Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 12:20      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»






Καθημερινά αντικρίζουμε τυραννισμένες ψυχές να βολοδέρνουν στην πλατεία Ολγας, άλλοι αναζητώντας κι άλλοι διακινώντας (ή και τα δύο) το «φάρμακο» που τους τρώει τα σωθικά.
Η θλιβερή εικόνα της διακίνησης ναρκωτικών ουσιών μέρα μεσημέρι, που ωθεί τους διαβάτες να διασχίζουν περιμετρικά την πλατεία, και τους γονείς μικρών παιδιών να χρησιμοποιούν όλο και λιγότερο την παιδική χαρά του κοινόχρηστου χώρου, δεν είναι το πιο ανησυχητικό στην περίπτωσή μας. Δεν είναι ούτε η αισθητική απαξίωση της κεντρικής πλατείας, που έσφυζε κάποτε από ζωή και γέμιζε από τα γέλια των παιδιών που δαπανούσαν εκεί τον ελεύθερο χρόνο τους.
Το πιο ανησυχητικό όλων είναι ότι φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε συνηθισμένο (...) γεγονός τη διακίνηση ναρκωτικών στην πλατεία και την «καταστροφή» ζωών, των χρηστών, μπροστά στα μάτια μας. Είναι το γεγονός ότι η ανθρώπινη ζωή θεωρείται πλέον αναλώσιμη. Σε σημείο που καταντάει εξοργιστική η φράση που ακούμε ολοένα και συχνότερα: «Εμένα τι με νοιάζει; Τη δική τους ζωή καταστρέφουν…».
Η περίοδος που μέναμε έκπληκτοι με τη σκηνή της διακίνησης ναρκωτικών σε κοινή θέα έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Κι αυτή η «σύγχρονη» στάση μας δεν δικαιολογείται από καμία οικονομική κρίση και από κανένα μνημόνιο. Οφείλεται στην κρίση των θεσμών και των αξιών, του καθενός μας χωριστά και όλων μαζί. Σ' αυτά που οι προηγούμενες γενιές συμπολιτών μας περιέγραφαν με όρους όπως είναι η κοινωνικότητα, η ευγένεια, ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και τον δημόσιο χώρο κ.ο.κ.
Διακίνηση ναρκωτικών ουσιών γινόταν και τον καιρό της οικονομικής ευμάρειας
που βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες.
Αλλού είναι το πρόβλημα. Νομίζουμε ότι τα ναρκωτικά είναι κάτι που δεν υπάρχει περίπτωση να μας απασχολήσει. Γνωρίζουμε ότι το πρόβλημα υφίσταται, αλλά επειδή δεν το ζούμε στον προσωπικό μικρόκοσμό μας, το αφήνουμε κρυμμένο κάτω από το χαλί. Εξαντλούμε το ενδιαφέρον και την κριτική μας στο θέμα σαν να είναι κάτι εντελώς ξένο. Κανείς δεν μπορεί όμως να αποκλείσει το «αύριο»…
Την ηρεμία της «μικρής μας πόλης» διαταράσσει κατά διαστήματα η απουσία των συνήθων θαμώνων της πλατείας. Απόντων για μια μέρα ή για πάντα; Αυτό το απουσιολόγιο είναι που πληγώνει περισσότερο κι από την πιο βρόμικη πλατεία σ' όλο τον κόσμο. Θα επιτρέψουμε να συνεχίζεται;





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [12:20:38]