Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 00:51      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μόνο Ευχάριστα Πράγματα

Μόνο Ευχάριστα Πράγματα



Οταν η ζωή παρουσιάζει εξέλιξη, είτε προς το καλύτερο είτε κατά διαόλου, οι παράδεισοι αλλάζουν διεύθυνση. Κάποτε ο παράδεισος ήταν παραλληλεπίπεδος, γωνιακός, κιτρινόμαυρος και όρθιος, και τώρα έχει μετατατραπεί σε ένα άδειο ντουβάρι, κλεισμένο με ρολά, που ο Δήμος το ξηλώνει και ο δρόμος ελευθερώνεται για να περάσουν ο πεζός και ο αέρας του χρόνου.
Κάποτε ο παράδεισος ήταν περίπτερο. Πουλούσε μόνο ευχάριστα πράγματα. Αναλώσιμα, μάθαμε αργότερα πως λέγονται, ήταν προϊόντα τέρψεως οφθαλμού και ουρανίσκου. Τα περίπτερα, ήταν αναπήρων πολέμου, που πάντως ήταν αρτιμελείς και δεν χώλαιναν. Εβλεπαν, άκουγαν, μέτραγαν, έβριζαν κανονικά.Ηταν τριγυρισμένα από πραμάτειες, και πίσω από ένα κεντρικό τζαμάκι, ένα φινιστρίνι τετράγωνο, πρόβαλλε το πρόσωπο ενός σκυμμένου ανθρώπου, κατά κανόνα γκρινιάρη, ανασφαλή και ανυπόμονου. Ηθελε να πουλάει, χωρίς να εξετάζεις τα πράγματα, χωρίς να τσαλακώνεις τα περιοδικά, να του κρατάς το ψυγείο ανοιχτό πολλή ώρα και χωρίς να ψαχουλεύεις. Τα παιδιά τον αναστάτωναν, αλλά με τους μεγάλους είχε άλλη σχέση. Τους έδινε την εφημερίδα, τους έδινε και τσιγάρα. Και συζητούσαν για Την Κατάσταση, κρατημένα, όσο είχαμε χούντα, πιο ανοιχτά όταν ήρθε η δημοκρατία, και πλέον ανακαλύψαμε όλοι ότι είμαστε εν τέλει ανοιχτά δημοκρατικοί.
Το περίπτερο πουλούσε και λαστιχένιες μπάλες. Είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε τι σημαίνει πληθωρισμός, όταν κατά την ποδοσφαιρική σεζόν των πλατειών και των προαυλίων 1973-74, από οκτώ δραχμές η μπάλα πήγε δέκα πέντε, ενώ το χαρτζιλίκι είχε παραμείνει στο δίφραγκο (οι πατεράδες) έως τάλιρο (κρυφά, οι παππούδες) και η αύξηση αυτή ήταν ένα χτύπημα. Αλλά είχε εκδηλωθεί η πετρελαϊκή κρίση η οποία έκανε τη χούντα ρεντίκολο ενόσω παίζαμε τα κυριακάτικα διτέρματα των 11.30- 1.30, στερώντας της τη δυνατότητα να φλομώνει τον λαό με "οικονομικά επιτεύγματα" τα οποία πρόβαλλαν τα "Επίκαιρα" στους σινεμάδες, πριν καταλήξουν σε κινηματογραφικά πλάνα από ποδόσφαιρο, όπου οι παίκτες δεν ονομάζονταν, αλλά εμείς ξέραμε πως εκείνος που έμπαινε πολύ γρηγορα από αριστερά ήταν ο Μποτίνος και εκείνος που σύγκλινε συνέχεια προς την περιοχή με σπασίματα μέσης ήταν ο Παπαιωάννου.
Τα περίπτερα πουλούσαν μόνο ευχάριστα πράγματα. Το κλου των χειμωνιάτικων μεσημεριών ήταν οι σοκολάτες, και φυσικά των καλοκαιρινών ήταν τα παγωτά, μόνο ΕΒΓΑ ή ΔΕΛΤΑ, και οι ποικιλίες κρέμα, λεμόνι, κακάο, επίστρωση σοκολάτας (μιάμιση δραχμή), ποτηράκι, σάντουιτς, πύραυλος, που ήταν αδύνατον να φαγωθεί χωρίς να λερωθείς.
