Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 18:16      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


«Εχω ζήσει ωραία χάρη στον ξυπόλητο»

«Εχω ζήσει ωραία χάρη στον ξυπόλητο»



Πύρινες φλόγες τα μάτια του σαν μιλάει για τον Καραγκιόζη. Τον αγαπημένο ήρωα που παίρνει πνοή στα χέρια του και παρασύρει το κοινό στο βασίλειό του. Εκεί, όπου οι φιγούρες του Κώστα Μακρή, ποτισμένες με τον ανόθευτο έρωτά του σκορπίζουν μαγεία. Ερωτας για τον ξυπόλητο, έρωτας για τη ζωή, έρωτας για τη δημιουργία, όλα το είναι του συμπολίτη καραγκιοζοπαίχτη κραυγάζει έρωτα. Πώς αλλιώς θα τιτλοφορούσε, λοιπόν, το βιβλίο του -πρώτη του απόπειρα να γράψει στίχους, υπαγορευμένους από την ψυχή του- αν όχι «Ερωτας σκιών»;
Μιλάει στην ΠτΚ και στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Κρατώντας το άρτι εκδοθέν από «το Δόντι» βιβλίο του, τον ρωτάμε πώς ξεκίνησε η σχέση του με την ποίηση. «Η πρώτη μου επαφή ήταν σε πολύ μικρή ηλικία, γύρω στα 15, όταν μου είχε χαρίσει ένα βιβλίο της η συγχωρεμένη η Κατερίνα Γώγου. Η οποία είχε δει κάτι έργα μου με τον Καραγκιόζη στο σπίτι που παραθέριζε στα Διγελιώτικα. Ηταν μια μαγική εμπειρία για μένα, αλλά στη συνέχεια καταχωνιάστηκε, δεν είχα ποτέ βλέψεις για κάτι τέτοιο και μου έτυχε τώρα» απαντά. Ενώ εξηγεί ότι προέκυψε ως ξεχείλισμα των συναισθημάτων που είχαν σωρευθεί μέσα του: «Πριν τριάμισι χρόνια αρρώστησα πάρα πολύ σοβαρά, ήρθαν τα πάνω κάτω. Και μέσα σε όλο αυτό το ανακάτεμα, συνέβησαν και κάποια ευχάριστα, με αποτέλεσμα να βγουν από μέσα μου αυτά τα πράγματα -που είναι καθαρά βιωματικά- δεν ξέρω αν είναι ποιήματα. ''Εγώ δεν είμαι ποιητής'', όπως λέει και ο Παπάζογλου».
Στον «Περιοδεύοντα θίασο», συνδυάζει τον έρωτα για τον Καραγκιόζη με τον έρωτα για τη Γιου. Από διακριτικότητα, τον ρωτάμε για τον πρώτο. Ηταν κεραυνοβόλος; «Ε, ναι. Ξεκίνησε απ' όταν ήμουν πέντε χρονών. Κάθε μέρα πίεζα τον Βασίλαρο να μου κάνει σκίτσα -τα έχω ακόμα-, έχω εικόνες από τους καραγκιοζοπαίκτες, και φυσικά μια σχέση ζωής -30 χρόνων-, με τον μέντορά μου, τον Γιάνναρο».
Μητσάκης, Κώσταρος και Γιάνναρος… Ποιο το στίγμα τους στην πορεία της ζωής και της τέχνης του; «Πιστεύω ότι αν δεν είχα ζήσει στο ''Ρεκόρ'' όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα ήμουν αυτός που είμαι. Θα μου πεις, σιγά τι είμαι. Θέλω να πω ότι αυτές τις ευαισθησίες που με κυνηγάνε και υπάρχουν μέσα μου, δεν νομίζω ότι θα τις είχα, αν δεν είχα δει όλον αυτό τον μαγικό κόσμο, όλες αυτές τις παραστάσεις, αν δεν είχα αυτή τη διαπαιδαγώγηση από το Θέατρο Σκιών. Εχω ζήσει ωραία χάρη στον ξυπόλητο. Νιώθω γεμάτος. Δεν έχω απωθημένα» απαντά.
«Η φωνή μου, φωνή του […] Ενας κόσμος ολάκερος, όμορφος που είναι αγάπη μου. Αληθινότερος» διαβάζουμε στο «Οι φίλοι μου». Εχει, άραγε, σκεφτεί ποτέ τη ζωή του έξω από αυτό τον κόσμο, ο Κώστας Μακρής;
«Εχω περάσει πάρα πολλά με τις φιγούρες αυτές. Εχω μιλήσει μαζί τους και εκτός παράστασης, έχει τύχει να είμαι στο φορτηγό μου, μόνος, και να κοιμηθώ μαζί τους απίστευτες φορές, οπότε, κάποιες απ' αυτές, τα λέγαμε. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο, να είμαι μακριά τους. Ολες αυτές οι φιγούρες είναι δημιουργήματά μου, είναι παιδιά μου. Λένε ότι οι φιγούρες μου έχουν κάτι διαφορετικό Το θέμα είναι ότι η φιγούρα η δικιά μου για να γεννηθεί, απαιτεί τον δεκαπλάσιο χρόνο από αυτόν που αφιερώνουν οι άλλοι συνάδελφοι. Πρέπει να μου μιλήσει, να υπάρχει επαφή, να υπάρχει ζωή. Δεν μπορώ να παίξω με άλλου συναδέλφου φιγούρες. Πραγματικά. Εγινε μια φορά, αλλά δεν μπορούσα να τους μιλήσω» τονίζει.
Οταν του επισημαίνουμε ότι μέσα από το ποίημα «Στο φως των κεριών», προβάλλουν οι πολλαπλές ιδιότητες του καραγκιοζοπαίχτη, συμφωνεί απόλυτα. «Ο καραγκιοζοπαίχτης είναι τα πάντα. Και ψυχολόγος, και δημοσιογράφος -μετά τη Μεταπολίτευση με περίμεναν στα πιο απομακρυσμένα χωριά να μάθουν τα νέα, μέσα από τον πολιτικοποιημένο, αλλά ποτέ κομματικοποιημένο Καραγκιόζη μου-, είναι και μαραγκός, και ηλεκτρολόγος, και μάγος των σκιών. Πραγματικά το έχω νιώσει» ομολογεί για την απίστευτη δύναμη που του δίνει η τέχνη του.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [18:16:22]