Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 01:20      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης: Εν είδει φόρου τιμής στους ήρωες της Κύπρου

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης: Εν είδει φόρου τιμής στους ήρωες της Κύπρου



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Αύγουστος. Μήνας αδυσώπητος για την Κύπρο. Είδε να χάνονται παλληκάρια που έδωσαν τη ζωή τους για το νησί τους -τόσο το '55-59 ως μέλη της ΕΟΚΑ όσο και το '74 με τη δεύτερη τουρκική εισβολή- αφήνοντας πίσω τους ιστορία γραμμένη με το αίμα τους. Για τον ανυπέρβλητο ηρωισμό τους, τον οποίο υμνεί στα βιβλία που έχει γράψει για τον ένδοξο απελευθερωτικό αγώνα της γενέτειράς του, μιλάει στην «ΠτΚ» ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, τ. διευθυντής του Αρσακείου Γυμνασίου Πατρών. Θέλοντας έτσι, να αποτίσει φόρο τιμής σ' εκείνους που θυσιάστηκαν για το ύψιστο ιδανικό -την ελευθερία.
Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΜΗΝΑΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Ο Αύγουστος ήταν πολύ σκληρός μήνας για την Κύπρο -τόσο στον αγώνα του '55-'59 όσο και το '74, γιατί ήταν Αύγουστος σαν έγινε η δεύτερη εισβολή στην Κύπρο. Οφείλω να μνημονεύσω, τα 139 παιδιά, τους Αχαιούς, που πολέμησαν για την ελευθερία της Κύπρου και ιδιαίτερα τους 6 που έπεσαν και τους 2 αγνοούμενους. Μαζί με αυτούς ακόμα έναν Αχαιό, τον Καλαβρυτινό Βασίλη Καποτά, ο οποίος το '64 είχε δολοφονηθεί εν ψυχρώ από τους Τούρκους στην Αμμόχωστο. Μέσα στον Αύγουστο, πάλι, κατά τον αγώνα του '55-'59, έπεσαν 19 παιδιά, και θα ήθελα να κάνω ιδιαίτερη αναφορά, σε τρεις από τους 9 απαγχονισθέντες. Τους Ανδρέα Ζάκο, Χαρίλαο Μιχαήλ, Ιάκωβο Πατάτσο. Μάλιστα ο τελευταίος, μαζί με τον Μάρκο Δράκο, θεωρούνταν οι άγιοι της οργάνωσης, κυρίως ο Μάρκος Δράκος, ο οποίος πριν ξεκινήσει για οποιαδήποτε ενέδρα ή μάχη κατά των Αγγλων τον έχαναν οι συναγωνιστές του για καμιά ώρα, για να τον ανακαλύψουν, στη συνέχεια, κάτω από ένα δέντρο να προσεύχεται φωναχτά, λέγοντας: «Συγχώρα μας, Θεέ μου, γιατί πάμε να σκοτώσουμε ανθρώπους. Δεν το κάνουμε από εκδίκηση, το κάνουμε γιατί θέλουμε την ελευθερία μας». Είχαν βαθιά πίστη οι άνθρωποι αυτοί και στον Θεό και στον αγώνα. Γι' αυτό και αυτοθυσιάστηκαν για την ελευθερία της Κύπρου.
Δεν ήταν μόνο ο Αυξεντίου, ο Καραολής, ο Παλληκαρίδης… Επεσαν 108 παιδιά, τότε. Οι έξι έγιναν ολοκαύτωμα, οι δεκατέσσερις πέθαναν κατά τις ανακρίσεις σε βασανιστήρια, εννέα απαγχονίστηκαν και εβδομήντα εννέα ήσαν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Αξιοσημείωτο είναι ότι αρκετοί από τους πεσόντες ήταν μαθητές.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Οι Αγγλοι χαρακτήριζαν τους αγωνιστές ως τρομοκράτες. Ενας αγωνιστής, ο Πάτροκλος, πηγαίνοντας, μαζί με άλλους, να στήσουν ενέδρα, έκοψε ένα κλαδί ελιάς, το έβαλε στην τσέπη του και είπε: «Αν πέσω, θα καταλάβουν οι Αγγλοι ότι δεν είμαστε τρομοκράτες, αλλά άνθρωποι της ειρήνης».
Ηταν ένας τρομερός αγώνας, συναρπαστικός, άφησε στην άκρη την όποια καλοπέραση. Που δεν υπήρχε καλοπέραση στην Κύπρο επί Αγγλοκρατίας. Τα στοιχεία που υπάρχουν μαρτυρούν ότι υπήρχε τεράστια φτώχεια και κακομοιριά εκείνη την εποχή.

