Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 04:50      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κακογιάννης και Γκίκας

Κακογιάννης και Γκίκας



Μέσα σε λίγες ώρες έφυγαν από τη ζωή δύο άνθρωποι με πολλά κοινά.
Ανδρέας Κακογιάννης και Τάκης Γκίκας υπηρέτησαν την αυτοδιοίκηση περισσότερο ως σπόρτσμεν του χώρου, στο πλαίσιο μιας αστικής παράδοσης που θέλει τον επαγγελματία της επιστήμης και της ευρείας κοινωνικής αναφοράς να κάνει τις θητείες του στον αυτοδιοικητικό χώρο, όχι απαραίτητα με στόχο το ύπατο αξίωμα, αλλά σαν διέξοδο στον "εναλλακτικό εαυτό", την ιδιότητά του, δηλαδή, ως πολιτικού όντος. Τόσο για την παρουσία, όσο και για τη μη απουσία.
Και οι δύο βρέθηκαν στις τάξεις των κεντροαριστερών εκδοχών του αυτοδιοικητικού κόσμου. Ο Ανδρέας Κακογιάννης έμεινε μέχρι τέλους στη ζώνη που αντιστοιχούσε στο ΠΑΣΟΚ, ο Τάκης Γκίκας, νεότερη γενιά, έζησε την κάμψη της απήχησης και τον εκφυλισμό του κύρους της παράταξης, μεταπηδώντας σε άλλο σχήμα, αυτό του Γιάννη Δημαρά. Το σχήμα αυτό εξέφρασε το πνεύμα της εποχής, το οποίο απηχούσε μια απαξίωση προς τον συμβατικό πολιτικό κόσμο αλλά και τις αντιστοιχήσεις του στην αυτοδιοίκηση και τον συνδικαλισμό. Η κρίση είχε αρχίσει να εκδηλώνεται (και) ως κρίση πολιτική.
Αντίθετα ο Ανδρέας Κακογιάννης είχε την πολυτέλεια να μην μπει σε διλήμματα. Στις μέρες του, η διαφοροποίηση ήταν συνώνυμο της αποστασίας, ή έστω της αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς. Ή στην παράταξη ή στο σπίτι, όπως έγινε με τον Γιάννη Κασίμη.
Τα κοινά σταματούν εδώ. Μετά, αρχίζουν οι αποκλίσεις. Που λιγότερο έχουν να κάνουν με τους χαρακτήρες ( ο Κακογιάννης πιο εστέτ, πιο σκωπτικός, πιο "παλαιός" στην κατάρτιση, πιο θεσμικός στο ύφος, ο Γκίκας πιο λαϊκός, πιο άμεσος, πιο γήινος, πιο "ενικός", πιο ευέλικτος, πιο "πιάτσα"), και περισσότερο με τις εποχές.
Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, Κακογιάννης και Γκίκας αποτέλεσαν ενδεικτικές φυσιογνωμίες δύο αυτοδιοικητικών συμπάντων που διέφεραν όσο η μέρα με τη νύχτα στην έκφανση και την πληθυσμιακή συγκρότηση. Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια υπήρξε μια ραγδαία κοινωνική μετάλλαξη που προσέβαλε, αναπόφευκτα, τα πολιτικά ήθη, μετατρέποντας την τραχύτητα, την ωμότητα, την αντι-κανονικότητα σε αποδεκτά στοιχεία στην άσκηση της πολιτικής, τόσο στο περιεχόμενο όσο και στο ύφος.
Ο Τάκης Γκίκας, φύσει ευγενής, δεν ήταν ο μέσος εκπρόσωπος αυτού του πνεύματος. Ισως και να ήταν η νομιμοποίησή του.
Δεν θα αρκούσαν λίγα λόγια για να ερμηνεύσουν και να προσδιορίσουν τα αίτια και το είδος της μετάλλαξης. Ισως και το όλο ζήτημα ήταν ότι βρεθήκαμε μέσα σε δύο δεκαετίες να έχουμε πρόσβαση στα πάντα, χωρίς να μπορούμε αφενός να το υποστηρίξουμε με ευκολία αυτό, και αφ' ετέρου χωρίς να έχουμε αναπτύξει αξιακούς κώδικες που να μας επιτρέπουν να ποτίζουμε τις κατακτήσεις, ατομικές και συλλογικές, με αρετή.
Τώρα, ζούμε την εποχή του θυμού και της άρνησης για ειλικρινείς παραδοχές. Αυτή η εποχή βγάζει και θα βγάλει τα δικά της πρόσωπα. Το ατύχημα είναι ότι πριν σου προκύψει ο σωστός μεσσίας, θα περάσεις μεγάλη διάψευση με τους ψευδοπροφήτες, από τους οποίους ήδη έχει γεμίσει ο τόπος.
@Αν φτάσατε μέχρι αυτές τις γραμμές, θα διαβάσετε ότι μέχρι να έρθουν κάποιες επόμενες, θα μεσολαβήσουν μερικές μέρες διακοπών. Παρά τις προσπάθειές τους, οι συνιστώσες δεν μπόρεσαν να μας τις κόψουν, αν και μέχρι τα μεσάνυχτα παιζόταν αυτό.
Από τον περασμένο Αύγουστο μέχρι σήμερα, ήταν πολλές οι νύχτες της ρευστότητας και τα σαββατοκύριακα των κρίσιμων επιλογών. Για να καταλήξουμε, απλώς, σε έναν ακριβότερο ΕΝΦΙΑ και σε μια ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Γκρινάλντι.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:50:12]