Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 04:36      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Στο μικρό γραφείο της Κανακάρη

Στο μικρό γραφείο της Κανακάρη



Στην πολιτική αλλά και στη ζωή είσαι τυχερός όταν συναντάς ανθρώπους που έχουν το χάρισμα να διαφωνούν χωρίς να επιδιώκουν ρήξεις. Ανθρώπους που ορίζουν κάθε πτυχή της συμπεριφοράς τους, πολιτικής και προσωπικής, με βάση την συνείδηση και την ιδεολογική τους αναφορά, που δεν υποχωρούν κάτω από καμία συνθήκη όταν πρέπει να υπερασπιστούν το δίκαιο, που λένε ευθαρσώς, δυνατά και χωρίς υπολογισμούς την γνώμη τους. Οχι για τη σύγκρουση αλλά για την σύνθεση.
Και που δεν προβάλλουν προσωπικές στρατηγικές ή άλλου τύπου μεθοδεύσεις πάνω απ΄ το κοινό καλό. Ενας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Τάκης Γκίκας. «Ενα παιδί των Προσφυγικών», όπως μας είπε συγκλονισμένος χθες το πρωί ένας παιδικός του φίλος στην πλατεία Γεωργίου.
Καθόλου τυχαία η αναφορά. Παιδί των Προσφυγικών… Και οι άνθρωποι που δεν ξεχνούν τις καταβολές τους είναι ειλικρινείς, αυθεντικοί, συνειδητοποιημένοι, υπερήφανοι αλλά όχι αλαζόνες, ανεξάρτητοι αλλά όχι μακριά από συλλογικότητες. Εχουν αρχές και αξίες, πιστεύουν βαθιά στις ιδέες τους, τις υπερασπίζονται με πάθος, αλλά με το ίδιο πάθος υπερασπίζονται και το δικαίωμα της διαφορετικής φωνής ν' ακουστεί.
Ο Τάκης Γκίκας ασχολήθηκε με τα κοινά για να προσφέρει. Και όχι για να ευεργετηθεί. Η πολιτική του διαδρομή, άλλωστε, θα μπορούσε να τον είχε ανταμείψει με λαμπερά οφίκια. Δεν τα επεδίωξε ποτέ, τ' αρνήθηκε όταν του προσφέρθηκαν, δεν ένιωθε βολικά στο κοστούμι του αξιωματούχου ή μάλλον στους συμβιβασμούς, στις υποχωρήσεις και στους μικρουπολογισμούς που το κοστούμι αυτό συχνά κρύβει στις τσέπες του.
Οι φίλοι του δεν τον συνάντησαν ποτέ σε κανένα γραφείο εξουσίας. Παρά μόνο στο μικρό γραφειάκι με την χαμηλή πολυθρόνα, στο οδοντιατρείο του, στη γωνία Κανακάρη και Παντανάσσης. Συχνά θύμωνε με τα στραβά και ανάποδα αυτής της πόλης, με τις πολλές, μικρές και μεγάλες ανορθογραφίες της, αλλά ποτέ δεν έμενε στον θυμό και στη διαμαρτυρία.
Αν η έννοια του ενεργού πολίτη συμπλέει με τη συνευθύνη, τα οξυμμένα κοινωνικά ανακλαστικά, την υποχρέωση να βοηθήσεις, να προσφέρεις, να στρατευθείς σ' έναν σκοπό και όχι βιαστικά και αδιάφορα να προσπεράσεις, τότε ο Τάκης Γκίκας αφήνει πίσω ένα παράδειγμα, διδακτικό για όλους εμάς που μάθαμε να εξιδανικεύουμε τα δικαιώματα μας και να παραβλέπουμε τις υποχρεώσεις μας.
Παιδί των Προσφυγικών… Ευαίσθητος χαρακτήρας, χιουμορίστας, πιστός φίλος στους φίλους του, «ψυχή» στην παρέα, αφοσιωμένος, γενναιόδωρος, έδινε όπου έβλεπε ότι υπήρχε ανάγκη να δώσει, έτρεχε όπου έπρεπε να τρέξει, χωρίς την παραμικρή προσδοκία ανταλλάγματος.
Οταν κάποιος φεύγει απ' την ζωή συνήθως η κριτική για τα έργα και τις πράξεις του παραμερίζεται. Και ακούγονται μόνο καλές κουβέντες. Ο Τάκης Γκίκας είναι από εκείνους που θα μπορούσαν ν' αντέξουν και στην αυστηρότερη κριτική.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:36:46]