Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 02:24      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τα γεγονότα μετά την επανάσταση στο Γουδί (1909)

Τα γεγονότα μετά την επανάσταση στο Γουδί (1909)



(Β΄ Μέρος)
Η κόπωση των πολιτικών και η προπαρασκευή για την έλευση του Ελ. Βενιζέλου
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η κατάσταση την οποίαν δημιούργησε το κίνημα των Αξιωματικών στο Γουδί ήταν αντιμετωπίσιμη. Ομως, γενικά ο πολιτικός κόσμος ευρέθη κουρασμένος και ανίκανος να αντιμετωπίσει την όλη κατάσταση. Και η κόπωση αυτή δεν φαίνεται μόνον στην Κυβέρνηση Δ. Ράλλη. Είχε αρχίσει από την κυβέρνηση Θεοτόκη που παραιτήθη χωρίς ιδιαίτερο λόγο καίτοι διέθετε την πλειοψηφία της Βουλής. Την ίδια κόπωση έδειξε και η Κυβέρνηση του Δ. Ράλλη, η οποία διακατείχετο από μία σύγχυση στην άμεση αντιμετώπιση της κατάστασης. Ετσι, αρχικώς είχε υποτιμήσει τον κίνδυνο της επανάστασης, στην πορεία όμως θέλησε να τους αντιμετωπίσει δυναμικά και στο τέλος ζήτησε συνθηκολόγηση. Ολα αυτά έδειχναν την αδυναμία που είχε ο πολιτικός κόσμος για την αντιμετώπιση της κατάστασης και ήταν δικαιολογημένη η αγανάκτηση των πολιτών εναντίον του πολιτικού κόσμου. Πρέπει εδώ να τονίσουμε, ότι στη μεγάλη απελπισία ο πρωθυπουργός, Δ. Ράλλης, απέστειλε στο Γουδί τον δήμαρχο της Αθήνας, Σπ. Μερκούρη, με τον ταγματάρχη Παπούλα, προσωπάρχη τότε του υπουργείου Στρατιωτικών, για να συζητήσουν τα αιτήματα και τις προτάσεις του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Βέβαια, οι διαπραγματεύσεις αυτές απέβησαν άκαρπες, οπότε ο Πρωθυπουργός, Δ. Ράλλης, αναγκάστηκε να υποβάλει την παραίτηση της Κυβέρνησής του.
Μετά την παραίτηση του Δ. Ράλλη εκλήθη να σχηματίσει κυβέρνηση ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης. Πρέπει εδώ να σημειώσουμε, ότι ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος εδέχθη τη νέα κυβέρνηση, διότι ο νέος πρωθυπουργός εδέχθη να εφαρμόσει το πρόγραμμα των κινηματιών. Επίσης, ήταν γνωστό ότι ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης είχε ταχθεί από νωρίτερα στο πλευρό των επαναστατών. Μάλιστα λέγεται, ότι ο νέος πρωθυπουργός εζήτησε από τον αρχηγό του Στρατιωτικού Συνδέσμου να μετάσχει στην Κυβέρνηση ως υπουργός των Στρατιωτικών. Βέβαια, την πρόταση αυτή δεν την απεδέχθη ο Νικόλαος Ζορμπάς και επρότεινε ως υπουργό των Ναυτικών τον πλοίαρχο Δαμιανό.
Πέραν όμως από τα ανωτέρω, έχομεν ανάμειξη και του Βασιλιά, διότι ο Βασιλιάς με την υπογραφή του Βασιλικού Διατάγματος για τη χορήγηση της αμνηστίας, εμμέσως απεδέχετο το πρόγραμμα του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Βέβαια, όλες αυτές τις αντινομίες που είχαν δημιουργηθεί με τη χορήγηση της αμνηστίας, ο Ν. Ζορμπάς προσπάθησε να τις δικαιολογήσει. Ομως όλα αυτά δείχνουν τη σύγχυση η οποία επικρατούσε μεταξύ των επαναστατών, οι οποίοι ήθελαν και την επανάσταση και τη νομιμότητα, και την αμνηστία και την εξουσίαν. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο συμβιβασμός, ο οποίος όμως δεν μετέβαλε το καθεστώς της ανωμαλίας. Απλώς, από της πρώτης στιγμής αποδεικνύετο ότι υπήρχε μια ισορροπία μεταξύ της Κυβέρνησης και της επανάστασης και καμία πλευρά δεν τολμούσε να εξωθήσει τα πράγματα. Ολα αυτά δημιούργησαν ένα μεγάλο αδιέξοδο και όλοι αναζητούσαν τρόπο για να βρουν διέξοδο. Αυτό βέβαια το αντελήφθη ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος προσέφερε την έξοδο εις την επανάσταση και έτσι ο ίδιος εισέπραξε πάρα πολλά.
Εκείνο όμως το οποίο πρέπει να τονισθεί ιδιαίτερα είναι, ότι ο λαός μαγνητισμένος από την ελπίδα για καλύτερες ημέρες, τάχθηκε στο πλευρό του Στρατιωτικού Συνδέσμου, με αποκορύφωμα το ειρηνικό συλλαλητήριο που έγινε στις 14 Σεπτεμβρίου 1909 στην Αθήνα, με οργανωτές τις συντεχνίες. Βέβαια, οι εκδηλώσεις επαξετήθησαν και σε άλλες πόλεις, καλύπτοντας έτσι την επανάσταση με το λαϊκό μανδύα παρά τις αντιδράσεις της υψηλής κοινωνίας των Αθηνών και της οικονομικής ελίτ.
Τέλος, πρέπει να πούμε ότι και ο τύπος στάθηκε στο πλευρό του Στρατιωτικού Συνδέσμου με πρώτη την εφημερίδα «Ο Χρόνος», ενώ ο ευρωπαϊκός Τύπος ήταν εναντίον της επανάστασης.
Με την πάροδο του χρόνου η κοινή γνώμη άρχισε να ανησυχεί, διότι φαινόταν ολοκάθαρα ότι δεν μπορούσαν να πάρουν μέτρα υπέρ του λαού, όπως όλοι περίμεναν. Μεγαλύτερη όμως ανησυχία είχε ο πρωθυπουργός Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, ο οποίος ανησυχούσε διότι δεν μπορούσε να βγάλει τη χώρα από το μεγάλο αδιέξοδο στο οποίο είχε εμπλακεί. Τελικά ανήσυχος ήταν και ο αρχηγός του Κινήματος, Νικόλαος Ζορμπάς, διότι έβλεπε ότι τη χώρα την κυβερνούσαν άνθρωποι ακατάλληλοι, χωρίς την απαιτούμενη εμπειρία. Μάλιστα λέγεται, ότι ο Ζορμπάς ζήτησε από τον Βασιλιά την αντικατάσταση της Κυβέρνησης, αλλά διαπίστωσε ότι και ο Βασιλιάς είχε την ίδια ανησυχία και «έψαχνε» και αυτός για λύση. Τελικά η επανάσταση στο Γουδί δημιούργησε τις προϋποθέσεις και οδήγησε στην έλευση του Ελευθερίου Βενιζέλου.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [02:24:31]