Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 21:01      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γαλάτεια Βέρρα: «Δύναμη στα δύσκολα μου δίνει μόνο η πίστη»

Γαλάτεια Βέρρα: «Δύναμη στα δύσκολα μου δίνει μόνο η πίστη»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Είναι Πατρινιά, αλλά τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα στην Κεφαλονιά, όπου εργάζεται ως μουσικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Γλυκύτατη, γενναιόδωρη στα αισθήματα και πολυτάλαντη, η Γαλάτεια Βέρρα, από το 2006 μέχρι σήμερα, γράφει αδιαλείπτως ποιήματα, τα οποία κατά καιρούς εκθέτει, συνθέτει μουσική και την επενδύει με στίχους. Σήμερα φιλοξενείται στην «ΠτΚ» με αφορμή την τρίτη της ποιητική συλλογή «Αχρονα πρόσωπα» (εκδ. Γαβριηλίδης).
Τα «Αχρονα πρόσωπα» (που ακολούθησαν την «Ευγένεια των ήχων» και τα «Χρώματα αλήθειας») προέκυψαν, όπως εξηγεί, «από μια διάθεση εξερεύνησης ενός άλλου κόσμου, των προσώπων χωρίς χρόνο. Ουσιαστικά δηλαδή των προσώπων που αντιστέκονται στον χρόνο, που νικούν τη φθορά και που έχουν μια ουράνια περπατησιά. Αν στρέψουμε το βλέμμα για λίγο στη μοναχική Πολιτεία και παρατηρήσουμε πώς ζουν οι μοναχοί, θα παρατηρήσουμε ότι τα πρόσωπά τους δεν έχουν χρόνο, δεν έχουν ρυτίδες, δεν έχουν κακώσεις, δεν έχουν αμυχές. Είναι πρόσωπα πλασμένα από ήλιο».
Συναίσθημα, θέματα κοινωνικά, ρεαλιστικά, υπαρξιακά αποτελούν τη θεματική της συλλογής της. «Νομίζω πως ο θεματικός πυρήνας διευρύνεται, παίρνει διάφορες μορφές, αποκτά άλλες προεκτάσεις και αγγίζει πιο βαθιά κάθε φορά, το μεδούλι, την ουσία, το απόσταγμα των πραγμάτων, γιατί η ουσία ενός δημιουργού είναι να περάσει από την παρατηρητικότητα και το φαίνεσθαι στο βαθύτερο είναι. Επομένως, ο πυρήνας είναι αυτός που πρέπει να μας αντιπροσωπεύει και να μη φοβόμαστε όχι απλά να κοιτάζουμε την αλήθεια, αλλά και να αναμετρηθούμε με αυτή» υπογραμμίζει η δημιουργός. Προσθέτοντας ότι η γραφή της «είναι ερωτική χωρίς να είναι προσωποποιημένη ερωτικά. Δηλαδή δεν έχει κάποιον αποδέκτη, είναι ο έρωτας στη μορφή του ότι απολαμβάνω τη ζωή με ό,τι αυτή προσφέρει».
Ωραία αντίληψη, ιδίως αυτή την εποχή που το γκρίζο απειλεί να σβήσει την ομορφιά. Αλήθεια, πόσο την αγγίζει ό,τι συμβαίνει γύρω μας; «Απολύτως και βαθιά με αγγίζει, μόνο που το μετουσιώνω, το μεταρσιώνω. Μέσα από τη γραφή παίρνει τη μορφή που θα του έπρεπε κι όχι τη μορφή που βιώνει στο σήμερα. Είναι, και το λέω ταπεινά και χωρίς εγωισμό, ό,τι έκανε ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος στις μορφές των απλών καθημερινών ανθρώπων ίσως και των ρυπαρών, που τους έδινε μία αγιότητα. Ετσι κι εγώ μέσα από τις λέξεις προσπαθώ να δώσω τον παράδεισο στη δυσώδη πραγματικότητα του σήμερα» απαντά.
Στο σημείο αυτό, της παραθέτουμε στίχους από το ποίημά της «Στο πλεούμενο των καιρών»: «Το πλεούμενο των καιρών/ταλαιπωρείται σημαντικά./Πού λόγος για άγκυρα/ή για ακύμαντο λιμένα/Σε ταραχή χτίσαμε τον βίο μας./Σύγχρονη Βαβέλ το ριζικό μας. […] Αλήθεια, πόσο παρακμιακοί/θα φανούμε ακόμα;» και της ζητάμε να τους σχολιάσει.
«Είμαστε σε καιρούς δύσκολους, που γίνονται δυσκολότεροι επειδή σκληρύναμε εμείς. Διότι τη σκληρότητα σήμερα την ονομάζουμε χαρακτήρα και προσωπικότητα. Και την αναλγησία και την αυθάδεια την ονομάζουμε δύναμη και θάρρος. Εχει γίνει μεταστροφή των εννοιών και των όρων, ώστε το αυτονόητο να απουσιάζει ή να θεωρείται παράδοξο».
Στην ερώτηση τι τη φοβίζει και τι της δίνει δύναμη σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, η ποιήτρια είναι σαφής: «Με φοβίζει ότι οι άνθρωποι αντί να αλλάζουν στάση ζωής, αντί να γίνονται πιο σκεπτόμενοι, αντί να τα βάζουν με τις κακές τους ροπές, επιθυμίες και τάσεις, αντί να πολεμούν τον κακό εαυτό τους, αντί να μάχονται ενάντια στη σήψη και την παρακμή που ξεκινάει από τη βαθύτερη εσωτερικότητά τους, είναι επιδερμικοί, ουδέτεροι, μονότονοι, άχρωμοι, ανέκφραστοι, είναι δούλοι της καθημερινότητας και των αναγκών και δεν πετούν αυτό τον στενό ζυγό της δουλείας, να τον απωθήσουν και να πορευθούν πιο έντιμα, πιο καθαρά. Με περισσότερη σύνεση και σωφροσύνη, με περισσότερη παρρησία στις επιταγές των καιρών. Δύναμη μου δίνει μόνο η πίστη. Και μάλιστα θα το έλεγα και ποιητικά, ο εναγκαλισμός της αιωνιότητας που πάντα στοργικά περιμένει τον κάθε άνθρωπο».