Η ΠΟΙΗΣΗ «ΝΤΥΝΕΙ» ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Συγκλονισμένος από την αυτοθυσία των Κυπρίων αγωνιστών, ο Κ. Κωνσταντινίδης ένιωσε την ποιητική του φλέβα να πάλλεται, επιθυμώντας έντονα να εκφραστεί. Αποτέλεσμα, το νέο του βιβλίο «Λόχος Ηρώων ΕΟΚΑ 1955-1959». Οπως σημειώνει ο ίδιος:
«''Η τέχνη είναι ψέμα που κάνει την αλήθεια να φαίνεται πιο αληθινή'' είπε ο Πικάσο. Κάπως έτσι γίνεται με την ποίηση και τον μύθο. Η ποίηση καταφεύγει στη μυθοποίηση του ιστορικού γεγονότος για να το κάνει ακόμα πιο ιστορικό. Νομίζω ότι η επένδυση ενός ιστορικού γεγονότος με την ποίηση είναι η καλύτερη απόδοση τιμής σε αυτούς που έπεσαν για την ελευθερία της πατρίδας, για ένα ιδανικό».

ΥΠΕΡ ΠΑΝΤΩΝ Ο ΑΓΩΝ
Πάνω απ' όλα έβαζαν τον αγώνα. Και από τη δουλειά και από την οικογένεια, κι από τον ίδιο τους τον εαυτό. Δεν γινόταν αλλιώς. Ηταν η έκρηξη ενός ηφαιστείου που μάζευε ενέργεια επί πολλά χρόνια. Είναι καταπληκτικό πώς όλος ο κόσμος αγκάλιασε αυτό τον αγώνα με τόση θέρμη. Και ο πατέρας μου, ο παπα-Σάββας, όταν ήταν στο κρατητήριο- φυλακισμένος των Αγγλων- πρώτα αγωνιούσε για τις εξελίξεις, και ρωτούσε τη μάνα όποτε τον επισκεπτόταν. Είχε τεράστια απήχηση στην όλη σκέψη του ο θάνατος του Αυξεντίου με τον οποίο συνεργάστηκε.



Ο αγωνιστής πατέρας-πρότυπο
Μιλήστε μας και για τον πατέρα σας, τον παπά-Σάββα, την 76χρονη πορεία του οποίου αφηγείστε στην «Κατάθεση Δελτίου Πορείας».
Ηταν ένας άνθρωπος της υπομονής, έκανε τον σταυρό του και ξεκινούσε τη δουλειά του. Επέμενε στο να γίνουμε καλοί άνθρωποι και να μορφωθούμε. Τη μόρφωση την έθετε πάνω απ' όλα. Γι' αυτό και ταλαιπωρήθηκε τόσο πολύ, σαν θέλησε να φύγει από το χωριό για να φοιτήσουν τα παιδιά του στο Ανώτερο Γυμνάσιο. Δεν υπήρχε Πανεπιστήμιο τότε στην Κύπρο. Επί 23 χρόνια πηγαινοερχόταν Λεμεσό-Αγ. Κωνσταντίνο, όπου λειτουργούσε, επιτίμιο που του επέβαλε ο μητροπολίτης, μη αποδεχόμενος την απόφασή του να μετακομίσει οικογενειακώς στη Λεμεσό. Επίσης, πίστευε απόλυτα στην ελευθερία. Κι όταν μια φορά τον ρώτησα, «μα καλά, πού τα ξέρεις όλα αυτά για την ελευθερία;» μου απάντησε «τα διάβασα στα βιβλία της Εκκλησίας». Δεν μας υποχρέωσε ποτέ να νηστέψουμε, ούτε να κάνουμε τον σταυρό μας στο τραπέζι -ασχέτως αν τον κάναμε επειδή τον έκανε εκείνος. Οταν μάλιστα μια φορά τού ζήτησε η μάνα λίγα λεφτά για να πάρει από ένα σταυρό σ' εμένα και τον αδελφό μου -η αδελφή μας είχε ένα- της απάντησε: «Οχι. Τον σταυρό τον έχουν μέσα τους, δεν χρειάζονται επιδείξεις». Το παράδειγμά του ακολουθήσαμε κι εμείς, τα παιδιά του, με τις οικογένειές μας.

