Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 19:01      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ράβεις; Ξήλωνε

Ράβεις; Ξήλωνε



Σε κανέναν λαό δεν αρέσουν οι φόροι. Η διαφορά των Ελλήνων με άλλους είναι ότι είχαμε και έχουμε ένα σύστημα στο οποίο όλο και κάτι καταφέρνεις στην προσπάθειά σου να μην φορολογηθείς. Μάλιστα, κατορθώνουμε να ιδεολογικοποιούμε αυτή τη στάση και να της προσδίδουμε ηθική βάση. Μην ξεχνάμε ότι το κίνημα "δεν πληρώνω" δεν εστίασε μόνο στις εθνικές οδούς που περίμεναν τα διόδια για να ανακαινιστούν, αλλά άνοιξε μπάρες και στη Γέφυρα Ρίου. Εκεί, γιατί να "μην πληρώσω"; Επειδή "δεν μπορεί να πληρώνει ο λαός γι' αυτούς που τα φάγανε". Πες το τόση ώρα, να μη νιώθω ένοχος.
Ο όρος "φορομπηξία", ωστόσο, δεν περίμενε την κρίση και τα μνημόνια για να υποκαταστήσει τη φορολόγηση. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι διατηρήθηκε ο όρος "χαράτσι" από την τουρκοκρατία, μολονότι ο τελευταίος τούρκος έφυγε το 1829 από τη νότια Ελλάδα και το 1913 από τη βόρεια. Η παράδοση της αρνητικής κουλτούρας σε σχέση με τη φορολόγηση παρέμεινε. Δεν πρέπει να είναι τυχαίο. Ο ελλαδικός χώρος, και οι ευρύτερες ζώνες όπου έζησε το ελληνικό- ελληνόφωνο στοιχείο, διαβίωσαν επί αιώνες φορολογούμενοι με το στανιό και με το παραπάνω από ρωμαίους, βυζαντινούς, ενετούς, τούρκους αυτοκράτορες ή φεουδάρχες, που εισέπρατταν φόρους μέσω ειδικών αξιωματούχων, ένοπλων αγημάτων, εντεταλμένων κορακιών, τελώνηδων και αρματολών. Ούτε η φορολόγηση υπήρξε απλή υπόθεση, ούτε οι λόγοι της αγνοί, ούτε ήταν και πολύ στα πάνω της η "ανταποδοτικότητα", ούτε η άρνηση για φοροδοσία διευθετείτο με δικηγόρους σε δικαστήρια. Οποιος δεν πλήρωνε φόρο, έπρεπε να πάει να κρυφτεί. Το κλαρί της κλεφτουριάς από κάτι τέτοια ξεκίνησε.
Οταν ο ΦΠΑ εισήχθη στην Ελλάδα, τον σατιρίσαμε μέσα από τις συνειρμικές παραπομπές των παρηχήσεων του Φι και του Πι. Τον θεωρήσαμε παραξενιά και καταχρηστική επινόηση: Αφού πληρώνω φόρο εισοδήματος, φορολογώντας τώρα και την κατανάλωσή μου, με φορολογείς διπλά. Λογικοφανές, αλλά συνέβη με τον ΦΠΑ να έρχεται να θεραπεύει κάπως την κατάσταση με την οργιαστική, γενικότερη φοροδιαφυγή. Και πάλι, όμως, μπήξαμε το κράτος. Με τη θαυματουργή μέθοδο που συνίσταται στο ανεξήγητο να μπορεί ένα κατάστημα να μην κόβει απόδειξη για προϊόν που πούλησε, ενώ υποτίθεται ότι έκοψε τιμολόγιο όταν το προμηθεύτηκε. Ολα τα ανεξήγητα, βέβαια, στην Ελλάδα της διοικητικής δυσκινησίας είναι εξηγήσιμα, όπως επίσης είναι εξηγήσιμο γιατί δεν θεραπεύσαμε σχεδόν καμία παθογένεια. Το ελληνικό μοντέλο τελεί σε κατάσταση αδρανείας, και θεωρεί ότι διοικείται ακόμα από σουλτάνο, συνεπώς, η απείθεια είναι αυτονόητη, επιβεβλημένη και προστατεύσιμη, μέσω των ενδιάμεσων μηχανισμών, στους οποίους περιλαμβάνεται και ο βουλευτής.
Φθάνοντας όμως στο έτος 2015, η εξακόντιση του ΦΠΑ στα ύψη, πέφτει πάνω σε μια ιδιάζουσα κατάσταση. Στο όνομα της φορολόγησης κρυπτομένου ή περισσεύοντος εισοδήματος, παρεμποδίζεται, αφενός, η πρόσβαση των πολιτών σε αναγκαίες υπηρεσίες και αγαθά. Οπως τα αγγλικά των παιδιών, τα οποία, φυσικά, δεν πρόκειται να διδάξει ποτέ επαρκώς η ελληνική δημοκρατία. Αφ' ετέρου, απειλείται η βιωσιμότητα επαγγελματιών και επιχειρήσεων που την έβγαζαν κουτσά στραβά, με ηρωική μάχη.
Συνιστά φορολογική δικαιοσύνη ένα σύστημα που καθιστά την εργασία και το επιχειρείν ασύμφορο; Εδώ, ξαναγυρίζουμε στο αρχικό ερώτημα της Κρίσης. Η Ελλάδα, είχε Κρίση πριν την Κρίση. Για να τα βγάλει πέρα ο κόσμος εργαζόταν υποτυπωδώς, αγχωτικά, πρόχειρα, πειρατικά, παρασιτικά, με πολιτική εύνοια, με γνωριμίες, με μπηξίματα, με οριακά μέσα, αντιγράφοντας ο ένας τη δουλειά του άλλου στο διπλανό τετράγωνο, παρακάμπτοντας νόμους, αποφεύγοντας φόρους, αμείβοντας άσχημα, λουφάροντας εισφορές, στηριζόμενος σε αναθέσεις από το κράτος, οι οποίες πολλές φορές γίνονταν μόνο και μόνο για τη διανομή εισοδήματος. Το μέσο μοντέλο του έλληνα επαγγελματία, με το κράνος στο χέρι, να τρέχει με το μηχανάκι για δουλειές ολημερίς, ήταν ο καθρέφτης μιας χώρας που εισέπνεε τις εκπνοές της και ολοένα και πνιγόταν.
Πέντε χρόνια μετά το επίσημο ξέσπασμα της Κρίσης καταλαβαίνουμε ότι το ορθό ήταν μια οδυνηρή, ταχεία επανεκκίνηση εκ του μηδενός. Αλλά αυτοί που το έλεγαν δεν το εννόησαν, και πάντως δεν το έκαναν.
Και τώρα συνεχίζουμε να ζούμε το πρόβλημα που δεν λύσαμε.
Για το οποίο φταίνε οι έξω.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:01:31]