Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 18:05      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η πνευματική  ζωή

Η πνευματική ζωή



Στη σημερινή εποχή συνηθίζεται να εκλαμβάνεται ως πνευματική ζωή ή του καλλιτέχνη, του ποιητού ή του φιλοσόφου. Και βέβαια η ζωή αυτή είναι ευγενής και άξια κάθε τιμής. Και τούτο για τον λόγο ότι εμπεριέχει και υπηρετεί ανθρώπινες αξίες πολύ υψηλές.
Ομως, ο άνθρωπος, ως δημιούργημα του Θεού -«και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ' εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρρεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γεν. 1, 27)- είναι ο ιερέας της σύνολης δημιουργίας του Θεού, έχων την δυνατότητα να προσάγει στον Δημιουργό του την κτιστή φύση του.
Και τούτο συμβαίνει διότι το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πανάγιο Πνεύμα, δίδει στον άνθρωπο το αληθινό περιεχόμενο της πνευματικής ζωής. Η άκτιστη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, η οποία αναπτύσεται στο είναι τού ανθρώπου, απουσιάζει από την ουμανιστική, εξευγενισμένη ζωή του καλλιτέχνη ή του φιλοσόφου. Και τουτο διότι κατά τον Αγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο «έστιν είναι πνευματικόν δίχα πνεύματος»; (ΕΠΕ 2, Θεσ/νίκη 1985, 120).
Πνευματική ζωή, ωστόσο, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί η απλή θρησκευτική ζωή. Ο θρησκευτικός άνθρωπος μπορεί να έχει την δυνατότητα να οργανώνει την ζωή του προσανατολίζοντάς την προς τον Θεό. Ομως, αυτή η σχέση του με τον Θεό δεν έχει προοπτική ενώσεως μετά του Θεού άνευ των Αγίων Μυστηρίων και της Ορθοδόξου εκκλησιαστικής ασκήσεως.
Ο άνθρωπος, για να μεταμορφωθεί σε πνευματικό μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, πρέπει να ολοκληρωθεί εν Χριστώ. Τούτο θα συμβεί αν συμμετέχει στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Τότε τελειούται σ' αυτόν ο αγιασμός, η μεταμόρφωση, η κατά χάριν θέωση, η σωτηρία του. Τότε το μέλος αυτό ολοκληρώνεται εν Χριστώ.
Με αυτόν τον τρόπο η ζωή του μέλους της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν είναι απλώς μια θρησκευτική ζωή, αλλά η εν Χριστώ αναγέννηση της ανθρωπίνης φύσεως και του ανθρωπίνου προσώπου, το οποίο με αυτή την κατά χάριν ένωσή του με την Κεφαλή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τον Χριστό, βρίσκει μια νέα υπόσταση, μια αιώνια υπόσταση.
Ετσι όταν λέμε «extra ecclesiam nulla salus», το εννοούμε. Εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία, γιατί δεν υπάρχει το Πνεύμα το Αγιο.
Η άρνηση του κόσμου της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου, δεν είναι απλώς μια θρησκευτική στάση, κέντρο της οποίας είναι ο pietismus, δηλαδή μια συναισθηματική αυτονόμηση ή συναισθηματική βίωση αξιωματικών αληθειών, όπως υποστήριζε ο Bouyer, αλλά είναι η αποκατάσταση του πνευματικού είναι, το οποίο, μέσω τής εν Χριστώ εκκλησιαστικής ζωής, επανέρχεται σε μυστική ένωση με τον Θεάνθρωπο Κύριο.
Στην εκκλησιαστική ζωή τελειούται η σωτηρία μας, ο αγιασμός και η κατά χάριν θέωσή μας και όχι στον χώρο της απλής θρησκευτικότητος. Λέγει ο Γεώργιος Φλωρόφσκυ: «Το Αγιον Πνεύμα ζει και κατοικεί εις την Εκκλησίαν αδιακόπως. Εις την Εκκλησίαν λαμβάνομεν πνεύμα υιοθεσίας» (Αγ. Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, Θεσ/νίκη 1976, 50).
Η Εκκλησία η Ορθόδοξος είναι ο χώρος όπου κατοικεί το Πνεύμα το Αγιον. Στον χώρο αυτό ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να ξαναγεννηθεί και να υπάρξει ως πνευματικό ον και όχι ως απλή θρησκευτική ύπαρξη.
Ο εκκλησιαστικός άνθρωπος είναι και ο αληθινά πνευματικός άνθρωπος.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:05:42]