Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 05:43      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ένας Καραμανλής μάς λείπει σήμερα….

Ένας Καραμανλής μάς λείπει σήμερα….



Σε κάθε επέτειο της αποκατάστασης της δημοκρατίας στην Ελλάδα περισσεύουν οι αναφορές και τα σχετικά αφιερώματα, καθώς και οι παραλληλισμοί, ανάμεσα στο τότε και το σήμερα.
Η δε σύγκριση εκείνης της ταραχώδους εποχής με τις πολύ δύσκολες, εξίσου ιστορικές μέρες που διανύουμε αυτήν την περίοδο, είναι αναπόφευκτη.
Σημείο αναφοράς της, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής: ο μεγάλος πολιτικός άνδρας που κλήθηκε το 1974 να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, μετά από 11 χρόνια αυτοεξορίας στο Παρίσι.
Είναι κοινή η παραδοχή ότι ο Καραμανλής τα κατάφερε, και με το παραπάνω. Η τεράστια κι επιβλητική προσωπικότητά του συνέβαλε τα μέγιστα ώστε, με οδηγό την κυβέρνηση της εθνικής σωτηρίας και με θεμέλιο λίθο το πρωτοποριακό Σύνταγμα του 1975, να οδηγηθεί σταδιακά η χώρα στην αποκατάσταση και στην εδραίωση της δημοκρατίας.
Πέραν των διαφορετικών προσεγγίσεων που επιχειρούνται ως προς τα γεγονότα, εάν σε κάτι συμφωνούν όλοι οι πολιτικοί αναλυτές και οι ιστοριογράφοι, είναι η διαπίστωση ότι το Παρίσι άλλαξε ριζικά τον αείμνηστο ηγέτη.
Άλλος Καραμανλής έφυγε εν μια νυκτί το 1963 από την Ελλάδα με πλαστή ταυτότητα, κι ένας άλλος, εντελώς διαφορετικός Καραμανλής ήταν αυτός που προσγειώθηκε με το αεροπλάνο του Ζισκάρ Ντ' Εστέν τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974 στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.
Ήταν ένας Καραμανλής που, εκτός από τη συναίσθηση της κρισιμότητας των περιστάσεων που καλείτο να διαχειριστεί, έφερε μαζί του και τον αέρα ενός μοντέρνου ευρωπαίου πολιτικού, επηρεασμένου εμφανούς από τη σκέψη της παραδοσιακής και σύγχρονης για την εποχή της Δεξιάς, ενός πολιτικού που είχε ως πρότυπό του και τον Γάλλο ηγέτη Σαρλ Ντε Γκολ.
Είναι πλέον δεδομένο ότι κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης παραμονής του στο Παρίσι ο Καραμανλής έγινε, κυριολεκτικά, άλλος άνθρωπος και άλλος πολιτικός. Περισσότερο διαλλακτικός, όπως υποστηρίζουν συνομιλητές του, μετριοπαθής και πιο ώριμος, είχε την ευκαιρία να έλθει σε επαφή με τα κυρίαρχα τότε ρεύματα της φιλοσοφίας και της διανόησης, καθώς και να ενστερνιστεί ιδέες και απόψεις για το όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Εξ ου και η προσήλωσή του, στα όρια της εμμονής, στον στόχο της ένταξης Ελλάδας στην τότε Ε.Ο.Κ.. Σήμερα, βλέποντας τα πράγματα μέσα από την ασφάλεια της απόστασης του χρόνου, μπορούμε να υποθέσουμε με βεβαιότητα ότι αν ο Καραμανλής δεν ήταν κάτοικος Παρισιού επί έντεκα ολόκληρα χρόνια, και μάλιστα την περίοδο που η Ε.Ο.Κ. έμπαινε στην πρώτη φάση της ενηλικίωσής της, δεν θα κυνηγούσε τόσο έντονα τον ευρωπαϊκό στόχο.
Όπως και να 'χει, όμως, παρακολουθώντας στενά τις εξελίξεις στην Ελλάδα της δικτατορίας, φέρεται να είχε βαθύτατες ανησυχίες για το μέλλον του τόπου και να ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε και πώς έπρεπε να γίνει για την ανόρθωσή του.
Έτσι, όταν μάλλον από … σπόντα κλήθηκε εσπευσμένα στην Ελλάδα εκείνη τη δραματική νύχτα, ο Καραμανλής παρουσιάστηκε σαν έτοιμος από καιρό να πάρει στα χέρια του το κλυδωνιζόμενο καράβι.
Εν μέσω μιας εθνικής τραγωδίας, ως έμπειρος κυβερνήτης που ήταν, οδήγησε τη χώρα σε ήρεμα νερά και λίγα χρόνια μετά την έσπρωξε στην αγκαλιά της ενωμένης Ευρώπης, γεγονός που πολεμήθηκε στην αρχή αβυσσαλέα για να εκτιμηθεί στην πραγματικότητα πολύ αργότερα.
Έναν ηγέτη διαμετρήματος και οντότητας Καραμανλή χρειαζόμαστε και σήμερα, που η Ελλάδα «καίγεται».
Δυστυχώς δεν τον έχουμε, ενώ το ακόμη χειρότερο είναι ότι δυσκολευόμαστε να πετύχουμε ακόμη και μια μίνιμουμ εθνική συνεννόηση και συναίνεση, που θα μπορούσε να αναπληρώσει το κενό ενός μεγάλου ηγέτη.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [05:43:58]