Οι Ιούδες, οι σκλάβοι και τα… παιδιά της
Στο ποίημά σας «Στον τροχό» γράφετε: «Ηρθε η στιγμή του τροχού./Ολα θα λειανθούν./Αιχμηρά συναισθήματα, αλλόκοτες ζωές./Πράξεις αισχύνεις./Ιούδες ανέτειλαν πολλοί. Καιρός να δύσουν».
Πράγματι, ζούμε στις εποχές που κοντά στους εκλεκτούς μαθητές υπάρχουν και οι προδότες. Είναι αλήθεια πως πλήθυναν οι Ιούδες σήμερα γι' αυτό δεν πάμε καλά. Είναι γεγονός ότι οι άνθρωπο παρατούν τα όπλα, γυρίζουν τις πλάτες, γίνονται ενοχικοί, ανελεύθεροι, δειλοί και αδύναμοι να υπερασπιστούν στο σήμερα και την προσωπικότητά τους και την ύπαρξή τους και την εν γένει πορεία τους. Σίγουρα, οι άνθρωποι έχουν στραφεί προς τον υλισμό, προς την ευημερία, προς μία καθημερινότητα και προς μία αναγκαιότητα, η οποία τους εγκλωβίζει, δεν έχουν το πέταγμα προς τα άνω, δεν μπορούν να φύγουν από τον κλοιό της αναγκαιότητας και μιας στείρας καθημερινότητας, και αυτό δεν τους αφήνει περιθώρια ανάνηψης. Νομίζω πως έχουν μία βαθιά ύπνωση και μία βαθύτερη παραίτηση. Είναι κρίμα γιατί η Ελλάδα μας είναι το λίκνο της πίστεως, της ορθοδοξίας, της αρχαιότητας, του πολιτισμού, της παράδοσης, μιας βαθύτατης κληρονομιάς και εμείς, που έπρεπε να είμαστε το φως του κόσμου και των περάτων της γης γίναμε λιγότερο κι από υποτελείς, λιγότερο κι από σκλάβοι. Εμείς που έπρεπε να νοηματοδοτούμε την ύπαρξη της Ευρώπης και των ηπείρων, εμείς γίναμε ενδεέστεροι των ενδεεστέρων.

Χαραμάδα φωτός βλέπετε;
Είναι βέβαιο, γιατί μία απλή, λαϊκή παροιμία λέει ότι «η σφίξη βγάζει λάδι». Ο άνθρωπος για να συνέλθει και να έλθει εις εαυτόν πρέπει να ταπεινωθεί. Πρέπει να περάσει δύσκολα, πρέπει να νιώσει πως κάπου έφταιξε, κάτι δεν πήγε καλά, να έρθει σε μια αυτογνωσία, σε μια επίγνωση, σε μια ενσυνείδητη στάση κι έτσι να πάρει διαφορετικά τη ζωή του και το τιμόνι της ζωής.

Οι μαθητές σας τι ρόλο παίζουν στη ζωή σας; Πόσο την επηρεάζουν και πώς εσείς επηρεάζετε τη ζωή τους;
Τεράστιο ρόλο. Θεωρώ πως τα παιδιά, ως εκπαιδευτικός του κόσμου, είναι δικά μου παιδιά. Δεν αξιώθηκα να γίνω μητέρα, πράγμα πολύτιμο, γιατί η βιολογική μητρότητα είναι ένα υπέροχο δώρο, θεωρώ, όμως, ότι ο Θεός μού χάρισε εκατοντάδες παιδιά, στα οποία νιώθω μάνα. Και πλουτίζω μοναδικά από τη συναναστροφή μαζί τους.
Να πω ότι με διδάσκουν παρά τα διδάσκω. Και ιδίως στην Κεφαλονιά, ο μέσος όρος της αντιληπτικότητας των παιδιών είναι οξύτατος. Και το υλικό της ψυχής τους ένα μυστήριο απέραντο. Νιώθω ευτυχισμένη που είμαι δίπλα τους και που υπάρχω στο πέταγμά τους.

Ακούγεστε αισιόδοξος άνθρωπος, εκπέμπετε μια εσωτερική γαλήνη και φως μέσα από το βλέμμα και το χαμόγελό σας. Από πού πηγάζουν;
Κοιτάξτε, το μυστικό μου είναι η πίστη και η ορθοδοξία. Ο άνθρωπος που βιώνει την αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον, μπορεί να πει πως βαδίζει σε μια ατραπό αυτογνωσίας και αλήθειας. Θεωρώ πως σήμερα πάσχουμε από βίωμα και εμπειρία κι όχι τυπική λατρεία ούτε τυπική στάση απέναντι στην αγάπη. Κι ο Θεός αγάπη εστί.


ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΒΕΡΡΑ
ΑΧΡΟΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, 2014, ΣΕΛ. 136, ΤΙΜΗ 9,54 ΕΥΡΩ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [21:01:05]