Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 17:18      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Αντιγόνη αντιμιλάει

Η Αντιγόνη αντιμιλάει



Μια μεγάλη μερίδα ελλήνων της μεταπολιτευτικής περιόδου είχε άσχημα προηγούμενα με την Αντιγόνη. Είχε να αναμετρηθεί μαζί της επί μισό χειμώνα, ως τμήμα της διδακτέας ύλης της Γ' Λυκείου. Από τη μια αυτά τα απλησίαστα ελληνικά των τραγωδιών, με άγνωστες λέξεις και συγκοπτόμενους τύπους. Ενα "δ'" ή ένα "γ'" μπορούσε να σημαίνει τριάντα πράγματα. Από την άλλη, το μακάβριο θέμα της τραγωδίας. Ο χαμένος αδελφός που σαπίζει. Η αδελφή που θέλει να τον θάψει. Ο θείος που θάβει την αδελφή. Ο γιός που αυτοκτονεί. Η μάνα που αυτοκτονεί κι αυτή. Και μην πιάσουμε τα προγενέστερα οικογενειακά τους, με τους Οιδιπόδηδες. Αλλη συμφορά εκεί. Και μιλάμε για τα μεγαλεία των προγόνων. Τα Σόδομα ήταν παιδικός σταθμός μπροστά στο σπίτι του Αγαμέμνονα.
Με τους θείους μας γενικά είχαμε καλύτερη σχέση από όση η Αντιγόνη με τον Κρέοντα. Οχι απλώς δεν θα μας απαγόρευαν να θάβουμε νεκρούς αδελφούς, αλλά μας πήγαιναν για κανένα σουβλάκι, λαθραία από τους γονείς. Ετσι ή αλλιώς, όλη αυτή η αναμέτρηση του θεϊκού νόμου με την κοσμική εξουσία, μας φαινόταν τραβηγμένη. Είχαμε τότε μεταπολίτευση και ο θεϊκός νόμος με την κοσμική εξουσία είχαν ταυτιστεί στο ολύμπιο πρόσωπο του Καραμανλή, ο οποίος κατείχε τους κεραυνούς και είχε μπαγλαρώσει τους τυράννους της χούντας.
Φτάνοντας στο 2015, παρατηρείς με κάποια έκπληξη ότι η "Αντιγόνη" σε ενδιαφέρει στα νοήματά της, όχι μόνο χάρη στην πληρότητα του λόγου και τον ποιητικό- στοχαστικό του πλούτο, αλλά και χάρη στις αναγωγές προς το σήμερα.
Μιλώντας με τον σκηνοθέτη Θέμη Μουμουλίδη δεν θα το παραδεχθεί, αλλά είναι κραυγαλέο ότι ο διάλογος Αντιγόνης- Ισμήνης επί θεμάτων αρχής (ακολουθούμε την ηθική επιταγή και τη δικαιοσύνη ή υποτασσόμαστε στην ανώτερη αρχή για να μη φάμε τα μούτρα μας, αδελφή;) είναι μια σκαστή παραβολή μεταξύ αντιμνημονιακού και πραγματιστικού πολιτικού λόγου. Αλλά εδώ υπάρχει ένα τρικ. Το μνημόνιο δεν μας ζήτησε να αφήσουμε άθαφτους τους αδελφούς μας, αλλά να μειώσουμε τα ελλείμματά μας. Ενδεχόμενη ταύτιση ανάμεσα στις δύο επιταγές είναι παραπλανητική και προβοκατόρικη, εκτός αν εννοούμε ότι ο ελλειμματικός και κρατικοδίαιτος τρόπος ζωής είναι ιερή παρακαταθήκη, σύμφυτη προς την εθνική- πολιτισμική μας υπόσταση. Σε κάθε περίπτωση, η ατομική εξέγερση είναι αξιοσέβαστη όταν αποδέχεται την αποτυχία και τη συντριβή ακόμα και σαν επιθυμητό συστατικό μιας ιερής επαναστατικής τελετουργίας. Αλλά εδώ κάποιοι μας ζητούν να απαντήσουμε στη φτώχια με εξαθλίωση, που και πάλι θα χρειαστεί ευεργέτες εισαγωγής. Μας λένε μόνο το μισό έργο.
Οπως και να έχει, είναι ένα μεγάλο κέρδος για το αρχαίο θέατρο το να συνομιλεί με την εποχή του. Είναι επίσης μεγάλο κέρδος να κατορθώνει μια παράσταση να φέρνει σε επικοινωνία τις σημερινές γενιές με τον κόσμο της αρχαίας σκέψης. Ακούς τις φράσεις του Σοφοκλή και εκπλήσσεσαι με το ακατάπαυστο των στοχαστικών του επισημάνσεων, την αποφθεγματική του δεινότητα και τον ποιητικό του καλπασμό. Ο Σέξπιρ έκανε το ίδιο, αλλά δεκαεννιά αιώνες αργότερα. Ο Σοφοκλής και η άλλη παρέα της εποχής είχαν να κουβαλήσουν μια προαιώνια προίκα συλλήψεων και προβληματισμών. Η αρχαία εποχή ήταν ακόμα πιο σημαντική για όσα δεν ξέρουμε γι' αυτήν, για όσα προηγήθηκαν από αυτά που μάθαμε, και μεταφέρθηκαν μέχρι την εποχή του γραπτού λόγου μέσα από μια αστραφτερή σειρά λαμπτήρες που συνέπτυξαν ανθρώπινα κεφάλια από τον καιρό που βγήκε ο ήλιος μέχρι την ώρα που βγήκε ο πάπυρος.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:18:24]