Περάσατε δυσκολίες για να μορφωθείτε, ώστε να σταδιοδρομήσετε. Ποιο το όπλο στα εμπόδια, θα λέγατε στα σημερινά παιδιά;
Η αγάπη στη ζωή και η εργατικότητα. Ανθρωπος που έχει όρεξη για δουλειά δεν θα πεινάσει ποτέ. Η εργατικότητα ήταν κάτι άλλο που μας έμαθε ο πατέρας. Ξεκινούσε πρωί-πρωί για την εκκλησία ή για τα κτισίματα που έκανε, τα περιβόλια κ.λπ. Ποτέ δεν παραπονέθηκε, ούτε επέβαλε ποτέ σε κάποιον να δουλέψει. Οταν, για παράδειγμα, έχτιζε -κτίστης ήταν-, έκανε το χέρι του πίσω και ήθελε το τούβλο αμέσως. Ηθελε ο βοηθός του να ξέρει τι χρειάζεται. Να είναι συγκεντρωμένος στη δουλειά. Πολλοί στο χωριό μιμήθηκαν την εργατικότητά του.

Φιλοπατρία, αυτοθυσία, πίστη στην ελευθερία, πώς ηχούν σήμερα;
Οι αρχές κάθε εποχής διαφοροποιούνται. Το '55-'59 δεν υπήρχε περίπτωση κάποιος να μην είναι φιλόπατρης, δεν υπήρχε περίπτωση κάποιος να μη ζήσει εκείνο τον μύθο. Ηταν ένα παραμύθι η ΕΟΚΑ. Αυτό, ωστόσο, το παραμύθι, το ζήσαμε ρεαλιστικά, προσγειωμένα, με εκτελέσεις, φυλακίσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης, με ομαδικά πρόστιμα, με ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια. Ολα αυτά ήταν το τίμημα του παραμυθιού που ζούσαμε.
Σήμερα, τα παιδιά έχουν άλλα πρότυπα. Σήμερα ελκύονται από την εικόνα. Εμείς ανακαλύπταμε μόνοι τον δρόμο μας. Ωριμάζαμε πολύ νωρίτερα από τα σημερινά παιδιά. Βέβαια, σ' αυτό φταίει και η υπερφροντίδα των γονιών…

Για να κλείσουμε κυκλικά, πείτε μας ποιος ο στόχος σας, γράφοντας τα «Ψευδώνυμα και Κωδικοί ΕΟΚΑ 1955-59», το πρώτο σας βιβλίο.
Να δείξω ότι ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου ήταν ελληνικός. Γιατί εκείνα τα παιδιά ήθελαν ζήσουν τα γεγονότα που είχαν διαβάσει στα βιβλία της ιστορίας. Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεγαν ψευδώνυμα, όπως Κολοκοτρώνης, Μιαούλης, Κίμωνας... Ολα αυτά παραπέμπουν σε ιστορικές πηγές της Ελλάδας. Αρα, λοιπόν, και μέσα από τα ψευδώνυμα βλέπει κανείς τη διασύνδεση της Κύπρου διαχρονικά με την Ελλάδα. Και με τη χριστιανοσύνη πάντα!


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΛΟΧΟΣ ΗΡΩΩΝ ΕΟΚΑ 1955-1959
ΠΑΤΡΑ, 2015, ΣΕΛ. 254, ΤΙΜΗ 17 ΕΥΡΩ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:20:50]