Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 01:54      7°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ν

ν



Κηρύσσεται γενική επιστράτευσις: Το έλεγε ξεκάθαρα η φωνή του σοβαρού εκφωνητή από το ραδιόφωνο. Εκλεγε ξεκάθαρα μια κυρία στο μπακάλικο στο οποίο μας είχαν βρει οι εξελίξεις. Και λίγο αργότερα έφευγαν ξεκάθαρα οι πατεράδες μας για να παρουσιαστούν. Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα τότε, να παρακολουθούμε την τύχη τους κάθε τρίλεπτο. Οι πατεράδες έφυγαν για κάποιο σταθμό συγκέντρωσης, αστυνομικό τμήμα ή κάτι τέτοιο, η τηλεόραση δεν έπαιζε τίποτε άλλο παρά τέτοιες ανακοινώσεις, και μετά από οκτώ ώρες αγωνίας και χάους, οι περισσότεροι πατεράδες επέστρεφαν ιδρωμένοι, με άδεια μάτια. Ηξεραν από πόλεμο Κανονικό, εκείνον του '40 και τον εμφύλιο. Είχαν φοβηθεί. Αλλά είχαν φοβηθεί τζάμπα. Δεν θα πήγαιναν στον πόλεμο. Εκ των υστέρων μάθαμε ότι ούτε καν μέσο να τους πάει υπήρχε χωρίς κίνδυνο να καταρριφθεί, εάν ήταν εναέριο, και χωρίς προοπτική να φτάσει μετά την ήττα, αν ήταν πλωτό.
Επίσης, δεν υπήρχαν στολές, οργάνωση, συνεννόηση.
Λίγες ώρες αργότερα, δεν υπήρχε το ένα τρίτο της Κύπρου και στις 24 Ιουλίου δεν υπήρχε κυβέρνησις Αθηνών.
Θα παύαμε να βλέπουμε τον Φοίνικα, το πουλί που αναγεννάται εκ της τέφρας του, όπως η Ελλάς, στις τηλεοπτικές οθόνες, στις αφίσες στο σχολείο και στα σπίρτα.
Ηταν μια κοσμογονία.
Το ίδιο βράδυ διαδόθηκε πως αναλαμβάνει ο Κανελλόπουλος. Αλλά μετά βγήκαν τα αυτοκίνητα με αφίσες Καραμανλή από τον καιρό της ΕΡΕ και πολύς κόσμος διαδήλωσε με τα δύο δάχτυλα σε σχήμα Νι, κάτι που εκ των υστέρων μάθαμε πως σήμαινε Νίκη, και έκαναν το Νι και άνθρωποι που δεν πολέμησαν ποτέ και σε τίποτα, αλλά αφού νικάει η Δημοκρατία κάνουμε Νι κι εμείς, τζάμπα είναι. Νι εμείς, Χωνί η πατρίδα στην Κύπρο, αυτά θα τα βρούμε, τώρα πανηγυρίζουμε.
Και μετά, μια βραδιά που καιγόταν η Γούβα, ο Καραμανλής απεύθυνε το πρώτο του διάγγελμα. Δεν ήταν ο Καραμανλής των αφισών, αλλά ένας γκρίζος άντρας με φρύδια σαν στρώσεις παγωτού χωνάκι και με μια φωνή εντελώς δυσανάλογη του παρουσιαστικού, η δε προφορά του ήθελε υποτίτλους.
Και άρχισε η Δημοκρατία. Στην αρχή είχε μια δυσκολία. Η βούληση του λαού ήταν να εξαφανιστούν τα φρικτά αποτελέσματα της επέμβασης χουντικών και τούρκων στην Κύπρο. Αλλά οι συσχετισμοί δεν μας έκαναν τη χάρη. Τότε, μάθαμε ότι η βούληση χρειάζεται και τα μέσα της επιβολής. Αργότερα, επικράτησε ένα άλλο πνεύμα στις οικογένειες, τα ΜΜΕ, το σχολείο, τις δουλειές, τις υπηρεσίες, σύμφωνα με το οποίο η βούληση των πολλών επιβάλλεται αφ' εαυτής, ως νόμος ή κεκτημένο ή βάσιμη αξίωση. Ετσι ένας λαός που ζούσε με το ΜΗ, ξέχασε τι σημαίνει ΟΧΙ, και στη συνέχεια ανακάλυψε τα ΟΧΙ ως υποχρεωτικά, αλλά για τους άλλους.
Σήμερα η Δημοκρατία έχει τη γιορτή της. Δεν βρέθηκαν και πολλοί να της πουν έναν καλό λόγο. Πλέον παίζουμε άλλο παιχνίδι. Εξαφανίσαμε εκείνο το Νι, που λέγαμε, και πετροβολάμε ομαδικά αυτές τις τέσσερις δεκαετίες για τα δεινά που σώρρευσαν στον τόπο. Ψηφίζαμε κυβερνήσεις και βουλευτές, βλέπεις, για να μας σώσουν, αλλά εκείνοι, αντί να μας σώσουν, μας ρήμαζαν.
Οπως και να έχει το παιχνίδι, τη μια να σχηματίζεις Νι, την άλλη να πετροβολάς, έχει ένα πλεονέκτημα. Είσαι πάντα είτε με τους νικητές, είτε με τους πολλούς, σίγουρα με τους αθώους, πάντως όχι με τους ενόχους, εκτός αν η ενοχή δεν έχει κηρυχθεί ακόμα, άρα μπορείς να νέμεσαι τα καλά της ένοχης δραστηριότητας, μέχρι να αυτοαπαλλαγείς, στη συνέχεια. Πάντα θα υπάρχουν κόμματα και ΜΜΕ που θα σου αναγνωρίζουν το δίκιο, που σου φουσκώνουν τα ΟΧΙ, σαν αερόστατο, αυτή ήταν μια μεταδικτατορική επιλογή που ερχόταν συνέχεια να κοντράρει τον ανέραστο δυτικόστροφο ορθολογισμό.
Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
Τώρα περιμένουμε τον Φοίνικα να αναγεννηθεί από την τέφρα την οποία ο ίδιος δημιουργεί.
Τη βρίσκει ο Φοίνικας να το κάνει αυτό.
Οι μέρες εκείνες του Αυγούστου και τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πολύ σημαντικά. Τόσο στο βιωματικό πεδίο, όσο και στα υπόλοιπα.
Θέλουμε να θυμόμαστε, και θα θυμόμαστε, εκείνες τις φοβερές ώρες με δέος, με καθαρή μνήμη, με νοσταλγία, με μεγάλο αίσθημα τιμής, που μας αξίωσε η ιστορία να γίνουμε ταπεινοί και φοβισμένοι μάρτυρές τους. Τις θυμόμαστε όμως ακόμα και με αίσθημα ευγνωμοσύνης για όσα γέννησαν για τη χώρα μας και τους ανθρώπους της, εμάς τους ίδιους, ελευθερία, γλώσσα, βιοτικό επίπεδο, ανοιχτή σκέψη, διεθνή προσανατολισμό, παιδεία, υγεία, υποδομές, δημοσιογραφία. Τις θυμόμαστε σαν την απαρχή των διεργασιών που σφυρηλάτησαν τη Δημοκρατική μας Συνείδηση.
Οποιος θέλει, ας ρίξει όσες πέτρες θέλει. Δεν μας πιάνει καμία.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:54:01]