Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 19:32      4°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φρενοκομείον η Ελλάς (!) … ή μήπως όχι;

Φρενοκομείον η Ελλάς (!) … ή μήπως όχι;



ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ εβδομάδες, λίγο μετά το δημοψήφισμα -ύψιστη πράξη Δημοκρατίας και έκφρασης της λαϊκής βούλησης- δημιουργήθηκε σε σημαντική μερίδα μέσων πληροφόρησης το ερώτημα· πώς είναι δυνατόν ο κόσμος να απορρίπτει τα μνημόνια, λέγοντας ηχηρά ΟΧΙ και ταυτόχρονα να επιθυμεί στη συντριπτική του πλειοψηφία την παραμονή στην Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα. Μάλιστα επιχειρήθηκε και η αιτιολόγηση της στάσης με σαφείς αναφορές και υπαινιγμούς σε ψυχοπαθολογικά αίτια που υποκρύπτονται πίσω από αυτές τις φαινομενικά οξύμωρες απαιτήσεις-τοποθετήσεις. Το κατά την πρώτη ανάγνωση λογικοφανές ερώτημα, και οι σχετικές αιτιάσεις μπορούν να χαρακτηριστούν ως μη έχοντα ουσιαστικά αντικείμενο, με μια βαθύτερη προσέγγιση των γεγονότων και της αληθείας.
ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΟΥ ΦΑΕΙΝΟΤΕΡΟΝ πως ο απλός πολίτης που αγωνιά για τον άρτο τον επιούσιο, κουράστηκε από τα πολιτικά πρόσωπα που μας εκπροσωπούν εδώ και τριάντα χρόνια, χρησιμοποιώντας την ίδια επικοινωνιακή πολιτική και εκείνο τον βαρετό και ξύλινο πολιτικό λόγο. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα από τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών, που έφεραν στη Βουλή νέα πρόσωπα και επίσης καταγράφεται με τρόπο που δεν χωρεί αμφισβήτηση από τις δημοσκοπήσεις, που αποκαλύπτουν την επιθυμία των πολιτών, ιδίως των νέων, για αλλαγές στην πολιτική ηγεσία όλων των κομμάτων, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και πολιτικού φρονήματος. Η εντολή, λοιπόν, για αλλαγή στα πρόσωπα, για φρεσκάρισμα, είναι σαφής και ξεκάθαρη. Οι πολιτικοί που έχουν συνδέσει το όνομά τους με τη μεταπολιτευτική πορεία της χώρας προς τον γκρεμό, δεν είναι πλέον αρεστοί και επιθυμητοί, τελεία και παύλα.
Η ΒΟΥΛΗΣΗ του λαού όλα αυτά τα χρόνια έχει διαμορφωθεί με βάση το αξίωμα πως το μέλλον της χώρας είναι συνυφασμένο υπαρξιακά με την ευρωπαϊκή της θέση και πορεία και πως δεν μπορεί να υπάρξει εκτός των ευρωπαϊκών, οικονομικών αλλά και φυσικών συνόρων. Ο κόσμος έχει πιστέψει -με την κατάλληλη καθοδήγηση βέβαια - πως η ασφάλεια, αλλά και η οικονομική ανάπτυξη και προοπτική της χώρας προϋποθέτουν υποχρεωτικά την ευρωπαϊκή της πορεία και συνέχεια και αυτό εμπεριέχει σαφώς ισχυρή δόση αλήθειας.
Αρα, είναι φυσικό στις δημοσκοπήσεις, οι πολίτες να τοποθετούνται υπέρ της παραμονής της χώρας στη ζώνη του ευρώ, τουλάχιστον η πλειοψηφία αυτών και κυρίως οι νέοι. Πού είναι λοιπόν το παράξενο και γιατί αυτό αποτελεί την έκφραση ψυχασθενούς που χρήζει νοσηλείας σε φρενοκομείο; Αλλο, όμως, η παραμονή στο ευρώ, η διατήρηση της ευρωπαϊκής μας θέσης, του θώκου μας στην ενωμένη Ευρώπη των Εθνών και άλλο ο παρά φύσιν βιασμός της ατομικής και εθνικής μας υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας.
