εννοείτε.

Επί τη ευκαιρία, σκέφτεσαι που λένε διάφορα ωραία οι άνθρωποι τελικά, όπως ότι η ζωή σε εκπλήσσει και διάφορα άλλα τέτοια στερεότυπα και κοινότυπα, τα μεταφράζεις κυνικά κι αληθινά τώρα, ένα από αυτά μάλιστα σήμερα το σκεφτόμουνα και λόγω της περίστασης το παράφρασα και μού βγήκε πολύ ανατριχιαστικό: λέει λοιπόν το ρητό ''αν δε χτίσεις σπίτι και δεν παντρέψεις παιδί δε μαθαίνεις ζωή τι θα πει''… στη δική μου περίπτωση το σλόγκαν έγινε ''αν δε χτίσεις σπίτι και δε θάψεις το μονάκριβο παιδί σου που θα σε κληρονομούσε, ψυχή τε και σώματι, δε μαθαίνεις πόσο εφιάλτης μπορεί να γίνει μια ζωή, η ζωή η δική σου''…

Ξέρω, σας φαντάζομαι, άλλοι βρίζετε, άλλοι φτύνετε στον κόρφο σας τώρα, μερικοί έχετε πιάσει τα ξόρκια και τα κομποσκοίνια, ίσως κάνετε μακριούς σταυρούς ή οι περισσότεροι σταματάτε να διαβάζετε το γραπτό μου από εκνευρισμό για το παραπάνω μακάβριο ξέσπασμα. Για όσους, λοιπόν, δεν τρομάζουν από τις λέξεις αλλά ξέρουν πως από τα γεγονότα παθαίνουμε ό τι παθαίνουμε εδώ το γραπτό έχει μια κρίσιμη καμπή: για όσους έχετε το Κουράγιο να συνεχίσετε παρακάτω έχω κι άλλα. ( Κουράγιο, βεβαίως, βεβαίως : Μια λέξη που έχουμε ακούσει λόγω της κατάστασης 345.621.095 φορές από 234.567.109 στόματα μέχρι στιγμής, μαζί με το ρήμα 'Κάνετε' , συνώνυμό τους το ουσιαστικό 'Δύναμη' μαζί με το ρήμα 'Έχετε'σε διάφορες εγκλίσεις, με κυρίαρχη την Προστακτική)

…Ο τρόπος και η στιγμή που έφυγε όμως το παιδί μας έχει κάτι επιπλέον να προσθέσει στα συναισθήματά μας ετούτες τις δύσκολες ώρες! Το γεγονός πως έφυγε τη στιγμή ακριβώς που είχε πετύχει το όνειρό της, η Μαρία Νεφέλη μας, είχε κατορθώσει να συγκεντρώσει όσα μόρια χρειάζονται για να σπουδάζει πλέον στη σχολή και την πόλη της πρώτης της προτίμησης, είχε φτάσει για κείνη η απόλυτη ώρα της δικαίωσης του μακροχρόνιου αγώνα της, το γεγονός πως έφυγε καθώς ζούσε τον πιο ανέμελο μήνα της εφηβείας της μέσα στο πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής της , όταν πλέον ήταν η πιο σίγουρη από ποτέ για όσα είχε μπορέσει, περήφανη που ήτανε νικήτρια, όλα αυτά δημιουργούν ένα κυκεώνα σκαμπανεβάσματος διάθεσης σ'εμάς, τους γονιούς της , ένα κράμα απελπισίας, θυμού, απογοήτευσης, αγανάκτησης και μανίας για όλα αυτά και για άλλα τόσα που δεν περιγράφονται.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:15:38]