Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 22:47      0°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τι ώρα είναι;

Τι ώρα είναι;



Κάθε χρόνο, αρχές Σεπτέμβρη, με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς συνειρμικά γυρίζω πίσω στα 30 και βάλε χρόνια εκπαιδευτικής εμπειρίας σε Γενικά Λύκεια της χώρας. Ερχεται μπροστά μου η φιγούρα ενός νέου, κάθε νέου, κάθε εφήβου 17-18 χρόνων.
Τώρα που θα ανοίξουν τα σχολεία σκέφτομαι το πρόγραμμα του και τρομάζω. Τη μισή του μέρα, κάθε μέρα, θα την περνάει στο σχολείο. Χρόνος χαμένος, κατά τον ίδιο, και με ανύπαρκτο ενδιαφέρον. Το κακό είναι ότι ίσως να έχει δίκιο. Η αλήθεια είναι ότι το σχολείο προκαλεί το ενδιαφέρον στον μαθητή και τον αποζημιώνει για τις ώρες που διαθέτει γι' αυτό, εάν και εφόσον του μαθαίνει καινούρια πράγματα, τον βοηθάει να δει τον κόσμο διαφορετικά, να προβληματιστεί και να πειστεί ότι ο ίδιος θα είναι σε λίγα χρόνια πρωταγωνιστής στη ζωή. Εάν, επιπρόσθετα του εξασφαλίζει ένα ευχάριστο περιβάλλον ώστε να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του και τους άλλους.
Και ερχόμαστε στην ελληνική πραγματικότητα. Τι είδους γνωστικό ενδιαφέρον μπορεί να νιώσει ένας μαθητής Λυκείου κυρίως στην Β' και Γ' τάξη), όταν αυτά που θα ακούσει τα άκουσε και τα έμαθε(;) στο φροντιστήριο, που πάντα προηγείται του σχολείου; Ποιες γνώσεις να τον συνεπάρουν ή να τον αφυπνίσουν σ'ένα σχολείο τεχνοκρατικά δομημένο και με μοναδικό στόχο (στην πράξη τουλάχιστον) την παροχή εξειδικευμένων και καταρκεματισμένων γνώσεων αλλά και την ανάπτυξη δεξιοτήτων, έτσι ώστε με αυτά τα εφόδια να ανταποκριθούν επιτυχώς οι τελειόφοιτοι στις απαιτήσεις των πανελλαδικών εξετάσεων; Κι όμως, στην ηλικία του περίμενε και κάποιες άλλες απαντήσεις. Απαντήσεις σε υπαρξιακές αγωνίες και εφηβικές ανασφάλεις, για να ανακαλύψει την ταυτότητα τη δική του και του κόσμου ολόκληρου, για να νιώσει συναισθηματική σιγουριά εκεί, όμως, περί άλλων τυρβάζουν.
Ας πάμε και στην υπόλοιπη μέρα. Μόλις επέστρεψε στο σπίτι μετά από ένα ανούσιο πρωινό. Τώρα πρέπει ν' ανέβει ένα δεύτερο Γολγοθά. Τη σκυτάλη, πλέον, την παίρνουν οι γονείς. Να μη πάει το παιδί φροντιστήριο σε τέσσερα-πέντε μαθήματα; Να μην ολοκληρώσει τις σπουδές του σε δύο-τρεις ξένες γλώσσες; Το πιάνο θα το αφήσουμε στη μέση; Θα πείραζε να μην διακόψει το χορευτικό; Αν είναι δυνατόν! Τότε τι σόι (μικρο)αστοί είμαστε;
Αλήθεια, ρωτήθηκε το παιδί για όλα αυτά; ΟΧΙ, με κεφαλαία γράμματα. Ενα παιδί και μάλιστα μαθητής δε δικαιούται να ρωτάει, να έχει άποψη για πράγματα που τον αφορούν. Αντε, ας του κάνουμε τη χάρη για δύο-τρεις ερωτήσεις:Τι ώρα είναι; Τι ώρα ξεκινάω τα φροντιστήρια και τι ώρα επιστρέφω; Και πριν εξαντλημένο τον πάρει ο ύπνος στον καναπέ, λέει στον εαυτό του αυτά που του απαγορεύουν οι γονείς του:Τι πειράζει που δεν πρόλαβα να φάω και να διαβάσω για το σχολείο. Το καθήκον μου το έκανα. Εδειξα και σήμερα πόσο καλό παιδί είμαι. Ευχαριστημένοι και οι δικοί του. Κουράζεται το παιδάκι μας, αλλά τι να κάνουμε; Δεν χαίρεται τη νιότη, αλλά θα γίνει ΓΙΑΤΡΟΣ! Πόσο θα του πηγαίνει η άσπρη ποδιά! Θα σκάσουν και οι συγγενείς, οι φίλοι μας και οι γείτονες. Θα το διορίσουμε και στο ΕΣΥ (τι τις θέλουμε τις γνωριμίες;) με 700-800 € !
Τι ώρα είναι; Ωρα να πετάξουμε τη μάσκα της υποκρισίας, ώρα ν' αφήσουμε τις υποκριτικές αγωνίες, τις μωροματαιοδοξίες μας, ώρα να πάψουμε να διαμαρτυρόμαστε με περισσή αυθάδεια για αντικοινωνική συμπεριφορά των νέων και τη στροφή αρκετών εξ αυτών σε πράξεις κοινωνικής παθογένειας. Ο,τι σπείρεις θα θερίσεις. Η περίπτωσή μας, όμως, είναι τραγική. Οι νέοι θερίζουν αυτά που άλλοι έσπειραν…





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:47:08]