Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 22:56      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Για την Ελλάδα...

Για την Ελλάδα...



Μια από τις φορές που βρέθηκα στα παράλια της Τουρκίας, έπεσα πάνω σε έναν υπερήλικα Τουρκοκρητικό.
Οταν συνειδητοποίησε ότι είμαι Ελληνας («Γιουνάν», όπως αποκαλούν τους Ελληνες στην Τουρκία) μού άνοιξε την καρδιά του και με προσκάλεσε στο σπίτι του, λέγοντας μου χαρακτηριστικά: «Εμείς είμαστε αδέλφια και δεν κάνει να τσακωνόμαστε για τα πολιτικά. Οι μεγάλοι μάς βάζουν να τσακωνόμαστε! Εμείς δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα».
Ο Τουρκοκρητικός, που δεν θα ζει πια, είχε δίκιο, δεν το συζητώ. Πράγματι, οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα μεταξύ τους, ασχέτως εάν είναι αυτοί που πάντα πολεμάνε.
Παράλληλα, η επικρατούσα αντίληψη θέλει έξω από τον αθλητισμό εθνικιστικούς, πολιτικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς.
Ομως, δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι οι οικογένειες των Ελληνοκυπρίων, των ελλαδιτών αξιωματικών και των στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ, που τέτοιες μέρες πριν από 41 χρόνια πολέμησαν, αγωνίστηκαν και έχασαν τις ζωές τους στην Κύπρο, αντιστεκόμενοι στον «Αττίλα», έχουν ακριβώς την ίδια άποψη και προσεγγίζουν πάντα με το προαναφερόμενο πνεύμα μια ελληνοτουρκική αθλητική αναμέτρηση.
Εκτός αυτών, καλώς ή κακώς, για πολλούς ο αθλητισμός δεν είναι απαλλαγμένος του ιστορικού φορτίου που κουβαλάνε μαζί τους τέτοιες αναμετρήσεις.
Με τη νίκη τους επί της Τουρκίας και την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, οι πιτσιρικάδες της Εθνικής Μπάσκετ μάς έκαναν να χαμογελάσουμε και μάς έδωσαν μια μεγάλη ανάσα στις δύσκολες μέρες που περνάμε.
Ωστόσο, στις καρδιές αυτών που έχουν χάσει δικούς τους ανθρώπους, είτε στη μαρτυρική μεγαλόνησο είτε στον μακροχρόνιο εναέριο, ακήρυκτο, πόλεμο του Αιγαίου, οι νεαροί παίκτες της Εθνικής μας πέτυχαν κάτι περισσότερο από την κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού χρυσού μεταλλίου στο μπάσκετ.
Στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου, είναι πολύ πιθανό να χύθηκε κάποιο δάκρυ παραπάνω από τις οικογένειες αυτών που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για την Ελλάδα.
Οι οικογένειες του πατρινού αγνοούμενου στην Κύπρο λοχαγού Νικολάου Κατούντα, του αείμνηστου καταδρομέα Δημητρίου Σιορώκου, από τα Βραχνέικα, καθώς και του κρητικού Μανώλη Μπικάκη, ο οποίος με τον όλμο του κατέστρεψε έξι τουρκικά άρματα, το 1974, και βρήκε τραγικό θάνατο είκοσι χρόνια αργότερα, το 1994, από τροχαίο δυστύχημα στην «καρμανιόλα» της Πατρών-Κορίνθου, είναι σίγουρα μερικές από αυτές.
Επιπλέον, το βράδυ της Κυριακής ενδέχεται να συγκινήθηκε παραπάνω του κανονικού και η Βούλα Πατουλίδου, η οποία πριν από την κρίσιμη κούρσα του τελικού των 100 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, το 1992, τα είχε πει όλα με μια κουβέντα: «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο»!
Τότε, η ιστορία, έστω και με ένα στραβοπάτημα, τη δικαίωσε. Και μαζί με αυτήν και εμάς, που πανηγυρίσαμε ένα ανέλπιστο χρυσό μετάλλιο.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:56:30]