Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 11:35      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τάματα και θάματα

Τάματα και θάματα



Βρεθήκαμε σε ένα από αυτά τα μέρη όπου η Παναγία τιμάται από προσκυνητές που φτάνουν ως την εκκλησία γονατιστοί, με επιγονατίδες και ανάπαυλες για κουβεντούλα, ή με απνευστί αναρρίχηση, με βαθιά προσήλωση στον στόχο. Τιμάται με απλά κεράκια, χωρίς αιτήματα ανταπόδοσης, ή με χοντρές λαμπάδες της υπερβολής, που δεν προυποθέτουν κάποιο μείζον κόστος, αλλά μάλλον αποτελούν βοηθήματα μιας παράστασης που το θέμα της είναι η αφοσίωση και η θυσία, με τη συνδρομή φθηνής παραφίνης με τη σέσουλα. Τιμάται με κατάνυξη ή φαρισαισμό. Τιμάται με πίστη στα θεία και τους συμβολισμούς, ή με σεβασμό στην παράδοση. Τιμάται "για το καλό" ή από δεισιδαιμονία. Τιμάται με απελπισία, σαν ύστατη δύναμη που μπορεί να θεραπεύσει και να στηρίξει στην ασθένεια και την ανέχεια ή με εγωκεντρική υστεροβουλία που θέτει ως κυρίαρχο ή αποκλειστικό προαπαιτούμενο την ατομική μας θωράκιση, χωρίς περιθώριο για τη χριστιανική ανθρωπιστική αλληλεγγύη. Τιμάται με ησυχία ή φασαρία. Τιμάται με μέτρο ή μεγαλαυχία και έξαρση, σαν μια συμπληρωματική παραθεριστική δράση, που ενέχει στοιχεία καταναλωτισμού, εμποτισμένα με πασπαλίσματα ρηχής πνευματικότητας.
Η σχέση καθενός μας με τη θρησκεία είναι ένα μικρό κεφάλαιο, μια ψηφίδα, μέσα από μια πελώρια τοιχογραφία που απεικονίζει ένα κινούμενο πλήθος, έναν ποταμό που πηγάζει από το δικό μας όρος "Σινά" και κυλά ανά τους αιώνες με μια ακανόνιστη κανονικότητα. Παρακολουθείς την πορεία και την ακολουθείς ταυτόχρονα, ως παρατηρητής και ως συμμέτοχος. Ανεξάρτητα ποιά είναι η θέση σου και ποια η άποψή σου, ποιός είναι ο ρόλος σου, η καταβολή σου και το δικό σου μέρος στην παρτιτούρα, ανήκεις στο ποτάμι, ρέεις μαζί του και ρέει εντός σου, είναι η γλώσσα σου και φέρεις όνομά από το όνομά του, το συμπληρώνεις, σε πνίγει ή σε δροσίζει, αλλά είσαι εκεί, γιατί είναι αδύνατον να είσαι αλλού και να είσαι άλλο.
Και όλο αυτό περιστρέφεται γύρω από εικόνα μιας μητέρας κι ενός βρέφους. Καθένας σταυρώνει το βρέφος και διεκδικεί τη θέση του στην αγκάλη αυτή, άλλος με τη χοντρολαμπάδα του, άλλος με τα πληγιασμένα γονατά του,άλλος με την ελιτίστικη κομψότητά του, άλλος με την κατάνυξή του, άλλος με την ευλάβεια κι άλλος με την εκδρομική του, εξωστρέφεια, άλλος με τα μαύρα του κι άλλος με τα σορτσάκια του. Η παράδοση θέλει την μητέρα αυτή να μεσολαβεί για λογαριασμό μας και να προσεύχεται, να μας προσέχει και να γεμίζει τον τόπο με τρούλους κι εικόνες της μορφής της, να εμφανίζεται συγκαταβατική ή στρατηλάτισα ή πονεμένη μοιρολογίστρα σε ορμίσκους και σε υψώματα, σε κάμπους και λαγκάδια, στα τείχη των κάστρων μας, στα προσκέφαλα των αρρώστων, στην κουπαστή της βάρκας μας ή στα ΑΤΜ μας.
Αυτό θέλει η παράδοση. Η εικόνα πάντως δείχνει μια γυναίκα απόμακρη. Ο χρόνος έχει περάσει: Δεν είναι Ηρα, δεν είναι Κλυταιμνήστρα, δεν είναι Ηλέκτρα, δεν είναι Αθηνά και φυσικά ούτε Μήδεια. Οι αρχαίοι φοβούνταν τις γυναίκες, ώσπου ήρθε μια Ιστορία Καλύτερη, για να εξευμενίσει και να αποκαταστήσει, να γλυκάνει και να ζεστάνει. Ωστόσο ο αγιογράφος δεν μας χαρίζει χαμόγελο. Μας λέει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο τα θέλει η ψυχή μας, αλλά η ψυχή μας δεν μας αφήνει πάντοτε να δώσουμε περισσότερο βάρος στη λεπτομέρεια αυτή, που έχει όμως μέσα της το μυστικό της γαλήνης.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [11:35:08]