Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 04:06      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


«Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους, τους Γερμανούς τους προφεσόρους...»

«Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους, τους Γερμανούς τους προφεσόρους...»



Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ στη χώρα μας διαχρονικά αντιμετωπίζεται ως «τσιφλίκι» του κυβερνώντος κόμματος. Με τη μεταπολίτευση ζήσαμε το λεγόμενο «κράτος της Δεξιάς». Ηρθε το ΠΑΣΟΚ, το οποίο, από την πρώτη τετραετία κιόλας, εγκατέστησε οριζοντίως και καθέτως ένα «πράσινο» κομματικό κράτος, στο όνομα της αποκατάστασης των αδικιών των προηγούμενων. Αδικίες που αδιαμφισβήτητα υπήρξαν, πλην όμως ξεπεράστηκε κάθε διαχωριστική γραμμή, καταργήθηκαν όλα τα προσχήματα και αναγορεύτηκαν οι κλαδικές σε φυτώρια στελεχών της δημόσιας διοίκησης, τα οποία η αντίπαλη πλευρά βάφτισε «πρασινοφρουρούς». Τότε είδαμε επίσης για πρώτη φορά μεγαλοσυνδικαλιστές να επιβραβεύονται από το κόμμα σε εκλέξιμες θέσεις ψηφοδελτίων και από τον λαό με μια θέση στο Κοινοβούλιο.
Η ΠΡΩΤΗ ΟΚΤΑΕΤΙΑ διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ υπήρξε καθοριστικά «ηθικοπλαστική». Εκτοτε, όποια κυβέρνηση κι αν ανέλαβε, αντιμετώπισε το Δημόσιο ως λάφυρο και τα «δικά μας παιδιά», συνήθως συνδικαλιστές, πολιτευτές, αποτυχόντες υποψήφιοι, είχαν πάντα ένα εισιτήριο, πρώτης θέσης μάλιστα, για την εξουσία. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι με πτυχία, μεταπτυχιακές σπουδές στη διοίκηση, βιογραφικά, έψαχναν την τύχη τους στον ιδιωτικό τομέα, αφού ο δημόσιος ήταν ήδη κορεσμένος με τους παραπάνω αστέρες. Ζήσαμε το «open gov» του ΓΑΠ, που τελικά εξαντλήθηκε σε μερικές καλές γνωριμίες από τα γυμναστήρια, παρ' ότι, για να είμαι δίκαιος, αποτέλεσε μια αρχή την οποία θα μπορούσαν οι πολιτικές δυνάμεις να αξιοποιήσουν. Καταστρατηγήθηκε και αυτό. Και φτάσαμε στην καταστροφή της χρεοκοπίας και των μνημονίων, όπου κάποιοι πιστέψαμε -αφελώς τελικά- ότι ίσως αποτελέσει η κρίση την ευκαιρία κάτι να αλλάξει.
ΕΚΠΛΗΚΤΟΙ ακούσαμε να ανακοινώνεται η περίφημη ποσόστωση για την κατάληψη διοικητικών θέσεων του Δημοσίου από την τρικομματική κυβέρνηση. Παντού κομματικό κράτος, ακόμα και στην καταστροφή. Και τότε προέκυψε η «πρώτη φορά Αριστερά». Παρ' ότι ιδεολογικά στην αντίπερα όχθη, οφείλω να ομολογήσω ότι είχα μια κρυφή ελπίδα, ότι άνθρωποι που δεν έχουν εκτεθεί στην εξουσία, μάχονταν εναντίον του παραπάνω μοντέλου διοίκησης και διακήρυτταν τις αρχές της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας, ίσως να έκαναν τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Αντιθέτως, και μετ' επιτάσεως, η παρούσα κυβέρνηση αποδεικνύεται άξιος συνεχιστής των προκατόχων της. Θυμίζει, μάλιστα, η αγχώδης προσπάθειά της να «καταλάβει» τη δημόσια διοίκηση το ΠΑΣΟΚ του 1981.
ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, η μόνιμη δικαιολογία των κυβερνήσεων για την επιλογή προσώπων όπως γενικοί γραμματείς υπουργείων, διοικητές οργανισμών, διοικητές ταμείων, διοικήσεις νοσοκομείων κ.τ.λ., ήταν ότι πρόκειται για πολιτικές θέσεις, από τις οποίες εξαρτάται η υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής, ως εκ τούτου πρέπει να καταλαμβάνονται από «έμπιστους». Ολοι φυσικά γνωρίζουμε πως πρόκειται για μεγαλειώδες ψέμα, ο μόνος στόχος είναι η εξαργύρωση γραμματίων. Ακόμα πιο μεγαλειώδες ψέμα είναι ότι πρόκειται για πολιτικές θέσεις. Οι πολιτικές αποφάσεις μετουσιώνονται σε υπουργικές αποφάσεις και νόμους του κράτους από την εκάστοτε κυβέρνηση και οι παραπάνω υπάλληλοι απλά καλούνται να υλοποιήσουν τις αποφάσεις και τους νόμους. Οποιος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του, ή δολίως αρνείται να συνεργαστεί, είναι εύκολο να πάει σπίτι του. Είναι αδιανόητο σε μια σύγχρονη Πολιτεία θέσεις καθαρά τεχνοκρατικές να καταλαμβάνονται από παιδιά του κομματικού σωλήνα, με πλήρη αδιαφάνεια, χωρίς καμία αξιολόγηση. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, φυσικά, με κάθε αλλαγή κυβέρνησης να παραλύει το κράτος, σε αντίθεση με άλλες δυτικές δημοκρατίες, όπου οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, αλλά η δημόσια διοίκηση συνεχίζει το έργο της. Υπάρχει συλλογική ευθύνη; Στο βαθμό που πιέζαμε/ουμε για να συμβαίνουν αυτά, ή που τα ανεχόμαστε, ναι, υπάρχει. Δε ξέρω αν ισχύει το «μαζί τα φάγαμε», σίγουρα ισχύει για το στενό κομματικό κύκλο -τελικά και της λεγόμενης Αριστεράς- το «μαζί τα κάναμε». Φτάσαμε, λοιπόν, σήμερα η μόνη ελπίδα να αλλάξει κάτι να είναι το μνημόνιο-ΙΙΙ, όπου προβλέπεται η υποχρεωτική αποκαθήλωση του κομματικού κράτους. Αυτό μπορεί όπως διαβάζω να χαλάει τα σχέδια π.χ. του κ. Κουρουμπλή, αλλά διόλου δε με στεναχωρεί ως προς την ουσία του. Μόνο που με κάνει να ντρέπομαι ως Ελληνας πολίτης, διότι χρειάζεται έξωθεν παρέμβαση για να σταματήσει αυτό το όνειδος. Ναι, αποτελεί εθνική ταπείνωση το ειρωνικό χαμόγελο των τροϊκανών μέσα στα υπουργεία, από την άλλη, όμως, αποτελεί ερωτηματικό το «τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους, τους Γερμανούς, τους προφεσόρους»...
* Δανείζομαι τον τίτλο από το ποίημα του Γερμανού Wolf Biermann, μεταφρασμένο από τον Δημοσθένη Κούρτοβικ, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, που τόσο όμορφα -μεταξύ άλλων- έχει τραγουδήσει η Μαρία Δημητριάδη.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:06:43]