Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 15:41      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ευτυχώς, δεν γίναμε Αμερική…

Ευτυχώς, δεν γίναμε Αμερική…



Στον χώρο της ψυχολογίας είναι ευρέως διαδεδομένη μια παρομοίωση. Οταν έξω έχει κακοκαιρία, όταν φυσούν δυνατοί άνεμοι και πέφτει ασταμάτητη βροχή, τότε αμέσως τρέχεις να κλείσεις τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού σου, για να το προφυλάξεις από πιθανές ζημιές.
Παρομοιάστε τον εαυτό σας με το εσωτερικό του σπιτιού, λένε πολλοί ψυχολόγοι. Αφήστε την θύελλα να στροβιλίζεται έξω και πάρτε μέτρα προστασίας, σφαλίζοντας καλά «πόρτες και παράθυρα». Αλλωστε, τις περισσότερες φορές, δεν φταίτε εσείς για τη «βροχή» που επίμονα κυκλώνει την αυλή σας.
Κατ' αναλογίαν, λένε πολλοί, το ίδιο συμβαίνει σήμερα με τη μέση ελληνική οικογένεια, κυρίως στις μεγάλες πόλεις. Μπρος στη θυελλώδη κρίση και τις τρομακτικές της συνέπειες, που διογκώθηκαν το τελευταίο διάστημα, το ένστικτο αυτοσυντήρησης και αυτοπροστασίας υπερισχύει κάθε άλλης σκέψης. Σε βάρος της άλλοτε παροιμιώδους συνοχής και αλληλεγγύης που διέκριναν την ελληνική κοινωνία.
Παρ' όλα αυτά, μια πιο ψύχραιμη ματιά, δείχνει ότι οι παλιές, καλές συνήθειες δεν απορρίφθηκαν εντελώς. Η οικογένεια, φερ' ειπείν, με την ευρεία έννοιά της, εξακολουθεί να αποτελεί καταφύγιο και ιμάντα στήριξης. Οι γονείς θα σταθούν οικονομικά στα άνεργα παιδιά τους, ο αδελφός θα βοηθήσει τον αδελφό, ο συνταξιούχος παππούς θα υπολογίσει κάθε μήνα ένα ποσό για τα εγγόνια του και ούτω καθεξής.
Ομως, και έξω από το σπίτι. Εξακολουθούν να υπάρχουν θύλακες συμπολιτών μας, αποδυναμωμένοι μεν, υπαρκτοί δε, που από το υστέρημά τους συνδράμουν δομές της Αυτοδιοίκησης και της Εκκλησίας και επικουρούν το έργο τους.
Το βλέπουμε και εδώ στην Πάτρα. Με τις μειωμένες έστω προσφορές στην Τράπεζα Τροφίμων και στα κοινωνικά συσσίτια, με τη διάθεση των πολιτών να βοηθήσουν κάθε φορά που τους ζητείται. Οπως συνέβη και τον περασμένο Μάιο, στην Εβδομάδα Κοινωνικής Αλληλεγγύης που διοργάνωσε η «Πελοπόννησος».
Αν ακόμα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας εξακολουθεί να στέκεται στα πόδια του και να διαβιεί με στοιχειώδη αξιοπρέπεια (δηλαδή να τρέφεται σωστά και να έχει κατάλυμα) αυτό οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στους ισχυρούς δεσμούς που κρατούν ενωμένη την ελληνική οικογένεια. Αλλά και στις αξίες της φιλίας και της αλληλοϋποστήριξης που παραμένουν ψηλά στην κοινωνική ατζέντα. Παρά τα «κλειστά παράθυρα» που αξιώνουν οι «βοριάδες» της κρίσης.
Σε αντίθετη περίπτωση, αν ίσχυαν εδώ οι χαλαρότεροι δεσμοί που διακρίνουν κοινωνίες της Βόρειας Ευρώπης και της Αμερικής, τα σημάδια της κρίσης θα ήσαν καταφανώς ευκρινέστερα.
Με ακόμα περισσότερες χιλιάδες αστέγους (17.000 υπολογίζονται σήμερα μόνο στην Αθήνα) και με καθημερινές εικόνες εξαθλίωσης που θα μας έδιναν να καταλάβουμε ότι ο όρος «ανθρωπιστική κρίση» δεν είναι ένα πολιτικό ευφυολόγημα, αλλά η αποτύπωση μιας σκληρής πραγματικότητας.
Η ελληνική οικογένεια, ευτυχώς, ακόμα είναι παρούσα. Ως σωσίβιο για όσους, υπό άλλες συνθήκες, θα βολόδερναν μόνοι στα κύματα της κρίσης.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:41:32]