Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 08:16      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κοινωνία που συγκινείται δεν χάνεται

Κοινωνία που συγκινείται δεν χάνεται



Θυμάστε εκείνη τη διαφήμιση που έλεγε ότι τα «ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα»; Ενα απλό διαφημιστικό στιχάκι, που κρύβει μέσα του χίλιες αλήθειες. Το συνειδητοποιούμε αυτές τις μέρες, ακούγοντας ειδήσεις για φίλους, για γνωστούς, για νέους ανθρώπους που φεύγουν αναπάντεχα απ' τη ζωή.
Συνειδητοποιούμε ξανά αυτό που συχνά ξεχνάμε. Οτι τελικά, μακράν το «ωραιότερο πράγμα» στη ζωή, είναι η ίδια η ζωή. Και μας το θυμίζουν, σαν ηχηρό, υπεραισιόδοξο μήνυμα, όσοι φεύγουν.
Τολμηρό, σχεδόν ασυνήθιστο, να γράψει κάποιος για τους μαζεμένους θανάτους που χτύπησαν τις τελευταίες ημέρες την πόρτα μας. Στην Πάτρα, στα Καλάβρυτα, στη Δυτική Αχαΐα. Ομως, αν δουλειά του δημοσιογράφου είναι να προσπαθεί να ευθυγραμμιστεί με το δημόσιο αίσθημα, να αγγίξει κάπως τον παλμό της κοινωνίας και υποτυπωδώς να τον εκπέμψει, τότε τίποτα δεν είναι τολμηρό και ασυνήθιστο.
Πρώτο θέμα συζήτησης τα τελευταία 24ωρα σ' όλη την Αχαΐα αυτές οι συγκυριακά πολλές κακές ειδήσεις, οι απανωτές απώλειες συνανθρώπων μας. Κάποιους μπορεί να είχε τύχει να τους γνωρίσουμε, με κάποιους ίσως να είχαμε κάνει παρέα, κάποιους άλλους απλώς τους ξέραμε απ' την επαγγελματική τους διαδρομή, απ' την καταξίωσή τους στη δουλειά, στην επιστήμη τους, απ' την πολιτική και κοινωνική δραστηριότητά τους.
Πρώτο θέμα συζήτησης, λοιπόν, πολύ ψηλότερα απ' την κρίση, απ' τη διαπραγμάτευση, απ' τα προαπαιτούμενα, απ' τα ευρώ στην τσέπη μας, απ' τους απλήρωτους λογαριασμούς, απ' τις διακοπές που δεν πήγαμε, απ' ό,τι κάνει ζοφερή και αβάσταχτη την καθημερινότητά μας. Πρώτο θέμα, όχι με διάθεση συζήτησης για τη συζήτηση, όχι μ' έναν απόμακρο τόνο, αλλά με τη θέρμη που νιώθει κανείς όταν θέλει να εκφράσει την ειλικρινή συγκίνησή του, τη θλίψη του, τη συμπόνια του, ακόμα και τη συντριβή του σε ορισμένες περιπτώσεις.
Και κοινωνία που εξακολουθεί να συγκινείται, να δείχνει ανθρωπιά, που είναι δεκτική στο να μοιράζεται τον πόνο, που δεν προσπερνά την απώλεια, είναι κοινωνία που δεν χάνεται. Μπορεί να χάσαμε πολλά τα τελευταία χρόνια, να παρασυρθήκαμε από ένα κύμα βίαιων μεταβολών, να θυμώσαμε, να οργιστήκαμε, να μετατοπιστήκαμε σε κάπως πιο μοναχικούς βηματισμούς, να «τραυματιστήκαμε», ωστόσο δεν χάσαμε την ψυχή μας.
Και φαίνεται αυτό κάθε φορά που μια περίσταση μας καλεί να δείξουμε τη συνοχή μας. Τη συμπαράστασή μας, την αλληλεγγύη μας, τη λειτουργία μας ως «σώμα» και όχι ως άτομα. Είτε πρόκειται για μια απώλεια, είτε για ένα παιδί που πρέπει να φύγει στο εξωτερικό για νοσηλεία, είτε για κάποια οικογένεια που έχει πραγματική ανάγκη, είτε για τον άστεγο που περιφέρεται στο κέντρο της πόλης.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [08:16:22]