Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 01:01      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Άμα θέλεις Μπαχάουερ

Άμα θέλεις Μπαχάουερ



Έχοντας αφετηρία κάτι χρόνια πίσω από τον Τ.Σταθ. που ασχολήθηκε με την επέτειο της ιδιωτικής τηλεόρασης, σε ένα ενδιαφέρον σημείωμα, κάνεις έναν διαχωρισμό ανάμεσα στις γενιές που ήσαν "παιδιά της τηλεόρασης" και στα "παιδιά της ιδιωτικής τηλεόρασης". Αμφότερες οι επελάσεις έκαναν βαθειά εντύπωση στην εποχή τους, διαμόρφωσαν συνειδήσεις, επέδρασαν σε κουλτούρες, σε γλώσσα, ύφος, τάσεις, καθιέρωσαν ήρωες και αντιήρωες. Η συζήτηση θα μπορούσε να είναι πολύ μεγάλη και να απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις και μελέτες, και τώρα έχουμε τους ήρωες της δικής μας εποχής, που είναι καθένας τους περίπου σαν τηλεοπτική περσόνα. Φτάνεις να μπερδεύεσαι: Ηταν οι παραγωγοί των σήριαλ που εφηύραν και λάνσαραν τους τύπους των ηρώων τους, μελετώντας την ρέουσα πραγματικότητα και την ηθολογική ταξινόμηση των μελών της κοινωνίας (η "Κοκκορόμυαλη", ο "Ονειροπαρμένος", ο "Κύριος Συνήγορος", ο "Κυρ Γιώργης του Λουνα Παρκ") ή όλοι δαύτοι, οι πραγματικοί ήρωες της εκάστοτε εποχής έχουν ενσωματωμένους κώδικες και τύπους που τους έχουν επηρεάσει καταλυτικά ως περσόνες της μικρής και τηνς μεγάλης οθόνης; Ο Καμμένος, σίγουρα: Είναι δέκα ήρωες μαζεμένοι, σε έναν άνθρωπο, που προσπαθεί να κάνει κάτι ηρωικό, αλλά δεν του προκύπτει. Ενα Κούγκι εξήγγειλε, εν τέλει το έκανε ο Βαρουφάκης.
Ο Τ. Σταθ. ρισκάρει μια απάντηση στο ερώτημα αν η κότα έκανε το αυγό ή το ανάποδο. Διαπιστώνει, και δεν είναι ο μόνος, ότι η ιδιωτική τηλεόραση επέλεξε να δομήσει ένα πρόγραμμα που η πολιτιστική του στάθμη ήταν προσανατολισμένο πάνω στο μαζικό ακροατήριο, με αποτέλεσμα να συντελέσει ώστε να διαμορφωθεί στην Ελλάδα ένα πνεύμα που εν τέλει κατάπιε τα πάντα, όπως και την ίδια τη τηλεόραση, καλύπτοντας τον χώρο με πίσσα από απαξίωση και μηδενική αισθητική.
Η αλήθεια είναι ότι η ιδιωτική τηλεόραση επέλεξε τον κυνισμό (τεχνοκρατικό πραγματισμό, αν το θέλετε ευγενέστερα) από το ρίσκο των ευγενών αναζητήσεων. Ηξερε ότι αν παίξει Τζίνα Μπαχάουερ στα κονσέρτα της, θα προσέφερε σπουδαίες επιμορφωτικές υπηρεσίες και ψυχαγωγία υψηλής στάθμης, αλλά σε ένα κοινό δεκτικό σ' αυτά. Η πλατιά πλειοψηφία της κοινωνικής πελατείας θα αδιαφορούσε και θα χλεύαζε. Και η ιδιωτική τηλεόραση είχε ανάγκη την τηλεθέαση, και η τηλεθέαση σήμαινε εξαφάνιση ακόμα και των ξένων αστυνομικών ταινιών από το πρόγραμμα (έχουν πλοκή, και ο κόσμος δεν γουστάρει να μπερδεύεται, ήταν η εξήγηση που είχαμε πάρει) και αντικατάστασή τους με χαζοπαίχνιδα και φωνασκίες, και πρωινές κατινιές και εμπόριο ξενοφοβίας στις ειδήσεις, και εθνική διέγερση στα σπορ, εν μέσω μιας γενικότερης πατριδοφιλίας και ανασφάλειας σε σχέση με το διεθνές περιβάλλον. Δεν ήταν η τηλεόραση που διαμόρφωσε αυτό τον εγκέφαλο στο κεφάλι μας. Αλλά ναι, ήταν η τηλεόραση που τον εκμεταλλεύθηκε και που, το χειρότερο, τον δικαίωσε, και τον επιβράβευσε. Σε βαθμό που αν παλιότερα ντρεπόσουν να παραδεχθείς ότι βλέπεις "Λάμψη" και "Γιουροβίζιον", σήμερα να διοργανώνονται ιδιωτικές προβολές, εν είδει γκαλά, προκειμένου να απολαύσουμε το δικαίωμά μας στην ελαφρότητα. Ηταν η τηλεόραση που υπερασπίστηκε το δικαίωμα αυτό και μετέτρεψε σε απόβλητους και γραφικούς όσους έχουν μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον εαυτό τους και το 24ωρό τους.
Στην ουσία, ο κοινός παρανομαστής είναι το μορφωτικό έλλειμμά μας. Είμαστε το παράδοξο πρότυπο μιας χώρας όπου η γνώση χλευάζεται. Υπάρχουν εξηγήσεις γι' αυτό, αλλά, Τάσο, μην περιμένεις γιατρειά από τον μέσο διευθυντή προγράμματοςς που αν χάσει έδαφος ο σταθμός σε προτιμήσεις, απλώς, θα χάσει τη δουλειά του. Αμα θέλεις Μπαχάουερ, τράβα στο δισκοπωλείο. Θα έχει Μπαχάουερ το δισκοπωλείο; Αααα, όλα από εμάς τα περιμένεις Τάσο. Εδώ δεν βρίσκεις καν δίσκους στο δισκοπωλείο. Ολα είναι νταουνλόντινγκ πια. Πατάς ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή. Και μετά μια άλλη χοντρή. Και μετά μια άλλη χοντρή. Και μετά μια άλλη χοντρή. Τα καλά νέα είναι ότι οι οθόνες λεπταίνουν. Ερχεται νέο σύστημα. Θα μας κρεμάνε μια οθόνη μπροστά στο κεφάλι για να μπορούμε να βλέπουμε ενώ θα περπατάμε, να μην πηγαίνει χαμένος τόσος χρόνος περπατήματος. Θα μου πεις, δεν θα βλέπουμε μπροστά μας και δεν θα ξέρουμε πού πηγαίνουμε. Ενώ τώρα ξέρουμε, Τάσο μου; Ξέρουμε;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:01:16]