Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 16:10      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τι εστί «παλιό» και τι «νέο»;

Τι εστί «παλιό» και τι «νέο»;



Ολη αυτή η διαμάχη περί του «παλιού» και του «νέου», στην οποία επικεντρώνεται εν πολλοίς έως τώρα η προεκλογική περίοδος, είναι αστήριχτη και αβάσιμη, διότι στερείται στοιχειώδους υποβάθρου. Για να μην πούμε ότι είναι και… γελοία.
Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα την ξεκίνησε, προβάλλοντας εαυτόν ως το «νέο», που έρχεται να δώσει τέλος στο «παλιό».
Μόνο που το «νέο» δεν μπορεί να κτιστεί με υλικά του χθες, δεν μπορεί να συγκροτηθεί από τα απομεινάρια του «παλιού». Μια απλή ματιά στα πρόσωπα που κατέλαβαν υπουργικές και άλλες σημαντικές κυβερνητικές θέσεις, στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, δείχνει ότι το πρώην κυβερνών κόμμα κάθε άλλο παρά αντιπροσωπεύει το «νέο». Μάλλον τον απόλυτο αναχρονισμό υπηρετεί με αξιοσημείωτη συνέπεια.
Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απορρόφησε μεγάλος μέρος του «παλιού» ΠΑΣΟΚ για να μετατραπεί από ένα κόμμα διαμαρτυρίας, που πάσχιζε να μπει στη Βουλή, σε ένα κόμμα εξουσίας.
Ωστόσο, το «παλιό» και το «νέο» δεν είναι απλώς θέμα προσώπων και ηλικίας, είναι πρωτίστως θέμα αντιλήψεων και πρακτικών.
Μέσα σε μόλις επτά μήνες, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, έδωσε ένα ρεσιτάλ αναχρονιστικών ιδεοληψιών και καταδικασμένων συνταγών του παρελθόντος, αποθεώνοντας την οικογενειοκρατία και το νεποτισμό, σπέρνοντας το διχασμό στην ελληνική κοινωνία (με τον επίπλαστο διαχωρισμό της σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς») εξυμνώντας τον κρατισμό, και καταδικάζοντας ολοκληρωτικά, σε σημείο προσωπικής «στοχοποίησης», κάθε αντίθετη άποψη.
Οχι ότι και κάποιοι από τους άλλους, τους πολιτικούς αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πολύ καλύτεροι. Απλώς, δεν ισχυρίζονται με περισσή αλαζονεία ότι αντιπροσωπεύουν το «νέο».
Ομως, ας είμαστε ειλικρινείς. Ουδείς από τους πρωταγωνιστές του σημερινού πολιτικού συστήματος δικαιούται να υποστηρίζει ότι αντιπροσωπεύει το «νέο». Διότι, απλούστατα, ουδείς προέκυψε από παρθενογένεση.
Ολοι όσοι ζητούν, για μια ακόμη φορά, την ψήφο των Ελλήνων πολιτών στις επικείμενες εκλογές, αποτελούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τη συνέχεια του «παλιού».
Συνιστούν τη διαιώνιση ενός συστήματος που μπορεί να καταδικάζουν ή να αποστασιοποιούνται από αυτό, αλλά που με όλα τα κακά του και τα στραβά του πέτυχε την εδραίωση μιας σταθερής δημοκρατίας που έχει κλείσει τα σαράντα χρόνια και οδεύει προς τον μισό αιώνα ζωής.
Κάτι που φαντάζει (και είναι) αυτονόητο στις μέρες μας, όπως όμως μας δείχνει και η νεώτερη ελληνική ιστορία, δεν ήταν και δεδομένο πριν από μερικές δεκαετίες.
Επομένως, καλό θα ήταν αυτή τη διαπίστωση να την έχουμε κρυμμένη κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας, κάθε φορά που τα βάζουμε με το «παλιό» πολιτικό σύστημα, μέρος του οποίου κατά μια διασταλτική έννοια είμαστε κι εμείς.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [16:10:55]