Αργότερα, τα περίπτερα άρχισαν να ζώνονται με κάτι περίεργα προϊόντα που δεν μας πολυκολλήσανε. Τα έλεγαν γαριδάκια. Και κάτι ανεξακρίβωτης υφής, που τα έλεγαν ντόνατ. Αλλά πλέον άρχιζε η εφηβική ζωή μας, εμείς ψηλώναμε και πετούσαμε προς την περηφανή ημικαταστροφή ή ημιαποκατάσταση, τα περίπτερα χόντραιναν και φούσκωναν και πλημμύριζαν πράγματα, τα περιοδικά μόνο άπλωναν ένα πέλαγος από σελοφάν, τα ψυγεία παγωτού βρήκαν παρέα, ψυγεία αναψυκτικών, και μετά παιχνίδια και άλλα "χρήσιμα αντικείμενα", ενώ έναν παλιό καιρό τα χρήσιμα ήταν μπαταρίες, ασπιρίνες και κόπιτσες, πολλές κόπιτσες, του κόσμου οι κόπιτσες, έβγαιναν από κάτι κουτιά, και εσύ δεν ήξερες σε τι χρησιμεύουν οι κόπιτσες, αλλά έπρεπε να εκτελέσεις την Αποστολή ταχέως γιατί είχαμε μοδίστρα στο σπίτι, και αυτό ήταν κάτι σαν έκρηξη ηφαιστείου που εξακόντιζε στο σπίτι μια δροσερή λάβα από υφάσματα και κλωστές και επικίνδυνες βελόνες.
Και όλο αυτό ήθελε κόπιτσες. Αβέρτα κόπιτσες.
Και μεγαλώσαμε. Οι μοδίστρες έφυγαν, τα ρούχα αγοράζονταν έτοιμα, τα περίπτερα έγιναν Παντοπωλεία, των αγίων πάντων της Δημιουργίας και της Βιομηχανίας των Βροτών, των Πόσιμων, των Αναγνώσιμων, των Ξεφυλλίσιμων, τα αναλώσιμα πλήθυναν τόσο πολύ που τα περίπτερα έγιναν κάτι σαν μικρά λουναπαρκ, με ηλεκτρονικά αμαξάκια που καταπίνουν κέρματα και μετατρέπουν τα παιδιά σε πιλότους και τους γονείς σε απελπισμένους κερματοδότες. Και οι περιπτεράδες των κεντρικών σημείων έκαναν μικρές περιουσίες.
Μέχρι που ήρθε αυτό που ήρθε και οι περιπτεράδες το μάντεψαν νωρίτερα σαν αστρολόγοι, είδαν τις κάμψεις στη ζήτηση, είδαν τα νεύρα των γονιών, είδαν την κατήφεια των πελατών, είδαν τον μαγαζάτορα που εκβίαζε να επιστρέφει την εφημερίδα απλήρωτη για να συνεχίσει να παίρνει τσιγάρα, είδαν το παγωτό να ηττάται από το οργανωμένο παγωτό των ζαχαροπλαστείων, που όμως έστησε το κόλπο να μετατρέψει μια απλή κατανάλωση σε αντ χοκ διασκέδαση, και όταν ήρθε η ερημοποίηση είχαν μόνο μελαγχολία να αντιτάξουν και καμία έκπληξη.
Σε κάθε είδος τους, υπήρχε κι ένας ανταγωνιστής, ηλεκτρονικός, πλανόδιος, υπεραγορά, μικρομάγαζο.
Εφυγαν και τα παιδιά από τις πλατείες, τώρα παίζουν στο σπίτι.
Και ο παράδεισος άλλαξε διεύθυνση. Τώρα εδρεύει σε πολυκαταστήματα των πολλών ορόφων, κάτι στατικούς Τιτανικούς που παίζει δυνατά η μουσική τους, αλλά είναι παγόβουνο η ψυχή τους.
Αλλά προχθές ένα κορίτσι πήγε σε ένα περίπτερο ανοιχτό και ζήτησε ένα παγωτό με επίστρωση σοκολάτας.
Και είδε ο θεός από ψηλά και θυμήθηκε την παιδική του ηλικία.
Και ο αέρας του χρόνου φύσηξε και διαβεβαίωσε ότι δεν τελειώσαμε εδώ. Ερχεται κι άλλος κόσμος. Μη φύγετε.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:51:07]