Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 07:37      4°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αντιστροφή των όρων στην πολιτική

Αντιστροφή των όρων στην πολιτική



Του ΙΩΑΝΝΗ ΧΑΡΙΤΑΝΤΗ
ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών

Η λέξη αντιστροφή, που συντίθεται από τις λέξεις αντί-στροφή, σημαίνει στροφή προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή, αν πρώτα κάτι το ονόμαζες μαύρο, αναδιπλώνεσαι εντέχνως κατά πώς σε βολεύει, και το μετονομάζεις άσπρο. Μα θα πει κανείς πως κάτι τέτοιο είναι συνηθισμένο στην καθημερινότητα, και μάλιστα μερικές φορές μπορεί να είναι και επιβεβλημένο, ως αναγνώριση λάθους. Ενδεχομένως. Στην πολιτική, όμως, θα ήταν αφέλεια αν αποδεχόμασταν μια τέτοια εκδοχή, διότι, κατά κανόνα, η αντιστροφή της πραγματικότητας είναι προϊόν ανεπάρκειας ήθους και συνέπειας και, συχνά, υπoκρύπτει σκοπιμότητα. Δυστυχώς, για ορισμένους της πολιτικής, η αντιστροφή των όρων βολεύει να εκλαμβάνεται ως επιβεβλημένη προσαρμογή στον ρεαλισμό, (δηλαδή, αναγκαστική προσγείωση). Αλλά, πώς είναι δυνατόν τα επιβαλλόμενα βάρβαρα μέτρα λιτότητας να μετονομάζονται μεταρρυθμίσεις, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, και αυτό να αιτιολογείται ως ρεαλισμός;
Η αντιστροφή των όρων στην πολιτική είναι το κλασικότερο παράδειγμα πολιτικού αμοραλισμού ή, κατά το επιεικέστερο, πολιτικής αδυναμίας και ανικανότητας. Πρόκειται για ρητορική σοφιστεία, ένεκα πενίας πειστικών επιχειρημάτων. Και για να καταλαβαινόμαστε, όταν την ταπείνωση ενός ολόκληρου λαού να στήνεται ημερησίως στις ουρές έξω από τις τράπεζες, για να παίρνει μόνον 60 ευρώ από τα δικά του χρήματα, από τους κόπους του, και όχι δανεικά, την ονομάζεις λαϊκή αντίσταση και εθνική υπερηφάνεια, και όταν τον διεθνή διασυρμό της χώρας τον προβάλλεις ως παράδειγμα αξιοπρέπειας, τότε, κάτι δεν πάει καλά στη χώρα των ισχνών αγελάδων και... χρειάζεται βαθύ ψάξιμο.
Στην πολιτική πρακτική η αντιστροφή των όρων εμφανίζεται χαρακτηριστικά, όταν συντελείται αντιστροφή των πολιτικών ρόλων. Δηλαδή, αλλιώς προβάλλει τις απόψεις του κάποιος όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση και αλλιώς όταν είναι στην κυβέρνηση. Αναλογιστείτε τι αναστάτωση και τι διχασμό προκάλεσε για πολλά χρόνια στη χώρα ο χαρακτηρισμός κάποιων ως «μνημονιακών» και άλλων άκρως μαχητικών, ως «αντιμνημονιακών». Τρεις κυβερνήσεις έπεσαν λόγω αυτής της πολιτικής πόλωσης, και μία τέταρτη, η κυβέρνηση των λεγόμενων «αντιμνημονιακών» σχοινοβατεί, διότι υπέγραψε το τρίτο επαχθέστερο μνημόνιο! Είναι άδικο, λοιπόν, να μιλάμε για αντιστροφή των όρων; Είναι ανεδαφικό να λέμε ότι κάτι δεν πάει καλά στη χώρα και χρειάζεται ψάξιμο; Ο Μανώλης Γλέζος, μετά την υπογραφή της συμφωνίας της εικοστής Φεβρουαρίου, μίλησε με προφανή πίκρα για «το κρέας που βαφτίστηκε ψάρι». Ως φαίνεται, δεν καταπίνονται όλα τόσο εύκολα.
Η αντιστροφή των όρων στην πολιτική είναι το πιο χαρακτηριστικό εργαλείο προπαγάνδας και η προπαγάνδα είναι ο πιο αποτελεσματικός αντιδημοκρατικός μηχανισμός απόκρυψης της αλήθειας ή παρουσίασης της μισής αλήθειας. Με την προπαγάνδα η καθαρότητα του λόγου αντιστρέφεται και γίνεται δημαγωγική θολούρα και λαϊκισμός. Ετσι, αρκετοί που κόπτονται για τη δημοκρατία και τον λαό, στην πραγματικότητα δεν θέλουν τον λαό ενημερωμένο. Πέραν τούτου προκαλείται σύγχυση και φόβος που ακυρώνουν και παραλύουν την ορθή σκέψη και τη θέληση. Και έναν φοβισμένο λαό τον κάνεις ό,τι θέλεις.
Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό δεν συμβαίνει μόνον σήμερα. Παραδείγματα τέτοια ζήσαμε πάμπολλα καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και ιδού το αποτέλεσμα. Η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Και, από ποιους να ζητηθούν ευθύνες; Εχει αναπτυχθεί μια τέτοια αντίληψη των πολιτικών πραγμάτων, μια τέτοια πολιτική υποκουλτούρα, που μόλις πάει να γίνει κάποια κριτική, η απάντηση έρχεται αυτομάτως ως το πιο «ακλόνητο» τυποποιημένο επιχείρημα: Γιατί, οι άλλοι τα κάνανε καλύτερα; Συμψηφισμός ευθυνών. Η ίδια πατενταρισμένη απάντηση δίνεται και όταν γίνεται αναφορά στις ικανότητες των πολιτικών. Η λέξη «αυτογνωσία» φαίνεται ότι εξέλειπε από το ελληνικό λεξιλόγιο. Μα γιατί, βρε αδελφέ, η σύγκριση να γίνεται πάντοτε με τον χειρότερο; Τόση ανθρωποπενία υπάρχει στην Ελλάδα;
Και μολονότι είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η πολιτική φαυλότητα έχει τεράστιο κόστος για τον κόσμο, αλλά και για όσους την ασκούν, η κατάσταση συνεχίζεται και χειροτερεύει. Θα έλεγε κανείς ότι είμαστε αυτοκαταστροφικός λαός. Οχι, υπερβολικά ανεκτικοί είμαστε με τους φαύλους. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να βλέπεις πολιτικούς που άλλοτε κομπάζανε ανερυθρίαστα, τώρα να προσπαθούν να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα στα τηλεοπτικά παράθυρα αντιστρέφοντας τα λεγόμενά τους από μέρα σε μέρα, πολλές φορές και μέσα στην ίδια μέρα. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι δεν μας είναι καθόλου ευχάριστο να πληρώνουμε εμείς το κόστος της δικής τους ανεπάρκειας.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [07:37:36]