Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 15:29      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η κοινωνία πήρε το μάθημά της, όχι όμως και ο Αλέξης

Η κοινωνία πήρε το μάθημά της, όχι όμως και ο Αλέξης



Η αρχή του τέλους της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα έγινε με το έωλο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.
Παράλληλα, ο θρίαμβος του «Οχι», το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε ένα πιο ηχηρό «Ναι» και από αυτό που μειοψήφησε στην κάλπη, σηματοδότησε και την αρχή του τέλους του άκρατου λαϊκισμού στην Ελλάδα.
Την επομένη του δημοψηφίσματος, κι ενώ δεν είχαν καταλαγιάσει ακόμη οι πανηγυρισμοί για την επικράτηση του «Οχι», από αυτή τη στήλη είχαμε προβεί στην προαναφερόμενη επισήμανση.
Και η εν λόγω εκτίμηση δεν ήταν θέμα ιδιαίτερης οξυδέρκειας, ήταν θέμα κοινής πολιτικής λογικής, στοιχειώδους επαφής με την πραγματικότητα.
Με το «Οχι» στα χέρια του ο τέως πρωθυπουργός θα έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στην άτακτη υποχώρηση και στην άτακτη χρεοκοπία της χώρας.
Ευτυχώς, για όλους μας επέλεξε το πρώτο και, όσο και αν είναι βαρύ το μνημόνιο που συμφώνησε και υπέγραψε (βαρύτερο από το προηγούμενο που υποτίθεται ότι θα καταργούσε με ένα νόμο και με ένα άρθρο), είναι σαφώς προτιμότερο από τον απόλυτο εφιάλτη της πτώχευσης.
Ως πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε αυτό που θα έκανε ο οποιοσδήποτε βρισκόταν στη θέση του και αντιλαμβανόταν, έστω και πολύ καθυστερημένα, ότι είχε έλθει αναπόφευκτα το τέλος των ψευδαισθήσεων και είχε σημάνει η ώρα της αμείλικτης πραγματικότητας.
Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι τον ίδιο ακριβώς δρόμο θα επέλεγε και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης εάν ήταν πρωθυπουργός, μνημόνιο με χέρια και με πόδια θα υπέγραφε και η λαλίστατη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Οταν βρίσκεσαι στη θέση του οδηγού κι έχεις στην πλάτη σου μια ολόκληρη χώρα τα πράγματα αλλάζουν δραματικά. Σε βαραίνει η ευθύνη για τις τύχες ενός ολόκληρου λαού και ο (εκ του ασφαλούς) επαναστατικός οίστρος σου πάει περίπατο.
Ολοι κάνουμε λάθη, αλλά το ζητούμενο είναι να διδασκόμαστε από αυτά.
Εάν για έναν πολίτη αυτό είναι ζητούμενο, για έναν πολιτικό πρέπει να θεωρείται αυτονόητο.
Ως ο νεώτερος σε ηλικία πρωθυπουργός που είχε ποτέ η χώρα, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε την απαιτούμενη ωριμότητα να σταθεί εξαρχής στο ύψος των περιστάσεων. Το «στραπατσάρισμα» του και η πτώση της κυβέρνησης του ήταν μια αναμενόμενη εξέλιξη και συνιστούν την κατάληξη ενός προαναγγελθέντος αδιεξόδου.
Αραγε, το πάθημα του έγινε για τον ίδιο μάθημα; Εξαιρετικά αμφίβολο, εάν κρίνει κανείς από την εμμονή που δείχνει στην κάθετη άρνηση του να συνεργαστεί μετεκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία στο πλαίσιο ενός μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού.
Σε αντίθετο μήκος κύματος, η κοινωνία που τον πίστεψε και τον ανέδειξε πρωθυπουργό, αυτή η ίδια η κοινωνία που παρασύρθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της στην ψευδαίσθηση του «Οχι» φαίνεται να μαθαίνει από τα λάθη της, να πήρε το μάθημα της.
Και σήμερα του δείχνει, από τις 21 Σεπτεμβρίου και μετά, την οδό της συναίνεσης και της εθνικής συνεννόησης, ούσα πιο ώριμη από την 5η Ιουλίου.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:29:52]