Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 23:48      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιατί Ισπανίως κερδίζουμε

Γιατί Ισπανίως κερδίζουμε



Στοιχειώνει τον φίλαθλο κόσμο και τους παρατηρητές του αθλήματος το ερώτημα "γιατί μας νικάνε οι Ισπανοί στο μπάσκετ".
Ενας αδαής είναι έτοιμος να απαντήσει αυθόρμητα "μήπως επειδή είναι καλύτεροι;", αλλά το αποφεύγει, γιατί γύρω επικρατεί μια πλημμύρα από εξπέρ του σπορ και ο αδαής φοβάται ότι θα τον κράξουν.
Εντούτοις επιμένει σε εφαρμοσμένη στατιστική: Οταν δύο χώρες έχουν μια πάνω κάτω όμοια σε έκταση και ένταση προσήλωση και παράδοση σε ένα άθλημα, πλεονεκτεί μεταξύ τους η χώρα που έχει σαφώς μεγαλύτερο πληθυσμό, γιατί κατά τεκμήριο θα αναδεικνύει περισσότερους καλούς παίκτες και θα είναι σε θέση να τροφοδοτεί την εθνική ομάδα με πλουσιότερο κοίτασμα επαρκών καλαθοσφαιριστών.
Στο μπάσκετ παίζει πελώριο ρόλο το βάθος του πάγκου σε έναν αγώνα. Και στο ποδόσφαιρο έχει σημασία η πληθώρα των εναλλακτικών λύσεων (το περιλάλητο "ρόστερ", που μπήκε στη ζωή μας, ενώ εμείς είχαμε μείνει στο ροστ μπιφ, αλλά δεν πρέπει να έχει μεγάλη σχέση, είναι ρόουστεντ μπιφ), αλλά στη διάρκεια ενός αγώνα μέχρι τρεις αλλαγές μπορείς να κάνεις. Αν δεν σου τραβάνε κάποιοι παίκτες, μερικώς μόνο μπορείς να διορθώσεις το αξιόμαχο του συνόλου.
Στο μπάσκετ σηκώνεις τον έναν για ένα λεπτό, τον άλλον για τρία, αλλάζεις και τους πέντε, και η καλή ομάδα έχει όλη την ώρα έναν κυματοθραύστη μπροστά στην κατώτερη. Πώς να σου βγει η υπέρβαση; Αυτά δεν γίνονται κάθε μέρα. Μα μπορεί να μη γίνουν ούτε σε 17 χρόνια; Ναι, μπορεί ούτε σε 17. Η στατιστική λέει ότι μια χρονιά μπορεί να είναι ίδια με την προηγούμενη σε βάθος πολλών, πολλών ετών. Μετά θα έρθουν δύο κολλητές διαφορετικές. Και μετά άλλες 20 σερί, όπου θα νικάει η πλειοψηφούσα πιθανότητα. Το να μη έρθουν, δηλαδή, εξάρες.
Το αξιοθαύμαστο δεν είναι η εκνευριστική υπεροπλία των Ισπανών. Είναι το γεγονός ότι ένα κράτος δέκα εκατομμυρίων νοματαίων κατορθώνει να έχει εθνικό μπάσκετ υψηλού επιπέδου επί τρεις δεκαετίες, με αναλόγως ελάχιστα σκαμπανεβάσματα. Αυτοί είμαστε εμείς. Αλλά είμαστε και κάτι άλλο: Μια εθνική δύναμη που ρέπει στον μεγαλοϊδεατισμό με χαρακτηριστική ευκολία, συνήθως με αυτοκαταστροφικό αποτέλεσμα. Πολλοί έλληνες διακατέχονται από το σύνδρομο του δικαιώματος στα τρόπαια. Το δικαίωμα αυτό εξελίχθηκε σε υποχρέωση. Ο νικητής αποθεώνεται- κατά βάθος ο οπαδός αποθεώνει τον εαυτό του, κάνοντας προβολή στο μπόι του νικητή- και όταν ο ίδιος ηττηθεί, ρίπτεται στον καιάδα της καταφρονήσεως. Με το εξής σύστημα: Οι παναθηναϊκοί ρίπτουν τους παίκτες του Ολυμπιακού ή παίκτες που έχουν περάσει από τον Ολυμπιακό, και οι ολυμπιακοί τους παναθηναϊκούς. Και όλοι μαζί τον Σπανούλη, αν δεν παίξει καλά. Αν παίξει, οι ολυμπιακοί ξελιγώνονται, γιατί ξέρουν ότι έτσι εξαγριώνουν τους παναθηναϊκούς. Αυτή είναι η ποιότητα του πατριωτισμού μας. Οταν το έθνος νικάει, βγάζουμε σημαίες, όταν χάνει, βγάζουμε τα μάτια μας. (Να τους τελειώσουμε ή να μας τελειώσουνε κλπ)
Θέλουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας ψηλό, στη θέση των ψηλών. Αν δεν μπορεί να το κάνει ο κόουτς Κατσικάρης, τουλάχιστον ας το πετύχει ο σκηνοθέτης του Ταγματάρχη.
Αυτά θα έλεγε ο αδαής, αν τολμούσε να μιλήσει. Αλλά επειδή φοβάται το σβέρκωμα, προτιμάει να τα γράψει.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [23:48:26]