Η ΕΥΡΩΠΗ των λαών προορίζεται να είναι η Ευρώπη της αλληλεγγύης, της ανθρωπιάς, των υψηλών ανθρώπινων ιδανικών, των κοινών συνόρων, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, της αλληλεπίδρασης και σύνθεσης πολιτισμικών στοιχείων, που πηγάζουν από τις ιδιαίτερες παραδόσεις των λαών και όχι η Ευρώπη των Γερμανοαυστριακών ηγεμόνων, των τιμωρών του Βορρά, έναντι των άτακτων νοτίων, της προσχεδιασμένης οικονομικής σύνθλιψης αδύναμων μελών, με σκοπό την οικονομική τους αφαίμαξη και την υφαρπαγή των φυσικών τους πόρων, στο όνομα της δημοσιονομικής τους προσαρμογής και της μεταρρυθμιστικής αναγκαιότητας στα εσωτερικά τους. Αυτή την Ευρώπη οραματίζεται ο σκεπτόμενος πολίτης, αυτή την Ευρώπη επιθυμεί, αυτή την Ευρώπη του έταξαν, γι' αυτή την Ευρώπη έμαθε πως πρέπει να αναθεωρήσει ορισμένες απαρχαιωμένες εθνικές του αντιλήψεις και να εκσυγχρονιστεί. Πού είναι λοιπόν το παλαβό και περίεργο;
ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ψήφισε Οχι, ακριβώς διότι αυτή η Ευρώπη που έμαθε να περιμένει του φαίνεται διαφορετική. Πέντε χρόνια τώρα, αυτή η Ευρώπη του «πίνει» το αίμα, τον οδήγησε στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, του στέρησε κεκτημένα δικαιώματα δεκαετιών που κουβαλούν εθνική ιστορία γραμμένη με το αίμα των Ελλήνων, τον έφερε στα όρια της ατομικής και εθνικής αντοχής, τον ταπείνωσε, τον εξύβρισε, πλήγωσε την υπερηφάνειά του, τον έσυρε στα χαμηλά του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, τον απομόνωσε, τον τιμωρεί.
Ο ΚΟΣΜΟΣ δεν ερωτήθηκε αν επιθυμεί ή όχι τη νομισματική ένωση. Ξεγελάστηκε και άφησε τη γη και τα χωράφια του, δανείστηκε, προσπάθησε να εισχωρήσει στην σάπια και διεφθαρμένη κρατικοδίαιτη μηχανή του εθνικού μας εξευτελισμού. Εχει και αυτός ευθύνη και το ξέρει. Φτάνει όμως, μέχρι εδώ! Πλήρωσε αρκετά, εξευτελίστηκε, πείνασε, εξαπατήθηκε, λοιδορήθηκε, έγινε έρμαιο των νεοφιλελεύθερων κυβερνητών του και μη έχοντας επαρκή παιδεία, παρασύρθηκε στην επίπλαστη ευμάρεια και το πλήρωσε με την ευρωπαϊκή και παγκόσμια χλεύη.
Για όλους τους παραπάνω λόγους είπε Οχι. Εξάλλου μάλλον πείσθηκε, παρ' όλη την αντίρροπη πλύση εγκεφάλου που μεθοδικά του ασκήθηκε -από τα παπαγαλάκια του εσωτερικού και του εξωτερικού- πως το Οχι αυτό, δεν σημαίνει και την οριστική ρήξη και έξοδο από την Ευρωζώνη. Ο ΛΑΟΣ γνώριζε πως δε θα ήταν απλή υπόθεση αυτή η έξοδος, οπότε και εκφράστηκε με γνώμονα τη λαβωμένη του υπερηφάνεια, με την καρδιά και όχι με την αριθμητική λογική των τεχνοκρατών… τι είχε άλλωστε να χάσει, μήπως του απέμεινε και κάτι; Γιατί αυτή η συμπεριφορά είναι σχιζοφρενική; Ορθώς έπραξε ο κόσμος και βασίστηκε στη δική του λογική και όχι στις πληρωμένες ερμηνείες και τα συμπεράσματα που διέρρεαν από τα ξένα συμφέροντα. Καλά έκανε που βασίστηκε στο ένστικτο και τη δική του διαίσθηση. Με αυτή του την κίνηση έδειξε πως επιθυμεί ο ίδιος να αποφασίσει για το τέλος του… το έχει ξανακάνει ιστορικά, γιατί όχι και τώρα; Οσο για τη ρευστότητα και όλους τους πιθανούς σχετικούς κινδύνους, ήξερε πως αφορά κυρίως τις τράπεζες και θα αργήσει να περάσει στα χέρια του λαού. Θα έπρεπε σε κάθε περίπτωση να εξομαλυνθούν αρχικά οι αναταράξεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος - του οποίου τη διάσωση, από τους κινδύνους στους οποίους οδηγήθηκε από τα παιχνίδια ρίσκου της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ - πληρώνει πέντε χρόνια τώρα.
Τι ακριβώς θα ακολουθούσε το Οχι, ο πολύς ο κόσμος ίσως και να μην το γνώριζε. Μπορεί και να μην πίστευε ότι θα ακολουθήσουν και νέα μνημόνια. Εξάλλου, διαθέτει εκλεγμένη κυβέρνηση να τον εκπροσωπήσει και να δημοσιοποιήσει και προασπίσει-προβάλλει τα θέλω, τα όρια και τις επιθυμίες του. Αν δεν το κάνει, θα κριθεί, όπως κρίθηκαν και απορρίφθηκαν εν μία νυκτί, άλλοτε κραταιές πολιτικές δυνάμεις. Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και των γρήγορων αποφάσεων. Ισως τελικά και να πίστευε ότι έτσι ή αλλιώς, ο μεγάλος χαμένος θα είναι πάλι εκείνος, οπότε δοκίμασε να προκαλέσει, ένα σύστημα που συνεχώς τον παραπλανά και τον εξαθλιώνει.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:32:58]