Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 18:13      10°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Νεφέλη που αγαπήσαμε

Η Νεφέλη που αγαπήσαμε



Με αφορμή το σημερινό σαρανταήμερο μνημόσυνο της 18ης Νεφέλης Σπηλιοπούλου, έναν θάνατο που συγκλόνισε την τοπική κοινωνία, θυμίζουμε αποσπάσματα από το εξαιρετικό κείμενο του Κώστα Λογαρά που φιλοξένησε την προηγούμενη Κυριακή η «Π».
Ενα κείμενο που συγκέντρωσε, τόσο στην έντυπη όσο και στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας, υψηλά ποσοστά αναγνωσιμότητας.
Εγραφε λοιπόν, μεταξύ άλλων, ο Κ. Λογαράς:
«Τι ήταν η Νεφέλη;
Ενα πλάσμα χαρισματικό. Ενα κορίτσι ζωντανό και δημιουργικό. Με αγάπη για τη ζωή και ενδιαφέρον για τα πράγματα και τους ανθρώπους. Υπαρξη στέρεα και διάφανη, γήινη και με σκέψη φωτεινή. Με περιέργεια αληθινή για τις δύσκολες, τις πιο δύσβατες περιοχές της γνώσης. Ηταν μόλις 18 χρονών κι έκανε αισθητή την παρουσία της, αθόρυβα και ουσιαστικά: Με το βλέμμα της, με τον τρόπο που μιλούσε, τον τρόπο που κοιτούσε γέρνοντας το κεφάλι της με χάρη κοριτσίστικη και πάντα ερευνητικά. Περιμένοντας ν' ακούσει, δεκτική, αλλά και έτοιμη να ελέγξει τα λόγια σου, να ανοίξει διάλογο μαζί σου - κυρίως όμως μέσα της…
Η Νεφέλη ήταν μόλις δεκαοχτώ χρονών. Ενα παιδί που είχε τη ζωή μπροστά του. Και της άρεσε η επιβράβευση. Κι ήθελε να την επαινούν. Τα περίμενε και τα δυο. Τον καλό το λόγο, την επιτυχία και τον έπαινο. Οχι για να ξεχωρίσει απ' τους άλλους, αλλά για να ξεπεράσει τις δικές της αβεβαιότητες, να περιορίσει τις ανασφάλειές της. Να δίνει απάντηση στην αυτό-αμφισβήτηση, που κάθε ανοιχτό μυαλό και προικισμένο έχει και το ταλανίζει: "Αξίζω άραγε; Και ποιος μπορεί να με βεβαιώσει στ' αλήθεια γι' αυτό;"…
Δεν είναι νεκρολογία αυτό το κείμενο. Είναι η προσπάθειά μου (προσπάθεια του δασκάλου της) να σκιαγραφήσω τη μορφή της. Χωρίς καμία απολύτως διάθεση ωραιοποίησης. Να ξαναθυμίσω στους φίλους της και σ' αυτούς που την αγάπησαν, κάποιους απ' τους τρόπους της. Το ήθος και το ύφος της Νεφέλης. Ν' ανάψω ένα κεράκι και να πέσει φως -ιλαρό και ίλεω- στη χαμένη της μορφή. Τη λεπτή σαν μίσχο, που κόπηκε στα δυο.
Δεν είναι, λέω, νεκρολογία αυτό το κείμενο. Είναι μια προσπάθεια να αποτρέψω με τα λόγια το αναπότρεπτο: Τον θάνατό της. Γίνεται; Δεν γίνεται».




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:13:35]