Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 14:26      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μεγάλες Μέρες. Θεσσαλονίκη, 2015

Μεγάλες Μέρες. Θεσσαλονίκη, 2015



Γράφεις και δημοσιεύεται. Φοβερό. Το πλεονέκτημα της απομακρυσμένης σύνδεσης. Το ίντερνετ σκοράρει με τρίποντα. Οσο πιο πολυ χρεοκοπούμε, τόσο πιο πολύ προοδεύουμε. Μην το πείτε του Λαφαζάνη αυτό. Θα το κάνει σλόγκαν.
Στην παραλιακή ζώνη ο κόσμος φλερτάρει, αθλείται και αγκομαχά, φωτογραφίζεται, γελάει, περπατάει. Στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης. Ο ήλιος σπάει και τώρα δεν τιμωρεί. Παίζει κι αυτός με τη νεολαία, κάτι που κάνει συνήθως 5-7 το φθινόπωρο, πριν πάνε οι νέοι για την έξοδό τους και ο ήλιος για να προφτάσει τη βραδυνή συγκοινωνία για το σπίτι. Αυτό το κόκκινο λεωφορείο που εμείς το λέμε ηλιοβασίλεμα.
Η Θεσσαλονίκη δεν είναι όπως την αφήσαμε το 2011, όταν μας έφερε πάλι εδώ ομιλία αρχηγού στο Βελλίδειο. Του Παπανδρέου, τότε. Σε εκείνο το τότε ήταν μια πόλη με αγρίους, φερτούς, φορούσαν μαύρα, πετροβολούσαν, σκυλόβριζαν γνωστούς κι αγνώστους, και λιγο έλλειψε να μας απομονώσουν, κάποιοι από εκείνους, και να μας σκίσουν. Αυτή ήταν η διάθεσή τους. Αυτή ήταν η διάθεσή της χώρας.
Λίγο πριν την ομιλία Μειμαράκη, στο Βελλίδειο επικρατεί μια μεταμεσημβρινή αφασία. Χαλαρά πράγματα, μια οργάνωση υποτυπώδους ασφαλείας. Αγανακτισμένοι πουθενά, αστυνομία ελάχιστη, ο κόσμος γύρω πίνει τον καφέ του, τα πάντα είναι ένας καφές, οι Θεσσαλονικείς μοιάζουν σαν ύφος με τον κόσμο της Πάτρας, αλλά η πόλη τους διαφέρει, κυκλοφορούν αυτοκράτορες και βυζαντινοί στρατηγοί εδώ, εντάξει, όχι αυτοπροσώπως, αλλά σαν σκιές, σαν φιγούρες, σαν συνταξιούχες μνήμες, η πορφύρα τους σαρώνει το δρόμο, ώσπου δύουν κι εκείνοι πίσω από κτίσματα της εποχής τους.
Η Θεσσαλονίκη είναι ήρεμη και φιλική. Δεν έχουμε εμφύλιο πια. Τότε είχαμε, έναν εμφύλιο χωρίς όπλα, αλλά με μίσος. Οι αντίπαλοι περιφέρονταν με μάτια φλογισμένα, πολλοί από αυτούς μπορούσαν να φτάσουν στα άκρα, και οι επιτελείς τους το ενέκριναν αυτό, το υπέθαλπαν κιόλας, το αξιοποίησαν, το καλλιέργησαν, πρόγραφαν κόσμο ολημερίς με λιβέλλους, αλλά τώρα τα πράγματα είναι ήρεμα εδώ, ακόμα και ο Θερμαικός τεμπελιάζει, πρώτη φορά που τα νερά του δεν είναι και τόσο ανάστατα, τα ίδια και ο Αμβρακικός νωρίτερα, πρώτη φορά που ήταν τόσο συγκεκριμένος.
Ο εμφύλιος τελείωσε. Τουλάχιστον εκείνη η φοβερή του φάση. Που δεν θα ξεχαστεί, η Ιστορία δεν πρέπει να ξεχνιέται. Η Δικαιοσύνη μπορεί να αμελεί ή να λουφάζει ή να πέφτει σε τοίχους και σε τάφρους ή να μην επιθυμεί το ανακάτεμά της κανείς. Η Ηθική έχει τις δικές της περιπέτειες με τους τόσους κομπογιαννίτες που την πουλούν σε σκευάσματα. Αλλά η προσωπική αίσθηση των γεγονότων και των καταστάσεων είναι ένα τεφτέρι ανοιχτό, η Πολιτική Αποτίμηση είναι η χειρότερη από κάθε νέμεση και δεν πρόκειται ποτέ να ησυχάσει όσο δεν βρίσκει ισοδύναμο στην Πολιτική Συνέπεια, η οποία έχει ακόμα εκκρεμεί.
Δεν πειράζει. Οι μέρες είναι ακόμα μεγάλες και τα πάντα μπορούν να χωρέσουν, και αυτό θα γίνει, γιατί τα πάντα, πάντα γίνονται, αργά ή γρήγορα, σε κάθε Ιστορία.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [14:26:43]